RECENSIE: Steel Magnolias, Hope Theatre ✭✭✭

Lin Sagovsky en Stephanie Beattie in Steel Magnolias. Steel Magnolias The Hope Theatre

11 augustus

3 Sterren

Boek Nu De hitte hielp waarschijnlijk niet mee. Hoewel er bij de kassa ruimhartig waaiers werden uitgedeeld, was de piepkleine zaal van The Hope Theatre verstikkend warm. Dit leidde tot veel gewapper met programmaboekjes en een flinke dosis sympathie voor de cast, die zich voor hun 'jaren 80-tastische' kostuums in truien, jassen en meerdere lagen kleding moest hijsen. Steel Magnolias is waarschijnlijk het meest bekend van de film uit 1989 met Dolly Parton en Julia Roberts, over een groep vriendinnen en de verschillende beproevingen in hun leven. De oorspronkelijke toneelversie is nu te zien in The Hope Theatre met het originele script van Robert Harling, gebaseerd op een waargebeurde familietragedie. Hoewel de grappen in deze specifieke productie elkaar in hoog tempo opvolgen, is het stuk niet zonder gebreken.

Ariel Harrison, Maggie Robson, Jo Wickham en Samantha Shellie in Steel Magnolias.

Bij binnenkomst wordt het publiek direct ondergedompeld in de beautysalon in Louisiana waar het stuk zich afspeelt, omringd door schreeuwerige decoraties, haarproducten en retro reclames. De vrolijke toon is meteen gezet. Het publiek zit er zo dicht bovenop dat het voelt alsof ze zelf in de kapsalon zitten en de gesprekken van iedereen afluisteren.

Het thrust-podium versterkte het meeslepende effect, maar zorgde voor matige zichtlijnen voor iedereen die niet op de eerste rij zat. Dit kwam mogelijk door de beperkte ruimte, maar door de opzet van het stuk zit de cast regelmatig, waardoor ze volledig uit het zicht verdwijnen.

Maggie Robson, Jo Wickham, Samantha Shellie en Stephanie Beattie in Steel Magnolias.

Wie echter constant op de been is, is Ariel Harrison als de 'born-again' christen Annelle. Harrison is niets minder dan een genot om naar te kijken; ze krijgt een paar hilarisch absurde tekstregels en groeit voor onze ogen van een nerveus meisje naar een zelfverzekerde vrouw. Toch lijkt de verhaallijn van Annelle al voorbij voordat deze goed en wel is begonnen. Er wordt een intrigerende situatie neergezet – een voortvluchtige criminele echtgenoot, een in de steek gelaten vrouw die dakloos is geworden – maar de ontknoping blijft uit; die specifieke verhaallijn wordt later in een terloopse opmerking afgehandeld.

En daar ligt het grootste probleem met Steel Magnolias: de toeschouwer krijgt nooit echt de kans om volledig in het verhaal op te gaan. We krijgen een glimp van het leven van deze personages en er wordt van ons gevraagd om met hen mee te leven, maar we krijgen te weinig houvast om er echt om te geven.

Lin Sagovsky, Samantha Shellie en Ariel Harrison in Steel Magnolias.

Het script is erg episodisch. Elke scène speelt zich maanden na de vorige af, waardoor het publiek moeite moet doen om gebeurtenissen bij te benen die zich allemaal buiten het podium hebben afgespeeld. Het is frustrerend dat we nooit getuige zijn van de helft van wat we horen; incidenten worden via roddels overgebracht in deze statische setting, en Harlings script balanceert gevaarlijk dicht op de rand van sentimenteel.

Kapster Truvy lijkt weinig ander doel te dienen dan als klankbord voor de mensen om haar heen en om af en toe wat clichématige 'wijsheid uit het Zuiden' te spuien (wat zonde is, want Jo Wickham haalt het maximale uit de rol met een eerlijk en charmant spel). Stephanie Beattie als M’Lynn wordt schromelijk onderbenut tot aan een ijzersterke slotmonoloog, de meest emotioneel aangrijpende dialoog van de hele voorstelling. Het is te danken aan het acteertalent van Beattie dat dit niet een gevalletje 'te weinig, te laat' is; zij ontpopt zich tot de verrassende ster van de avond.

Stephanie Beattie en Jo Wickham in Steel Magnolias

Gelukkig lijkt Maggie Robson volledig immuun voor de zwakke punten in het script. Zij speelt de lokale feliks Ouiser met een perfect gedoseerde norsheid en zorgt voor de beste grappen van de avond. "Ik speel 'hard to get'," verklaart Ouiser minachtend over een nieuwe bewonderaar.

Lin Sagovsky als Clairee snuift spottend: "Ja? Op jouw leeftijd kun je beter 'terug naar de kust' spelen."

Gemakkelijk verteerbaar en erg grappig, maar uiteindelijk weinig indrukwekkend; Steel Magnolias is wellicht vooral een aanrader voor de fans van de film.

Steel Magnolias speelt nog tot 3 september BOEK NU VOOR STEEL MAGNOLIAS IN THE HOPE THEATRE