RECENZJA: Kopciuszek – rockandrollowa pantomima w New Wolsey Theatre ✭✭✭✭

Paul T Davies recenzuje Cinderella, The Rock N Roll Panto w The New Wolsey Theatre, Ipswich.

Cinderella, The Rock N Roll Panto.

The New Wolsey Theatre, Ipswich.

4 grudnia 2018

4 Gwiazdki

Zarezerwuj bilety

Coroczna pantomima w New Wolsey stała się już niemal taką samą tradycją jak same święta Bożego Narodzenia. Lokalny styl opiera się na nurcie Rock N Roll, co zapewniło nam już wiele wspaniałych wieczorów. Pierwszą produkcją wystawioną kiedyś przez New Wolsey był właśnie Kopciuszek – i teraz twórcy powracają do tej historii. Z przykrością muszę jednak stwierdzić, że mimo kilku nowoczesnych poprawek, całość trąci nieco myszką. Problemem jest dla mnie dobór utworów, kładący duży nacisk na klasycznego rock'n'rolla – i choć uwielbiam Motown oraz soul, to młodsza widownia raczej nie znajdzie tu zbyt wielu piosenek, które mogłaby zanucić. Utwory Jessie J czy Black Eyed Peas są popularne, ale te wykonane tutaj mają już swoje lata, a na scenie brakuje hitów dzisiejszych gwiazd list przebojów – nie pojawia się nawet nasz „prawie-lokalny” chłopak, Ed Sheeran. Gdyby poddać tutejsze żarty datowaniu węglowemu, okazałoby się, że pochodzą z czasów przed Arthurem Askeyem (młodzieży, wygooglujcie sobie, kto to!), i choć (UWAGA SPOILER) Kopciuszek początkowo odrzuca oświadczyny Księcia, to ten nowoczesny akcent ginie w zalewie uporczywych żartów z Brzydkich Sióstr, nazywanych „psami”. W obecnym klimacie kulturowym nie brzmi to najlepiej.

Mam świadomość, że być może zbyt głęboko to analizuję i za bardzo ulegam nastrojowi Scrooge’a, czas więc na drugą stronę medalu – największą siłą tego spektaklu jest niesamowicie utalentowany zespół aktorów-muzyków oraz scenografia. Brak klasycznej Dame jest pewnym rozczarowaniem, więc rola niesfornego dorosłego przewodnika po historii przypada Steve’owi Simmondsowi (Baron Hardup). Gra on z ogromną energią i świetnie łapie kontakt z publicznością. James Haggie kradnie show jako Buttons i choć wciąż nie rozumiem, dlaczego mówi głosem Ciastka ze Shreka, dzięki genialnemu wyczuciu komediowemu wywołuje salwy śmiechu. Czarnym charakterem jest Rubella De Zees – wyborna Susannah van den Berg, której dzielnie sekundują „córki”: Sean Kingsley jako Hernia (Przepuklina) i Adam Langstaff jako Verruca (Kurzajka). Przedstawienie naprawdę nabiera rumieńców, gdy pojawiają się na scenie, a ich wersja „It’s Raining Men” – z dosłownymi „mężczyznami” spadającymi na scenę – to prawdziwa perełka! Lucy Wells jest znakomitą Matką Chrzestną, miejscowy chłopak Chris Vance to czarujący Książę, Mark Newnham świetnie rockuje jako Dandini, a Daniella Piper jest Kopciuszkiem idealnym. Bardzo podobał mi się też Sheridan Lloyd, który wycisnął ile się da ze swojej roli Królewskiego Posłańca!

Wspólną cechą wszystkich wykonawców jest zdumiewająca łatwość z jaką chwytają za instrumenty – śpiewają i grają z taką swobodą, że wyglądają na zespół idealnie zgrany, a całość brzmi rewelacyjnie. Scenografia Barneya George’a to jedna niespodzianka za drugą – od uroczych myszy po żyrandole wysuwające się nad widownię. Podczas bisów widać wyraźnie, że publiczność jest zachwycona. Nie wyobrażam sobie, by w najbliższej przyszłości mogło tu zabraknąć rock’n’rollowej pantomimy, więc może to po prostu czas na małe odświeżenie formatu i wprowadzenie tej świątecznej tradycji w nowoczesność.

Gramy do 2 lutego 2019

CINDERELLA THE ROCK N ROLL PANTO – BILETY