RECENSIE: The Color Purple via de livestream, Curve Leicester ✭✭✭✭✭

Ray Rackham recenseert de online musicalproductie van The Color Purple at Home, gepresenteerd door Curve Leicester.

De cast van The Color Purple at Home. Foto: Pamela Raith

The Color Purple at Home

Online gestreamd

Curve Leicester

5 Sterren

Boek een ticket

Een reeks verticale podiumlampen torent hoog boven een groep getuigen uit, die in een onmiddellijke en vreugdevolle harmonie een verleden blootleggen dat de wereld liever was vergeten. Dit gebeurt in Marsha Norman, Brenda Russell, Allee Willis & Stephen Brays spectaculair actuele musical, The Color Purple. Het is een zondagochtend en het ensemble dat deze wereld bewoont, laat ons weten waar en waarom we hier zijn. We weten dat dit verhaal om Celie zal draaien (gespeeld door T’Shan Williams in een majestueuze, aangrijpende vertolking). We weten dat het ensemble ons vakkundig door de jaren en tragedies zal leiden die een gemarginaliseerde, mishandelde en vaak hopeloze gemeenschap treffen. We weten dat het stuk de zwarte strijd zal blootleggen zonder schroom of excuses, maar ook het zwarte bestaan zal vieren met vreugde en overgave. Het meest treffende is echter hoe we, naarmate de gebeurtenissen zich ontvouwen, subtiel worden herinnerd aan hoe belangrijk dit verhaal blijft.

T'Shan Williams (Celie), Ako Mitchell (Mister) en Danielle Fiamanya (Nettie). Foto: Pamela Raith.

Na de magnifieke kerstproductie van Sunset Boulevard — een musical die verfrist en revolutionair oogde voor de nieuwe wereld van theaterstreaming — is het verbluffend om vast te stellen dat Curve met The Color Purple het schier onmogelijke heeft gepresteerd: ze hebben de lat nóg hoger gelegd. Scherpzinnige cinematografie vangt de bijna tastbare ambiance die je normaal alleen in een live theater verwacht, terwijl de lichttorens (een intuïtief ontwerp van Ben Cracknell) een visceraal speelvlak omlijsten. Het ensemble blijft net buiten het draaiplatform maar wel nadrukkelijk in beeld, waardoor ze bijna aanvoelen als een verlengstuk van ons, het publiek.

Danielle Fiamanya als Nettie. Foto: Pamela Raith

Het geluidsontwerp van Tom Marshall, dat de pulserende echo's van krekels, vogelzang en kinderlach omarmt, geeft het stuk een spookachtige authenticiteit en mengt opnieuw de kenmerken van theater en cinema. Er worden geen trucjes gebruikt om de naden van een livestream te verbergen; we zien de cameramensen zij aan zij met de acteurs, die schitteren in de sepiakleurige kostuums van Alex Lowde. Deze kleding zet een tijd en plaats neer, met kleuraccenten die de personages uitlichten. Projecties en overlays worden niet gebruikt om de techniek van een werkend theater te verbergen, maar juist om het bestaan ervan te accentueren. Deze versie van The Color Purple is een creatieve en technische triomf. Een combinatie van klasse, waarheid en eerlijkheid van elke afdeling. De positie van Tinuke Craig als topregisseur voor dit genre is hiermee bevestigd; zij voert de regie over een gestreamde musical die wellicht nooit meer overtroffen zal worden.

T'Shan Williams (Celie) en Carly Mercedes Dyer (Shug). Foto: Pamela Raith

Het succes van The Color Purple leunt voor een groot deel op de talenten van de cast, en in het geval van deze productie is het ensemble over de hele linie formidabel. Van Carly Mercedes Dyers opwindend sterke en menselijke vertolking van Shug Avery, tot Karen Mavundukure’s wanhopige, veerkrachtige en ongemakkelijk rauwe Sofia: de musical zet vol in op de kracht van vrouwelijkheid en blijft daarmee trouw aan de roman van Alice Walker. De verheven Nettie van Danielle Fiamanya verkent het zwarte bestaan buiten de beklemmende grenzen van het Diepe Zuiden, en leidt het ensemble aan het begin van de tweede akte in een adembenemend 'Africa'. Er moet echter ook aandacht zijn voor de Mister van Ako Mitchell. Zijn transformatie maakt van hem meer dan een Willy Loman-achtige karikatuur; hij wordt een volledig uitgewerkt onderdeel van dit muzikale tapijt, wat een prachtige laag aan het stuk toevoegt, vooral vanaf zijn tour de force 'Mister Song' in het tweede deel. Maar de show behoort toe aan Williams, wiens onvergelijkbare Celie perfect is vormgegeven, kwetsbaar en prachtig gezongen. Elke terzijde is via de cameralens rechtstreeks tot ons gericht — een opwindende herinnering aan haar vakmanschap — en elke noot wordt gezongen met de zielenpijn van een vrouw die wordt afgewezen door de maatschappij waarin ze gevangen zit, maar vastberaden is zich niet te laten kisten. Er wordt altijd veel ophef gemaakt over het nummer 'I’m Here', dus het is bijzonder plezierig om te zien hoe Williams dit volledig haar eigen maakt.

De cast van The Color Purple at Home. Foto: Pamela Raith

Het stuk komt emotioneel hard binnen door alles wat er met het theater, de wereld en onze eigen gemeenschappen is gebeurd sinds we de musical voor het laatst zagen. Celie's reis toont zich met een verhoogde intensiteit terwijl we thema's als gemeenschap, angst, berusting en isolatie post-2020 verkennen. In de kern put de productie van Craig uit de tradities van de slavernij in het Zuiden, met al zijn kwaadaardige vrouwenhaat en brutaal racisme. Het gaat behendig om met het soort Amerika dat de wereld liever zou wegstoppen in lastige folklore, terwijl het trefzeker een spiegel voorhoudt aan de pijnlijke erfenis van vandaag, morgen en tot het moment dat we echt gaan luisteren. Met zo'n sterke partituur (Alex Parker op zijn muzikaal best als leider), is het moeilijk om niet te luisteren, en sterker nog, om niet na te denken — diep na te denken. Nu 2021 een overvloed aan online content blijft bieden, verlies je makkelijk uit het oog dat kunst de kracht heeft om visies te transformeren en aan te zetten tot actie. Terwijl dit gezelschap zingt "rising like the sun is the hope that sets us free", gun jezelf dan vooral deze herinnering. Het is belangrijk.