RECENSIE: Rasputin Rocks, Stockwell Playhouse ✭✭

Maria Alexe als de tsaar van Rusland met Robyn Hampton, Charlotte Shaw en Jessica Townsley als de keizerlijke garde van het Kremlin in Rasputin Rocks

Stockwell Playhouse,

16 november 2017

2 Sterren

Koop Tickets

Wanneer je hoort dat een schrijversduo tien jaar aan een voorstelling heeft gesleuteld voordat het eindelijk het podium haalt, ben je – wellicht terecht – huiverig.  Waarom duurde het zo lang?  Wordt het net zo goed als 'Book of Mormon', dat er ongeveer even lang over deed?  Of is er een andere reden voor dit enorme uitstel?  Natuurlijk is het spannend om te zien dat nieuwe schrijvers het podium halen met een knotsgekke show over een tot leven gewekte 'gekke monnik' die de degens kruist met... nota bene Tony Blair.  En dan vraag je je af: is Tony Blair inmiddels niet wat gedateerd?  Is dit stuk wel met de tijd meegegaan?

Andrew Hobbs als Tony Blair in Rasputin Rocks

Nou, ja en nee.  De scènes met Tony Blair, gespeeld door schrijver-producent-regisseur-tegenspeler Andrew Hobbs (een multifunctionele rol die de nodige alarmbellen doet rinkelen), zijn waarschijnlijk het meest geslaagd: Hobbs schreef ze voor zichzelf en hij weet hoe hij zichzelf in de schijnwerpers moet zetten.  Zijn stijl doet erg denken aan het Canal Cafe Theatre en News Revue, en in dat genre is hij best vermakelijk.  Hij is echter geen typische dramaschrijver, laat staan een musicalschrijver.  Dat geldt ook voor de componist, Alastair Smith, een bekwaam muzikaal leider en schrijver van begeleidende muziek voor gezelschappen als British Touring Shakespeare.  De kloof tussen die rol en het schrijven van een volledige musicalscore is echter immens, en we moeten hem wat krediet geven als deze eerste poging in dit loodzware genre niet direct een voltreffer is.  Hoewel er veel goeds te zeggen valt over zijn treffende parodieën op bekende rockstijlen – van Aerosmith tot country en Laibach – is er ook een zorgwekkende neiging naar een erg letterlijke melodievoering; wat saaie muzikale vertalingen van teksten die zelden hetzelfde karakter of de humor van de scènes van Blair bevatten.  Sterker nog, bij de andere personages in dit nogal sombere en deprimerende verhaal over verval en de dood in het Kremlin, wordt de muziek traag en neerslachtig; hij blijft hangen in sfeertekeningen waar een vlotter tempo het verhaal juist vooruit had kunnen helpen.  Het resultaat is dat de voorstelling veel langer aanvoelt dan hij eigenlijk is.

Jake Byrom als Rasputin met Robyn Hampton en Jessica Townsley

De statische en matig doordachte regie helpt ook niet mee.  Net als het decorontwerp, door... tja, wie heeft het eigenlijk ontworpen?  Er staat niemand op de credits.  Het ziet eruit als een haastige rock-opstelling, met vier 'nep' steunpilaren voor de band (waarover later meer).  Is dit ook het werk van de onvermoeibare heer Hobbs?  Het zou me niets verbazen.  Als er ooit een bewijs nodig was dat bezuinigen op creatief talent om de show 'linksom of rechtsom' op de planken te krijgen een slecht idee is, dan levert deze productie dat bewijs in overvloed.  Er is choreografie van Nicky Griffiths, maar je vraagt je af hoeveel tijd deze West End-veteraan echt heeft gehad om de cast in vorm te krijgen en een visie te ontwikkelen.  Zoals het er nu bij staat, oogt het allemaal nogal lukraak en rommelig.

Barry Greene als Anton en Tanya Truman als Svetlana

De cast doet zeker hun best.  Naast de dominante aanwezigheid van Hobbs is er een verdienstelijke rol voor Maria Alexe als de tsaar van Rusland (een soort vrouwelijke Ivan de Verschrikkelijke-rol inclusief zang), en een charmante vertolking door Tanya Truman als de beoogde 'love interest' Svetlana.  Jake Byrom doet wat hij kan om Rasputin geloofwaardig te maken en Barry Greene is een vocaal zeer sterke Anton, naast zijn rol als associate producer van dit ambitieuze project.  Andere rollen worden vertolkt door Jay Joel, Tristan Ward, Robyn Hampton, Charlotte Shaw en Jessica Townsley.  Ze werken allemaal keihard om het publiek voor zich te winnen.  Dat is een lastige opgave in een show die maar niet kan kiezen of hij serieus genomen wil worden of dat we moeten lachen om de wat belegen grappen.

Wat de band betreft: Connor Fogel houdt de boel goed bij elkaar, maar de geluidstechniek bevoordeelt hen helaas aanzienlijk ten opzichte van de zangers, wier stemmen vaak verdrinken in het geweld van de rockband.  Dat helpt niemand.  De show zal hard moeten vechten voor een publiek, dus alsjeblieft, overstem de zangers niet.  En nog iets: de drummer is erg kundig, maar zet hem alsjeblieft achter een scherm van plexiglas.  Die dingen bestaan met een reden.

Te zien tot 10 december 2017

KOOP TICKETS VOOR RASPUTIN ROCKS