RECENSIE: The Rhythm Of Life, St James Theatre ✭✭✭

Rhythm of Life

St James’ Theatre

11 juli 2015

3 sterren

Cy Coleman geeft zelf toe dat hij zelden in één adem wordt genoemd met grootheden uit de musicalwereld zoals Sondheim en Lloyd Webber. Zelfs zijn bekendste nummers, zoals ‘Big Spender’ en ‘Rhythm of Life’, zijn inmiddels een eigen leven gaan leiden en worden nog maar zelden gekoppeld aan hun oorspronkelijke voorstellingen.

Werd Coleman in zijn tijd dan niet genoeg gewaardeerd? Gelukkig kunnen we nu zelf ons oordeel vellen in het St James’ Theatre, waar een revue van Colemans grootste hits te zien is. Coleman, die de ‘meester van het pakkende musicalnummer’ wordt genoemd, schreef hits voor producties als Sweet Charity, Little Me en City Of Angels. De revue bevat ook een aantal minder bekende nummers die nog nooit eerder in Londen zijn uitgevoerd.

Een vierkoppige cast bracht de Tony-winnende composities tot leven met een mix van ensemble-stukken (zoals het denderende ‘The Rhythm of Life’ als uitsmijter) en diverse solo-optredens. West End-coryfee Marti Webb voerde de cast aan. Hoewel ze het eerste halfuur wat mat leek, herpakte ze zich volledig met een bruisende en krachtige vertolking van ‘Nobody Does it Like Me’ uit Seesaw. Webb was overduidelijk de ster van de avond; ze kreeg een eigen introductie en werd door het publiek met groot respect ontvangen.

Toch werd ze overschaduwd door Cedric Neal, een relatieve nieuwkomer die de prijs van het kaartje nagenoeg in zijn eentje al waard is. Neal beschikt over een droom van een stem: fluweelzacht en soepel, maar tegelijkertijd in staat tot ongelooflijke vocale hoogstandjes. Zijn energieke optreden viel enorm in de smaak bij de zaal; tijdens het slotapplaus kreeg hij een fantastische ontvangst. Zijn twee solo's na de pauze, ‘The Best Is Yet to Come’ en ‘Use What You Got’ (The Life), behoorden tot de absolute hoogtepunten van de avond. Neal is zonder twijfel iemand om in de gaten te houden.

Debbie Kurup bracht een flinke dosis soul en wist elke gram zinderende sensualiteit uit haar solo-uitvoering van ‘Big Spender’ te persen. Daarnaast benutte ze het komische potentieel van ‘The Oldest Profession’ uit Colemans The Life, een hartenkreet van een verveelde en vermoeide prostituee. John Barr was zo degelijk als zijn indrukwekkende cv belooft, en kwam volledig tot zijn recht in een vermakelijke vertolking van ‘Never Met a Man I Didn’t Like’ uit Will Rogers Follies.

Coleman heeft ontegenzeggelijk een aantal grote hits op zijn naam staan en de nummers uit Sweet Charity blijven overeind als zijn sterkste werk. Er zaten echter ook een paar missers tussen, zoals ‘The Colours of My Life’ uit Barnum – een tamelijk saai nummer dat de setlist van gisteravond niet had mogen halen. Een andere song, ‘Where Am I Going?’, werd destijds uit de soundtrack van Sweet Charity geschrapt, en ook gisteravond bleek er weinig reden om het weer van stal te halen.

Hoewel de overgangen tussen de nummers cruciaal zijn in een revue, haalde het gebruik van een vooraf opgenomen voice-over de vaart uit de voorstelling. De cast zat erbij als een stel buikspreekpoppen terwijl een stem van bovenaf een nogal dweperig verhaal vertelde. Veel wijzer werden we niet over Coleman of zijn carrièreverloop; scherpere teksten hadden de avond wat meer thematische diepgang kunnen geven.

Coleman werkte in een tijd waarin Broadway steevast de hitlijsten domineerde. Hoewel niet elk nummer in Rhythm Of Life een plek in de show verdiende, liet de avond er geen twijfel over bestaan dat hij een uiterst getalenteerd componist was met een neus voor gegarandeerde hits. Dankzij de getalenteerde en veelzijdige cast hoeft zelfs een ‘big spender’ hier niet teleurgesteld naar huis te gaan.