RECENSIE: Killer Joe, Trafalgar Studios ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Orlando Bloom in Killer Joe door Tracy Letts, nu te zien in de Londense Trafalgar Studios.

Orlando Bloom als Killer Joe Cooper. Foto: Marc Brenner Killer Joe Trafalgar Studios

5 juni 2018

4 Sterren

Reserveer Nu

Ze worden 'trailer park trash' genoemd: de Amerikanen die tussen de mazen van de 'American Dream' zijn geglipt en hard zijn geland op het overwoekerde asfalt aan de zelfkant van de samenleving. Chris heeft een gewaagd plan bedacht om de erfenis van zijn moeder te bemachtigen. Hij gelooft dat dit geld naar zijn zus Dottie gaat, die hun moeder als baby probeerde te vermoorden, wat haar naar verluidt een hersenbeschadiging opleverde (al is ze duidelijk een stuk pienterder dan haar broer). Hij overtuigt zijn vader Ansel van het plan en ze schakelen de diensten in van Killer Joe Cooper, een rechercheur die er een lucratieve bijbaan als huurmoordenaar op nahoudt. Hij ziet af van zijn directe betaling, maar eist Dottie op als onderpand. Wanneer het geld uitblijft, neemt Killer Joe onverbiddelijk wraak op deze ultieme disfunctionele familie.

Orlando Bloom als Killer Joe Cooper. Foto: Marc Brenner

De grote publiekstrekker hier is Orlando Bloom, en hij had geen betere rol kunnen kiezen om af te rekenen met zijn brave imago uit grote filmfranchises. Smerig en gewelddadig: Bloom beheerst het toneel, voornamelijk door stilte en roofdierachtige, loerende bewegingen. Hij is dominant in zijn kalmte; deze man wijkt voor niemand. Zelfs als hij even naakt te zien is, neemt hij de tijd om de kamer te verlaten, terwijl de familie steeds angstiger voor hem wordt. Hoewel hij vocaal soms wat eentonig is (wat meer variatie tussen tederheid en geweld zou de rol nog verder versterken), weet hij de aandacht van het publiek constant vast te houden. Sophie Cookson is uitstekend als Dottie; ze straalt kwetsbaarheid en onschuld uit, maar raakt ook precies de juiste intelligente snaren. Adam Gillen bruist van de energie, net als de flikkerende lichten in de trailer; Neve McIntosh zet een perfecte brutale en manipulatieve stiefmoeder Sharla neer; en Steffan Rhodri is ijzersterk als vader Ansel, die nooit uit eigen beweging affectie toont.

Adam Gillen en Steffan Rhodri als Chris en Ansel Smith in Killer Joe. Foto: Marc Brenner

Sommige symboliek ligt er iets te dik bovenop, zoals de manier waarop de lichten flikkeren wanneer Joe zijn seksuele roofdier-instincten vertoont, en de belichting is hier en daar wat excentriek. De muziek is echter voortreffelijk en sluit naadloos aan bij de actie op het toneel. Het prachtige decor van Grace Smart werkt claustrofobisch en trekt de toeschouwer diep de actie in.

Orlando Bloom als Killer Joe Cooper en Sophie Cookson als Dottie Smith in Killer Joe. Foto: Marc Brenner

Waar sommige hedendaagse toneelschrijvers confronterende situaties uit de weg lijken te gaan, gaat het stuk van Tracy Letts uit 1993 direct voor de keel. Het is een verontrustend stuk met gitzwarte humor. Als je je niet ongemakkelijk voelt bij Joe's houding tegenover vrouwen en geweld, moet je je morele kompas even nakijken. Letts compliceert onze emoties bovendien door van Joe de enige persoon te maken die Dottie redding kan bieden. De maaltijd met afhaal-kip is de meest gespannen en meeslepende table d'hôte sinds de Macbeths hun vrienden over de vloer hadden. De scherpe regie van Simon Evans voert de spanning op naar een zinderende en hilarische finale, die Griekse proporties van familiale tragedie en komedie bereikt. Letts doorprikt de mythe dat een gezin een systeem is gebaseerd op onvoorwaardelijke liefde en steun, en dat een huis een veilig toevluchtsoord is. Meeslepend en komisch: deze herneming van een Amerikaanse klassieker mag je niet missen!

RESERVEER NU VOOR KILLER JOE