High Society Recenzja: Radosne, Szampanem Skąpane Wznowienie w Barbican

Lato w Wielkiej Brytanii rzadko kiedy przynosi pewne gwarancje, ale jest jedna, na którą możesz liczyć: wejdź do the Barbican na High Society, a zostaniesz otulony ciepłem, dowcipem i wszechobecnym blaskiem. Ten powrót ukochanej komedii muzycznej Cole'a Portera jest triumfalnym przypomnieniem, że musicale złotej ery, wystawiane z taką swadą i sercem, pozostają nie do odparcia. Od pierwszych dźwięków uwertury aż po finałowy okrzyk braw wśród konfetti — spektakl dostarcza czystej, niefiltrowanej teatralnej radości.

Klasyczna historia, która wciąż iskrzy

Dla tych, którzy nie znają materiału źródłowego: High Society opiera się na sztuce Philipa Barry'ego The Philadelphia Story oraz słynnym filmie z 1956 roku z Grace Kelly, Bingiem Crosbym i Frankiem Sinatrą. Fabuła śledzi losy Tracy Lord, bogatej filadelfijskiej damy towarzyskiej w przededniu jej drugiego małżeństwa z prawym, lecz zupełnie nieporywającym Georgem Kittredge'em. Komplikacje przybywają pod postacią jej elegancko niedbałego byłego męża, Dextera Havena, oraz dwójki dziennikarzy przysłanych, by relacjonować to towarzyskie wesele. Rozgrywa się przed nami musujący koktajl romantycznych splotów, satyry klasowej i odkrywania siebie — wszystko przy akompaniamencie najbardziej pamiętnych piosenek ze Standardów Amerykańskich.

To historia o tym, jak nauczyć się być człowiekiem, a nie dążyć do doskonałości, i ta produkcja zachowuje właśnie odpowiednią równowagę między komedią screwball a autentyczną głębią emocjonalną. Scenariusz pęka od tak suchych jednolinijkowców, że można by je serwować w kieliszku do martini, a publiczność na wieczorze prasowym chłonęła każdy z nich.

Freddie Fox i jego oszałamiający debiut w musicalu

Największym obsadowym triumfem jest tu Freddie Fox jako Mike Connor — złośliwy dziennikarz i samozwańczy „autor jednej książki". Fox znany jest przede wszystkim z grania moralnie niejednoznacznych, często złowrogich postaci na ekranie, dlatego widok go w trybie uroczego niedorajdy sprawia autentyczną przyjemność. W pełni oddaje się komedii, wykazując się nienaganne wyczucie rytmu i ekspresję fizyczną, która wywołuje śmiech, zanim jeszcze otworzy usta.

A kiedy śpiewa? Więcej niż sobie radzi. Jego duety z Carly Mercedes Dyer (wyrazistą, kradnącą sceny Liz Imbrie) i Julianem Ovendenem przepełnione są humorem i prawdziwym ciepłem. Przez cały czas w oczach Foxa błyszczy iskierka, która sprawia, że Tracy mogłaby zrewidować swoje plany matrymonialne — i jest to całkowicie wiarygodne. To głęboko ujmująca kreacja i wielce obiecujący początek tego, co — miejmy nadzieję — okaże się dłuższą karierą na deskach teatru.

Julian Ovenden hipnotyzuje jako Dexter Haven

Jeśli Fox jest niespodzianką, to Julian Ovenden jest pewnikiem. Aktor i śpiewak, ulubieniec zarówno West Endu, jak i scen koncertowych, wnosi do roli byłego męża Tracy — grającego na fortepianie — charyzmatyczną lekkość. Od chwili, gdy przechodzi z powrotem przez próg jej życia, doskonale rozumiesz, dlaczego nigdy całkiem o nim nie zapomniała.

Wykonanie przez Ovendena „I Love You, Samantha" stanowi emocjonalne serce całej produkcji. Jest ciche, czułe i przejmująco szczere — ta chwila ciszy pięknie przebija się przez otaczające ją numery taneczne i przepych. Sprawia wrażenie, że to łatwe, co jest najpewniejszym znakiem, że jest dokładnie odwrotnie.

