RECENSIE: Picasso, Playground Theatre ✭✭

De cast van Picasso. Foto: Scott Rylander Picasso

The Playground Theatre,

7 november 2017

2 sterren

Bestel tickets

De opening van een nieuw theater is altijd reden voor een feestje. We verwelkomen dan ook de komst van deze prachtige nieuwe locatie in het door de Inferno-brand getraumatiseerde gebied rond Latimer Road. Het is een stijlvolle verbouwing van een voormalige busgarage, elegant ingericht met een cafu00e9 dat de hele dag open is en tevens dienst doet als bar. Een glitter en glamour-publiek vol sterren was aanwezig om de aftrap van deze speelplek te vieren met een gloednieuw stuk over een van de grootste kunstenaars aller tijden u2013 en toevallig ook een persoonlijke favoriet van mij: Pablo Picasso.

Klara Zieglerova heeft een sfeervolle cirkel van losse aarde, of is het zand, ontworpen waar de acteurs overheen ijsberen en doorheen rollen: een ware speeltuin. Davy Cunningham zorgt voor een eenvoudige belichting, en er zijn videoprojecties van Matthew Ferguson die de cast tonen in filmfragmenten en andere beelden. De rest van het verhaal wordt in de zanderige 'arena' vertolkt door de mede-artistiek directeur van het theater, Peter Tate, in de titelrol. Hij wordt geflankeerd door Adele Oni, Claire Bowman en Alejandra Costa als drie van zijn vele minnaressen. Op het scherm zien we bovendien Milena Vukotiv, Margot Sikabonyi en Sandra Collodel als nog drie andere vrouwen.

Het script van Terry D'Alfonso was misschien voltooid ten tijde van haar overlijden, maar mogelijk ook niet. Ik vermoed het laatste, aangezien het werk de indruk wekt van een uitgewerkte schets zonder dat het de levendigheid of energie van echt theater bezit. De tekst die voorligt voelt meer als een concept voor een toneelstuk dan als een dramatisch raamwerk met vlees op de botten. Wellicht beu00efnvloed door dit gegeven, lijkt de voorzichtige en nogal statische regie van Michael Hunt de aandacht juist op dit aspect te vestigen: personages worden gepositioneerd om vaak langdradige en repetitieve monologen af te steken over min of meer abstracte onderwerpen. Mogelijk is dit een poging om een van de vele stijlen van de kunstenaar op te roepen.

Bovenal is het de hoofdrol van Peter Tate, een ingestudeerde oefening in monotonie, die het meest verbijstert en vermoeit. Hij verandert zijn manier van spreken nauwelijks gedurende de krappe 70 minuten die het stuk duurt, waardoor die korte tijd als een eeuwigheid aanvoelt. Ik weet vrij zeker dat dit een weloverwogen en bewuste keuze is; hij is een veel te goede acteur om per ongeluk op zo'n aanpak uit te komen. Desondanks is het effect dat het publiek murw wordt geslagen, net zoals een toreador een stier in de ring bewerkt (een van de vele voor de hand liggende en overgebruikte beelden in het script).

Tegenover zijn monolithische karakterisering vormen de incidentele klaagzangen van zijn dwepende volgelingen u2013 de oppervlakkige, kleurloze vrouwen die blijkbaar niets beters te doen hebben dan hun leven te vergooien aan een waardeloze egocentrist u2013 een pijnlijk koor van afkeuring. Waarom ze in hemelsnaam ook maar iets in elkaar zagen, blijft tot het bittere eind volstrekt onduidelijk.

Als je denkt dat dit echt iets voor jou is, ga er dan vooral heen. Maar je bent gewaarschuwd.

Tot 5 november

PICASSO TICKETS