RECENSIE: Mouthpiece, Traverse Theatre, Edinburgh Fringe ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Mouthpiece, nu te zien in het Traverse Theatre als onderdeel van het Edinburgh Fringe Festival.

Mouthpiece Edinburgh Festival Fringe

14 augustus 2019

5 Sterren

Boek Tickets

Na een uiterst succesvolle reeks in het Traverse afgelopen najaar en in het Soho Theatre eerder dit jaar, keert het buitengewone toneelstuk van Kieran Hurley terug voor de Fringe. Het is een van de meest rauwe, emotionele en meeslepende theaterervaringen die ik ooit heb meegemaakt. Bij de Salisbury Crags stapt een vrouw van middelbare leeftijd naar voren om haar dood tegemoet te springen, maar ze wordt gered door een tienerjongen. Vanaf dat moment ontstaat er een vriendschap tussen Libby en Declan; aanvankelijk broos, maar groeiend naarmate Declan haar begint te vertrouwen en hij voor het eerst in aanraking komt met kunst en een glimp opvangt van een ander leven. Libby is een mislukte schrijfster die een kans ziet in de wanhoop en chaos van Declans leven. Ze begint zich zijn verhaal toe te eigenen en terwijl haar ster rijst, stort zijn leven volledig in. Het geniale aan het script van Hurley is dat het een strakke dramatische structuur volgt terwijl het de ene na de andere toneelconventie omverwerpt. Libby citeert uit handleidingen voor scenarioschrijvers terwijl we het stuk zien ontplooien; haar regieaanwijzingen worden op de muur geprojecteerd en de actie vindt plaats zoals zij het opschrijft, totdat Declan begint te vechten voor de eigendomsrechten over zijn eigen verhaal en leven. Het acteerwerk is fenomenaal. Shauna MacDonald is als Libby gepassioneerd over haar hervonden schrijverschap en volkomen overtuigend in de teleurstellingen van haar bestaan – haar tirade over theaters die oudere toneelschrijvers negeren, raakte bij mij een gevoelige snaar! Maar Hurley zet haar nooit neer als een plat personage; hoe misleid ze ook is, MacDonald toont elke laag van haar kwetsbaarheid. En Angus Taylor is een ware 'tour de force' als Declan: hartverscheurend, zinderend van woede en wanhoop, een kwetsbaar kind dat een kans krijgt die hem vervolgens weer wordt ontnomen. Dit zijn wellicht de beste acteerprestaties van dit festival. De messcherpe regie van Orla O'Loughlin en het sublieme decorontwerp van Kai Fischer bouwen de spanning meesterlijk op, ondersteund door het geluid en de composities van Kim Moore. Hurley's metatheater onthult talloze manieren om de vierde wand te doorbreken; de voorlaatste scène speelt zich nota bene af in het Traverse Theatre terwijl men naar Mouthpiece kijkt. Hier worden we geconfronteerd met ons eigen 'armoedetoerisme' en de zucht van de media naar 'poverty porn'. Dit stuk zou jarenlang wekelijks gespeeld kunnen worden en dan nog steeds tragisch actueel zijn. Snijdend, emotioneel theater dat doet wat alleen theater kan: het publiek een gezamenlijke ervaring bieden die zowel het hart als de ziel raakt. Het is volledig uitverkocht, maar sluit aan in de wachtrij voor retourkaarten; het fantastische personeel van de kassa zal hun uiterste best voor je doen. Buitengewoon theater.