RECENSIE: Where Do Little Birds Go?, Vault Festival ✭✭✭✭

Where Do Little Birds Go?

Vault Festival

6 februari 2015

4 sterren

"Mijn naam is Lucy Fuller. Ik ben 24 en woon in Whitechapel. Toen ik 18 was, werd ik ontvoerd door de gebroeders Kray en opgesloten in een flat met een ontsnapte moordenaar." Zo luidt de tekst op de poster en de teaser voor Camilla Whitehalls nieuwe toneelstuk Where Do Little Birds Go?. De titel is ontleend aan het lied gezongen door Barbara Windsor in de eerste musical van Lionel Bart, Fings Ain't Wot They Used T'Be!

Lucy Fuller begint het stuk als een onschuldig 17-jarig meisje, vol jeugdige bravoure en dat onverwoestbare optimisme dat zo eigen is aan de jeugd. Het duurt echter niet lang voordat haar reis door het nachtleven van Londen en de wereld van de Krays die bravoure doorbreekt en haar jeugd in scherven achterlaat.

Where Do Little Birds Go? is een eenakter van ongeveer 65 minuten. Dat is een flinke opgave voor een jonge actrice, maar Jessica Butcher brengt het er bewonderenswaardig vanaf. Lucy is een opgewekte geest die constant zingt; Whitehill heeft geprobeerd dit muzikale aspect in het stuk te verweven. Hoewel de ene scène sterker uit de verf komt dan de andere, verrijkt het Lucy's personage zonder af te leiden. Haar opmerking over Nancy in de musical Oliver! — dat het zingen in de kroeg daar een compleet verkeerde voorstelling van de realiteit is — is raak en valt goed in de smaak bij het publiek.

Whitehill en Butcher weven een gelaagd tapijt van het Londense leven eind jaren zestig, gezien door de ogen van hen die proberen te overleven in het nachtleven op de grens van het criminele circuit. De periode waarin Lucy door de Krays wordt vastgehouden vormt een schril contrast met de rest van haar verhaal. De scènes die haar misbruik en ellende tijdens deze gevangenschap tonen zijn aangrijpend, al is de enscenering hier en daar wat onhandig.

Voor sommigen loopt het natuurlijk niet goed af en Lucy is voorgoed getekend door haar ervaringen. De jeugdige glans is uit haar ogen verdwenen en een gelaten, wereldwijze vrouw komt ervoor in de plaats.

Hoewel regisseur Sarah Meadows dit verhaal met de nodige flair tot leven heeft gewekt, ontbreekt het hier en daar nog aan diepgang en zou het tempo in sommige scènes wat hoger mogen om de vaart erin te houden. Het decor van Justin Nardella creëert een speelvlak dat transformeert van een kroeg in East End naar een nachtclub in Mayfair tot een smoezelige flat. Het is functioneel, maar door grote gaten in de podiumelementen moet Butcher behoorlijk grote stappen zetten, wat ten koste gaat van de gracieuze houding die je bij haar personage zou verwachten.

Helaas werd de voorstelling die ik zag ontsierd door een matige geluidstechnicus, die meerdere belangrijke scènes — en vooral de slotfase van het stuk — bijna verpestte omdat de muziek de tekst van Butcher overstemde.

Maar afgezien van deze details is Where Do Little Birds Go? een geweldig uur toneel. Het is even grappig als aangrijpend. Het stuk tourt nu langs Salford, Brighton, Belfast, Bedford en Derby en is zeker een bezoek waard. Voor wie houdt van verhalen over de Londense onderwereld uit de jaren zestig, is dit een absolute must-see.