ELEŞTİRİ: The Rhythm Of Life, St James Theatre ✭✭✭

Rhythm of Life

St James’ Theatre

11 Temmuz 2015

3 Yıldız

Cy Coleman, kendisinin de itiraf ettiği gibi, Sondheim ve Lloyd Webber gibi müzikal tiyatronun duayenleri ile pek aynı kefeye konmaz. En bilinen parçaları “Big Spender” ve “Rhythm of Life” dahi başlı başına bir fenomene dönüşmüş olup, müzikal kökenleriyle nadiren bağdaştırılırlar.

Peki, Coleman kendi döneminde hak ettiği değeri görmedi mi? Şanslıyız ki St James’ Theatre, bu konuda kendi kararımızı verebilmemiz için Cy Coleman'ın en büyük hitlerinden oluşan bir revüye ev sahipliği yapıyor. 'Akılda kalıcı müzikal şarkılarının ustası' olarak tanımlanan gösteri; Sweet Charity, Little Me ve City of Angels gibi sevilen yapımların yanı sıra Londra’da daha önce hiç sahnelenmemiş birkaç az bilinen parçayı da kulaklarımıza getiriyor.

Tony ödüllü Coleman'ın eserleri, toplu performanslar (gösteriyi zirvede kapatan fırtına gibi bir The Rhythm of Life performansı dahil) ve solo setlerden oluşan bir seçkiyle dört kişilik bir kast tarafından hayat buldu. West End’in deneyimli ismi Marti Webb kastın başını çekiyordu; ilk yarım saatte biraz formsuz görünse de Seesaw müzikalinden “Nobody Does it Like Me”nin cıvıl cıvıl ve gümbür gümbür yorumuyla durumu toparladı. Webb'in, sahneye özel bir anonsla çıkışı ve seyirciden gördüğü büyük saygıyla gecenin assolisti olduğu her halinden belliydi.

Buna karşın, neredeyse tek başına bilet ücretine değecek bir performans sergileyen ve henüz yeni yeni parlayan bir isim olan Cedric Neal, Webb’i gölgede bıraktı. Neal, inanılmaz vokallere imza atarken aynı zamanda ipeksi ve yumuşak tınısını koruyan rüya gibi bir sese sahip. Enerjisi yüksek bu performansa seyirci de bayıldı; final selamında Neal müthiş bir alkış aldı. İkinci yarıdaki “The Best Is Yet to Come” ve “Use What You Got (The Life)” soloları gecenin en iyi anları arasındaydı; Neal kesinlikle radara alınması gereken bir isim.

Debbie Kurup, “Big Spender” solosuyla parçadaki her bir tutku damlasını sonuna kadar hissettirdi. Ayrıca Coleman'ın The Life müzikalinden, yorgun bir hayat kadınının feryadı olan “The Oldest Profession”daki komedi potansiyelini de başarıyla açığa çıkardı. John Barr ise kabarık özgeçmişinin vaat ettiği güvenilirliği sergilerken, Will Rogers Follies’ten “Never Met a Man I Didn’t Like”ın eğlenceli yorumunda yeteneğini konuşturdu.

Coleman kuşkusuz çok sayıda hit parçaya imza atmış bir isim ve Sweet Charity'den gelen şarkılar hala onun en güçlü çalışmaları olarak öne çıkıyor. Öte yandan, programda Barnum’dan “The Colours of My Life” gibi, dün geceki repertuvara hiç yakışmayan hayli sıradan parçalar da vardı. Bir diğer şarkı olan “Where Am I Going?” ise aslında Sweet Charity soundtrack'inden çıkarılmıştı ve dün gece sahnelenmesi de bu kararı pek haksız çıkarmadı.

Bir revüde şarkılar arası geçişler çok kritik olsa da, önceden kaydedilmiş bir anlatıcının (voiceover) kullanılması odadaki enerjiyi emdi. Kast üyeleri, tepeden gelen dalkavukça bir anlatım eşliğinde vantrilok kuklaları gibi oturmak zorunda kaldı. Coleman veya kariyerinin gelişimi hakkında pek bir şey öğrenemedik; daha keskin ve yerinde bağlar geceye tematik bir netlik katabilirdi.

Coleman, Broadway’in müzik listelerinden eksik olmadığı bir dönemde üretim yaptı. Rhythm Of Life kapsamında sunulan her parça gösterideki yerini tam hak etmese de, seyirci onun kesinlikle çok yetenekli ve tartışmasız hitler yaratma becerisine sahip bir besteci olduğuna dair bir şüphe duymadan ayrıldı. Yetenekli ve çok yönlü kast sayesinde, en eli açık tiyatrosever (big spender) bile geceden hayal kırıklığıyla ayrılmayacaktır.