RECENSIE: Ladies In Lavender, Frinton Summer Theatre ✭✭✭

Paul T Davies recenseert Ladies In Lavender, de openingsvoorstelling van het 81ste seizoen van het Frinton Summer Theatre.

De cast van Ladies in Lavender. Foto: Chris Davies van Photovogue Studio Frinton Ladies In Lavender.

Frinton Summer Theatre.

13 juli 2022

3 Sterren

Kassa Dit toneelstuk, een bewerking van de succesvolle film van Charles Dance uit 2004, is de perfecte keuze voor het oudste repertoiretheater van Groot-Brittannië ter afsluiting van de aftrap van hun 81ste seizoen. En wat een seizoen belooft het te worden, met veel uitstekende stukken op de planning en de spectaculaire uitvoering van Jesus Christ Superstar in een tent in augustus! Maar voor nu brengt Shaun McKenna's bewerking ons terug naar 1937. De zussen Ursula en Janet ontdekken en verzorgen de Poolse violist Andrea, die ze aangespoeld vinden op het strand nabij hun afgelegen huisje. Het uitstekende programmaboekje merkt op dat de titel kan verwijzen naar het oude gebruik om stoffen in lavendel te bewaren tegen de motten; een metafoor die goed werkt, aangezien de zussen Andrea beschermen en hij op zijn beurt zowel droevige herinneringen als vreugde door zijn talent bij hen aanboort. De houding tegenover vreemdelingen is nog diepgeworteld en de littekens van de Eerste Wereldoorlog zijn nog zichtbaar, terwijl de Tweede Wereldoorlog steeds dichterbij komt. De vriendelijkheid die hem wordt getoond, voelt als een krachtige boodschap voor de wereld van vandaag.

De cast is sterk, met de zussen als tegenpolen in het middelpunt. Virge Gilchrist geeft vorm aan de verstandige, praktische Janet, al had ze haar masker wat meer mogen laten vallen op de momenten dat Janet terugdenkt aan haar verloren liefde. Emily Raymond is perfect als de dromerige, wispelturige Ursula en James Hastings speelt een uitstekende Andrea; hij weet de emoties vanaf zijn ziekbed feilloos over te brengen naar de zaal en speelt prachtig viool. Maxine Evans is fantastisch als huishoudster Dorcas, met een sardonische humor en een feilloze timing. William Oxborrow is precies goed als de lokale dokter en laat prachtig zijn eenzaamheid zien wanneer hij valt voor de bohemienne kunstenares Olga (Deli Segal haalt het maximale uit een wat mager geschreven rol). Het stuk wordt opgevoerd in een prachtig decor van Sorcha Corcoran, die wederom diepte weet te creëren in de beperkte ruimte, en het lichtplan vangt de zonsondergangen op overtuigende wijze.

In de tweede akte is de constructie van het script iets te duidelijk voelbaar en wordt het wat gekunsteld (Olga's broer blijkt toevallig een wereldberoemde dirigent te zijn die Andrea een glansrijke carrière kan bieden, mits hij Cornwall direct verlaat). Desondanks is het stuk zowel verfijnd als ingetogen, en dat is juist de kracht ervan. Hoewel het niet echt naar een climax toewerkt, is het einde ontroerend en komt de kracht van de muziek echt tot zijn recht.