RECENSIE: My Beautiful Laundrette, Curve Leicester ✭✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt de toneelbewerking van My Beautiful Laundrette, momenteel te zien in Curve Leicester voorafgaand aan een korte tournee.

My Beautiful Laundrette

Curve Leicester

Vier sterren

Tourschema

The Pet Shop Boys vingen de tijdsgeest van de jaren 80 perfect met hun nummer Opportunities en de iconische tekst: “I’ve got the brains, you’ve got the looks, let’s make lots of money”. Het had naadloos gepast bij de Britse cultfilm My Beautiful Laundrette, die eveneens in 1985 uitkwam. Die omissie is nu rechtgezet in een nieuwe toneelbewerking van scenarist Hanif Kureishi, onder regie van Nikolai Foster. Het nummer maakt deel uit van een energieke soundtrack vol hits, B-kantjes en nieuwe composities van de Pet Shop Boys zelf, Neil Tennant en Chris Lowe. Net als de muziek neemt deze bewerking het beste van het origineel uit de jaren 80 en voegt daar een nieuwe toon aan toe die anno 2019 krachtig resoneert.

Het verhaal speelt zich nog steeds af in het begin van de jaren 80, ten tijde van premier Margaret Thatcher. We volgen de jonge Omar, die een nieuw doel in zijn leven vindt wanneer zijn oom hem bij zijn zaken betrekt en hem de leiding geeft over een vervallen wasserette in Zuid-Londen. Het stuk brengt de ondernemerscultuur van het Groot-Brittannië onder Thatcher tot leven, maar plaatst dit tegen een achtergrond van diepgeworteld postkoloniaal racisme. Omar, een jongen van gemengde afkomst met een Pakistaanse vader, wordt weer toegetrokken naar zijn jeugdvriend Johnny. Deze blonde, bijna engelachtige vandaal was een agressor geworden nadat hij werd meegesleept in de grimmige wereld van het National Front. Samen transformeren ze de toepasselijk genaamde 'Churchill’s Launderette' in het glimmende, met neon verlichte 'Powders Laundrette' – een subtiele knipoog naar de winsten uit de drugshandel die de financiering mogelijk maakten.

Een van de hoogtepunten is de langzaam opbouwende relatie tussen Omar en Johnny, terwijl ze voorzichtig en vaak op komische wijze aftasten of hun seksuele aantrekkingskracht wederzijds is. Jonny Fines is een grillige, atletische verschijning als Johnny, bruisend van ingehouden energie, tegenover Omar Malik als de meer relaxte maar vastberaden Omar. Door zijn gemengde afkomst behoort Omar tot een generatie die tussen twee culturen in zit. Het stuk toont ook de strijd van zijn nichtje Tania om los te komen van traditionele familieverwachtingen, vertolkt in een sterke en soms hartverscheurende rol door Nicole Jebeli. Haar vader, Omars oom Nasser, wordt met een briljante mix van charme en dreiging gespeeld door Kammy Darweish – lid van een oudere generatie die nog steeds terugverlangt naar Pakistan, maar de kansen ziet om geld te verdienen in het Groot-Brittannië van Thatcher. Zijn vrouw Bilquis, gespeeld door Balvinder Sopal, krijgt meer diepgang dan in de film; gevangen in een liefdeloos huwelijk, maar overeind gehouden door de liefde voor haar dochter. In een intrigerende dubbelrol transformeert Sopal zichzelf ook tot een van de racisten uit Johnny's bende, samen met Paddy Daly als de gewelddadige skinhead Genghis. Gordon Warnecke, die Omar speelde in de oorspronkelijke film, keert in een prachtige castingkeuze terug als diens vader, terwijl Cathy Tyson schittert als Nassers warmhartige minnares, Rachel.

Het decor van Grace Smart is geïnspireerd op de urban stijl van de jaren 80, een mix van staal en beton met felle kleuren en glanzend chroom. Hoewel het verhaal stevig geworteld blijft in het decennium van de oorspronkelijke film, behandelt het thema's als de migrantenervaring en de sociale kloof die extreemrechts voedt op een manier die het stuk pijnlijk relevant maakt voor het moderne Groot-Brittannië na het Brexit-referendum.

Te zien in Curve tot en met 5 oktober 2019, daarna op tournee naar het Belgrade Theatre in Coventry, Everyman Theatre in Cheltenham en Leeds Playhouse.