Helen George błyszczy jako Tracy Lord

W centrum wszystkiego jest Helen George, świeżo po okrytym chwałą wcieleniu się w Annę w The King and I, i jest po prostu wspaniała. Tracy Lord to wymagająca rola: postać musi być jednocześnie władcza i krucha, zabawna i rozdzierająca serce, obiektem żartu i najmądrzejszą osobą w pomieszczeniu. George porusza się między tymi nastrojami z pozorną łatwością, tworząc kreację, która czuje się jednocześnie misternie dopracowana i żywo improwizowana.

Jej praca wokalna jest znakomita — zmierza się z wymagającymi melodiami Cole'a Portera z mocą i precyzją, a na rozległej scenie the Barbican zachowuje się z prawdziwym autorytetem. Niezależnie od tego, czy przycina kogoś ciętą uwagą, czy po cichu uświadamia sobie, że we wszystkim się myliła, George trzyma publiczność w dłoni. To prawdziwe tour de force.

Scenografia, kostiumy i pełna orkiestra

Scenografia Toma Rogersa zasługuje na szczególne wyróżnienie. Oddaje wyrafinowany świat posiadłości rodziny Lord z bogatą, żywą dbałością o szczegóły, przywołując blask Hollywood złotej ery, nie popadając przy tym w pastisz. Kostiumy są równie wystawne — każda kreacja to sama w sobie wyraz charakteru postaci. Razem elementy wizualne tworzą świat tak bujny i kuszący, że niemal chce się wejść na scenę i nalać sobie drinka.

No i jest orkiestra. Pełnowymiarowy zespół ożywia ikoniczne piosenki Cole'a Portera z ciepłem i wyrafinowaniem. Muzycy obdarowują publiczność rozbudowaną uwerturą przed każdym aktem — hojny i niemal luksusowy gest, który idealnie nastraja do odbioru. W erze, gdy wiele musicali ogranicza orkiestracje, ta wierność brzmieniu bogatemu i wystawionemu na całego odczuwana jest jak prawdziwy dar.

Dlaczego ta produkcja działa tak doskonale

To, co wynosi tę High Society ponad poziom jedynie przyjemnego wznowienia, to jej przenikliwe zrozumienie, dlaczego ten materiał przetrwał próbę czasu. Tak, to eskapizm. Tak, rozgrywa się wśród nieprawdopodobnie zamożnych ludzi z nieprawdopodobnie eleganckimi problemami. Ale pod szampanem i złośliwościami kryje się naprawdę wzruszająca historia o przepaści między człowiekiem, którego świat oczekuje, a człowiekiem, którym się naprawdę jest. Podróż Tracy od marmurowej bogini do omylnej, czującej istoty ludzkiej jest powszechna, a ta produkcja ani na chwilę nie traci z oczu tego emocjonalnego rdzenia, nawet gdy dostarcza śmiechu garściami.

28-osobowa obsada wnosi energię i precyzję do każdego numeru, a choreografia w pomysłowy sposób wykorzystuje rozległą scenę the Barbican. Cała produkcja emanuje zaraźliwą hojnością ducha: wychodzisz z teatru lżejszy niż gdy przyszedłeś.

Czy warto kupić bilet?

Absolutnie. High Society w the Barbican to jeden z najbardziej przyjemnych wieczorów w londyńskim teatrze w tej chwili. Niezależnie od tego, czy jesteś wielbicielem Cole'a Portera i musicali złotej ery, czy kimś, kto nigdy dotąd nie rozważał tego gatunku, ta produkcja przekonuje do niego w sposób nie do odparcia. Kreacje aktorskie są jednolicie doskonałe, scenografia jest piękna, orkiestra to marzenie, a całość promieniuje ciepłem i dowcipem.

Spektakl gra do 11 lipca 2026 roku i biorąc pod uwagę przyjęcie, jakie zbiera, bilety prawdopodobnie rozejdą się szybko. Jeśli szukasz gwarantowanej dobrej zabawy tego lata — właśnie ją znalazłeś.

Szukasz więcej świetnych spektakli? Przeglądaj wszystkie musicale grane aktualnie w Londynie, zapoznaj się z naszym przewodnikiem po nowych spektaklach i transferach lub sprawdź pełne zestawienie na naszej stronie ze spektaklami, by zaplanować swój kolejny wieczór.