ELEŞTİRİ: The Color Purple, Curve Leicester (Ev Sineması) ✭✭✭✭✭

Ray Rackham, Curve Leicester tarafından sunulan The Color Purple müzikalinin evden izlenebilen çevrimiçi yapımını yorumluyor.

The Color Purple at Home ekibi Fotoğraf: Pamela Raith

The Color Purple at home

Çevrimiçi Yayın

Curve Leicester

5 Yıldız

Bilet Al

Dikey sahne ışıklarından oluşan bir dizi, bir araya gelmiş bir grup tanığın üzerinde yükseliyor; bu tanıklar, Marsha Norman, Brenda Russell, Allee Willis ve Stephen Bray'in tam zamanında gelen muhteşem müzikali The Color Purple'da, dünyanın unutmayı umduğu bir geçmişi anında ve neşeli bir uyumla gözler önüne seriyorlar. Bir Pazar sabahındayız ve bu dünyayı mesken tutan topluluk bize nerede ve neden burada olduğumuzu hissettiriyor. Bu hikayenin Celie’nin (T’Shan Williams’ın görkemli ve büyüleyici performansı eşliğinde) olacağını biliyoruz. Topluluğun bizi marjinalleştirilmiş, şiddete maruz kalmış ve genellikle umudu kesilmiş bir topluluğun başına gelen yıllar ve trajediler boyunca ustalıkla taşıyacağını biliyoruz. Eserin siyahların mücadelesini ne bir çekince ne de bir özürle dile getirmekle kalmayıp, aynı zamanda siyah varoluşunu neşe ve coşkuyla kutlayacağını da biliyoruz. Ancak olaylar geliştikçe, bu hikayenin ne kadar önemli kalmaya devam ettiği bize en ince ayrıntısıyla hatırlatılıyor.

T'Shan Williams (Celie), Ako Mitchell (Mister) ve Danielle Fiamanya (Nettie). Fotoğraf: Pamela Raith.

Curve, bu yeni tiyatro yayını dünyası için tazelenmiş ve devrim niteliğinde görünen muhteşem Sunset Boulevard Noel yapımından sonra, The Color Purple ile imkansızı başararak çıtayı daha da yukarı taşımayı bildi. Keskin sinematografi, yalnızca canlı bir tiyatroda görmeyi beklediğiniz o elle tutulur puslu atmosferi yakalarken, dikey ışık kuleleri (Ben Cracknell’in sezgisel tasarımı), topluluğun döner sahnenin hemen dışında durduğu ama kararlı bir şekilde kamera açısında kaldığı, biz seyircilerin adeta bir uzantısı gibi duran etkileyici bir performans alanını çevreliyor.

Danielle Fiamanya, Nettie rolünde. Fotoğraf: Pamela Raith

Tom Marshall’ın cırcır böceklerinin, kuş seslerinin ve çocuk kahkahalarının nabız gibi atan yankılarını kucaklayan ses tasarımı, esere büyüleyici bir özgünlük kazandırıyor ve tiyatro ile sinemanın dinamiklerini bir kez daha kaynaştırıyor. Canlı yayının dikiş yerlerini gizlemek için hiçbir yapay katman eklenmemiş; kamera operatörlerini, Alex Lowde’un sepya tonlu kostümleriyle zamanı ve mekanı belirleyen, karakterleri vurgulamak için renk patlamaları kullanan oyuncularla yan yana görüyoruz. Projeksiyonlar ve üst üste bindirmeler, işleyen bir tiyatronun teknik detaylarını saklamak için değil, aksine onların varlığını vurgulamak için kullanılmış. The Color Purple’ın bu versiyonu yaratıcı ve teknik bir zaferdir. Her departmandan gelen asalet, hakikat ve dürüstlüğün birleşimi. Tinuke Craig, muhtemelen asla daha iyisi yapılamayacak bir dijital müzikali yöneterek, bu tür tiyatronun önde gelen yönetmenlerinden biri olduğunu kanıtlıyor.

T'Shan Williams (Celie) ve Carly Mercedes Dyer (Shug). Fotoğraf: Pamela Raith

The Color Purple’ın başarısı büyük ölçüde oyuncu kadrosunun yeteneğine dayanıyor ve bu yapımda tüm ekip istisnasız ve muazzam derecede iyi. Carly Mercedes Dyer’ın Shug Avery’ye hayat verdiği heyecan verici güçteki insancıl performansından, Karen Mavundukure’nin çaresiz, dirençli ve sarsıcı derecede içten Sofia’sına kadar, müzikal duruşunu net bir şekilde kadınlığın gücü üzerine kuruyor; bu yönüyle Alice Walker’ın romanına sadık kalıyor. Danielle Fiamanya’nın büyüleyici Nettie’si, siyah varoluşunu Derin Güney’in klostrofobik sınırlarının ötesinde keşfediyor ve ikinci perdenin başında gösteriyi durduran ‘Africa’ şarkısında topluluğa liderlik ediyor. Bununla birlikte, dönüşümüyle Willy Loman vari bir taklitten çıkıp bu müzikal dokunun tam anlamıyla hayat bulmuş bir parçasına dönüşen Ako Mitchell’ın Mister’ına da dikkat çekmek gerekir; bu karakter esere, özellikle ikinci perdedeki görkemli ‘Mister Song’dan itibaren harika bir katman katıyor. Ancak gösteri, eşsiz Celie karakterini mükemmel bir işçilikle, tüm savunmasızlığıyla canlandıran ve seslendiren Williams’a ait; kamera merceğinden doğrudan bize yöneltilen her yan bakış sahne sanatındaki ustalığının heyecan verici bir hatırlatıcısı, söylediği her nota içinde hapsolduğu toplum tarafından azarlanan ama onun kendisini yenmesine izin vermemeye kararlı bir kadının acısıyla yoğrulmuş. ‘I’m Here’ şarkısı hakkında her zaman çok şey söylenir, bu yüzden Williams’ın bu şarkıyı tamamen kendine has kılmasını izlemek özellikle keyif verici.

The Color Purple at Home ekibi. Fotoğraf: Pamela Raith

Eser; tiyatronun, dünyanın ve bireysel topluluklarımızın bu eseri son ziyaretimizden bu yana yaşadıkları nedeniyle güçlü bir duygusal etki yaratıyor. 2020 sonrası topluluk, korku, kabulleniş ve izolasyon temalarını keşfederken, Celie’nin yolculuğu daha derin bir sızıyla kendini açığa çıkarıyor. Craig’in yapımı, özünde güneydeki kölelik geleneklerinden, onun tüm kötücül kadın düşmanlığından ve vahşi ırkçılığından besleniyor. Dünyanın sorunlu halk efsaneleriyle bastırmayı tercih edeceği bir Amerika türünü ustalıkla ele alırken, onun bugünkü, yarınki ve hepimiz gerçekten dinlemeye başlayana kadarki yürek burkan mirasına meydan okurcasına bir ayna tutuyor. Bu kadar güçlü bir partisyonla (Alex Parker müzik yönetiminin zirvesinde), dinlememek, dahası düşünmemek ve derin derin düşünmemek imkansız. 2021 bolca çevrimiçi içerik sunmaya devam ederken, sanatın bakış açısını değiştirme ve eyleme geçirme gücünü gözden kaçırmak kolay olabilir. Bu ekip “güneş gibi yükselen bizi özgür kılan umuttur” diye şarkı söylerken, kendinizi bu hatırlatmadan mahrum bırakmayın. Bu önemli.