RECENSIE: The Most Happy Fella, New York City Center ✭✭✭✭✭

The Most Happy Fella
Encores! At New York City Centre
6 april 2014
5 sterren

Als je je nog kunt herinneren hoe het voelde toen je voor het eerst de zon zag opkomen, je kind zag lachen, Michelangelo's David aanschouwde, echt verliefd werd of een gedicht van Shakespeare begreep, dan ken je dat moment van pure, onversneden euforie: een onbeschrijfelijke vreugde en een blijvend, allesomvattend genot. Dat gevoel – die bizar pure en opwindende adrenalinestoot van extase – werd vanavond gedeeld door de honderden toeschouwers die het New York City Centre vullen voor de laatste voorstelling van de Encores!-productie van Frank Loesser's buitengewone musical 'The Most Happy Fella'.

Onder regie en choreografie van Casey Nicholaw, met muzikale leiding van Rob Berman, was dit een concertante bewerking (van de onvermoeibare Bill Rosenfield) van de musical uit 1956. De tijd zal het leren, maar het zou zomaar kunnen dat deze concertuitvoering het werk in de ogen van het publiek transformeert, vergelijkbaar met hoe de concert-versie van Sondheim's 'Follies' in het Lincoln Centre in 1985 de publieke opinie over dat stuk volledig deed omslaan.

Want zonder enige twijfel behoort deze voorstelling tot de vijf beste live-uitvoeringen van musicals die ik ooit heb gezien. Het was, zonder meer, wonderbaarlijk.

Het is lastig om ook maar één aspect te bedenken waarin de prestatie die hier werd geleverd had kunnen worden verbeterd.

Er zijn drie belangrijke redenen voor dit succes.

Ten eerste is de casting onberispelijk. Elk lid van de zeer omvangrijke cast was in alle opzichten perfect voor hun rol. Iedereen kon zingen, dansen en acteren met een natuurlijk gemak en ongekende vaardigheid.

Ten tweede was iedereen volledig toegewijd aan het werk en de artistieke visie. Alle vertolkingen waren eerlijk, oprecht en in verbinding met elkaar. Er waren geen 'sterren' die de boventoon voerden, hoewel er vele acteerprestaties waren die een onuitwisbare indruk achterlieten. Het was een hecht team, echt ensemblespel op hoog niveau.

Ten derde werd er geen poging gedaan om de muziek in een moderne stijl te dwingen. Geen 'white sound', geforceerde uithalen of geknepen zanglijnen, maar iedereen zong met een gezonde, getrainde stem met een volwaardige klank, vol legato, rubato en bravoure.

Het resultaat was volkomen meeslepend, even hilarisch als ontroerend; een ware triomf voor de musical als kunstvorm.

Het verhaal gaat over Tony, een verlegen Italiaan die valt voor een serveerster tegen wie hij niet durft te praten. Hij schrijft een liefdesbrief op het menu en laat als fooi een dasspeld met amethist achter. Hij noemt de serveerster Rosabella en ze beginnen elkaar te schrijven. Zij stuurt hem haar foto, maar hij stuurt haar een foto van zijn knappe voorman, omdat hij bang is dat ze niet zal komen als hij zijn eigen foto stuurt. Ze komt, en voelt zich logischerwijs bedrogen. Ze wil vertrekken, maar Tony krijgt een auto-ongeluk. Omdat hij bang is te sterven, smeekt hij haar met hem te trouwen. Wat volgt vormt de kern van de tweede akte.

Het is een menselijk, alledaags verhaal over liefde en misverstanden. Het bijzondere aan het werk van Loesser is dat het bijna volledig doorgecomponeerd is; de muziek wordt gebruikt om het verhaal vorm te geven en voort te stuwen. De nummers zijn niet belangrijk omdat het liedjes zijn, maar door de manier waarop ze het plot vooruithelpen of de karakters uitdiepen.

Het beroemdste nummer van de show, 'Standing On The Corner', is niet alleen belangrijk vanwege de melodie, maar vanwege het verhaal dat het vertelt en het inzicht dat het geeft in de vier mannen die het zingen – met name de opgewekte maar wat simpele Herman van Jay Armstrong Johnson. Dit geldt voor elk nummer: niets dient enkel ter decoratie. Elk lied voegt kleur, glans, diepgang en vorm toe aan de personages en de situatie.

Er zijn veel opwindende ensemblenummers, sommige grappig en andere hartverscheurend mooi. 'Big D' is een van de beste showstoppers in de musicalgeschiedenis en kreeg hier de volle 'show-stopping' behandeling. 'Song of a Summer Night' legde de voorstelling op een andere manier stil – met sfeervolle, schitterende harmonieën van het ensemble die de prachtige tenor van Kevin Vortmann's personage versterkten.

Cheyenne Jackson is nog nooit zo goed geweest. Als de zwerflustige Joe zette hij zowel zijn 'matinee idol'-uiterlijk als zijn krachtige bariton ten volle in. Het is een energieke, zelfbewuste rol vol inzicht en vitaliteit. Zijn duet met Rosabella, 'Don't Cry', was een verbazingwekkend delicaat maar krachtig einde van de eerste akte.

Laura Benanti en Shuler Hensler waren perfect als Tony en Rosabella. Hun grote duet, 'My Heart Is So Full Of You', is de mooiste liefdessong van Loesser en het duo overtrof zichzelf in de vertolking. 'Happy To Make Your Acquantiance' toonde hun prille liefde in een andere fase van het spectrum: teder, komisch en vreugdevol tegelijk.

Om de hoofdcast te voltooien waren er Heidi Bickenstaff (Cleo, de beste vriendin van Rosabella) en haar goedgezakte, goedaardige Herman. Hun scènes samen zorgden voor vonkende komische momenten; 'I Made A Fist' is een van de grappigste personage-gedreven nummers uit de musicalgeschiedenis.

Jessica Molaskey was indrukwekkend als Tony's norse, onvriendelijke zus en het komische trio Zachary James, Bradley Dean en Brian Cali zorgde voor de nodige humor met een tenor-twist; 'Abbondanza' en 'Benvenuta' waren nummers vol aanstekelijke charme.

De dansers leverden een fantastische atletische en dynamische prestatie. Nicholaw verstaat het vak van choreografie als geen ander en de dansers deden hem alle eer aan, vooral in de grote knaller: 'Big D'. Krachtig en betoverend; het effect was kippenvel-inducerend. Dit gold ook voor de kleine momenten: de choreografie in 'Standing On The Corner' zei alles over de vier mannen in het nummer.

Perfect gecast, geregisseerd en uitgevoerd: deze productie gaat de geschiedenisboeken in. Het is vanaf nu de nieuwe standaard voor concertantes van de grote musicals.

Absolute perfectie in musicaltheater.