RECENZJA: Moja piękna pralnia, Curve Leicester ✭✭✭✭

Mark Ludmon recenzuje sceniczną adaptację filmu „Moja piękna pralnia”, wystawianą obecnie w teatrze Curve w Leicester przed krótką trasą objazdową.

Moja piękna pralnia

Curve Leicester

Cztery gwiazdki

Harmonogram trasy

Zespół Pet Shop Boys idealnie uchwycił ducha lat 80. w swoim utworze „Opportunities” i jego kultowym wersie: „Ja mam mózg, ty masz wygląd, zaróbmy mnóstwo pieniędzy”. Słowa te idealnie pasowałyby do brytyjskiego hitu kinowego „Moja piękna pralnia”, który zadebiutował zaledwie kilka miesięcy później, w 1985 roku. Tę zaległość nadrobiono w nowej adaptacji scenicznej, przygotowanej przez autora pierwowzoru Hanifa Kureishiego i reżysera Nikolaia Fostera. Piosenka stała się częścią dynamicznej ścieżki dźwiękowej złożonej z hitów, stron B singli i nowych kompozycji, stworzonych specjalnie na potrzeby spektaklu przez samych Pet Shop Boys – Neila Tennanta i Chrisa Lowe'a. Podobnie jak muzyka, adaptacja czerpie to, co najlepsze z oryginału, uderzając jednak w nowe tony, dzięki którym historia wybrzmiewa jeszcze mocniej w roku 2019.

Akcja wciąż toczy się we wczesnych latach 80. za czasów Margaret Thatcher. Śledzimy losy młodego Omara, który odnajduje nowy cel, gdy jego wuj wciąga go do rodzinnego biznesu i powierza mu zarządzanie podupadłą pralnią samoobsługową w południowym Londynie. Spektakl ożywia kulturę przedsiębiorczości „brytyjskiej żelaznej damy”, zestawiając ją z głęboko zakorzenionym w społeczeństwie postkolonialnym rasizmem. Omar, pochodzący z rodziny o pakistańskich korzeniach, odnawia kontakt z przyjacielem z dzieciństwa, Johnnym – blondwłosym „anielskim chuliganem”, który stał się agresorem po wsiąknięciu w mroczny świat Frontu Narodowego. Razem przekształcają wymownie nazwaną pralnię „Churchill’s” w lśniącą neonami pralnię „Powders”, co subtelnie nawiązuje do zysków z handlu narkotykami, które pomogły sfinansować to przedsięwzięcie.

Jedną z największych zalet sztuki jest powoli dojrzewająca relacja między Omarem i Johnnym, którzy nieśmiało, a często komicznie, badają grunt, by sprawdzić, czy wzajemny pociąg jest obustronny. Jonny Fines jako Johnny to postać zmienna, kipiąca ledwo powstrzymywaną, surową energią, stanowiąca kontrast dla Omara Malika, który gra bardziej opanowanego, lecz cicho zdeterminowanego Omara. Omar, będąc dzieckiem dwóch kultur, reprezentuje pokolenie zawieszone między tradycją a nową rzeczywistością. Spektakl kreśli również walkę jego kuzynki, Tanii, o wyrwanie się z okowów rodzinnych oczekiwań – Nicole Jebeli tworzy tu silną, momentami rozdzierającą serce kreację. Jej ojciec i wuj Omara, Nasser, jest grany przez Kammy’ego Darweisha z błyskotliwą mieszanką uroku i grozy; to przedstawiciel starszego pokolenia, które wciąż tęskni za Pakistanem, ale dostrzega szanse na zarobek w Thatcherowskiej Brytanii. Jego żona, Bilquis (Balvinder Sopal), jest postacią głębszą niż w filmie – to kobieta uwięziona w małżeństwie bez miłości, znajdująca siłę w relacji z córką. W intrygującej podwójnej roli Sopal przeistacza się również w członkinię rasistowskiego gangu Johnny'ego, partnerując Paddy'emu Daly'emu w roli brutalnego skina, Genghisa. Gordon Warnecke, filmowy Omar z oryginału, powraca w pięknym geście obsadowym jako ojciec bohatera, podczas gdy Cathy Tyson błyszczy jako ciepła kochanka Nassera, Rachel.

Scenografia Grace Smart czerpie inspirację z miejskiego stylu lat 80., łącząc stal i beton z krzykliwymi kolorami i lśniącym chromem. Choć historia jest mocno osadzona w dekadzie powstania filmu, porusza kwestie doświadczeń imigranckich i podziałów społecznych karmiących skrajną prawicę w sposób, który czyni sztukę niepokojąco aktualną w dobie współczesnej Brytanii po Brexicie.

Spektakl można oglądać w teatrze Curve do 5 października 2019 roku, po czym wyruszy w trasę do Belgrade Theatre w Coventry, Everyman Theatre w Cheltenham oraz Leeds Playhouse.