ELEŞTİRİ: Elf, Dominion Theatre ✭✭✭

Elf: Müzikal

Dominion Tiyatrosu

4 Kasım 2015

3 Yıldız

Bilet Alın Noel'in her yıl daha erken başladığı söylenir; son günlerde Dominion Tiyatrosu'na yolu düşen hiç kimse buna itiraz edemez. Başkentin dört bir yanında havai fişekler hazırlık için tozdan arındırılırken, bu hafta Elf Müzikali sayesinde havada bambaşka bir festival coşkusu vardı.

Orijinal filmi hiç izlememiş olan azınlıktaki insan grubuna dahilim, bu yüzden ne beklemem gerektiğini pek bilmiyordum. Broadway yapımı hakkında olumlu fısıltılar duymuş olsam da, geçen ay West End Heroes'da izlediğim kısa ön gösterim beni pek etkileyememişti (ve bu etkinin Noel ruhuyla ilgisi yoktu).

Hikaye, elfler dünyasında yaşayan bir insan olan Buddy'nin etrafında dönüyor. Kuzey Kutbu'na ait olmadığını keşfedince, doğal olarak aklını kaçırdığını düşünen gerçek ailesiyle tanışmak için New York'a gider. Oyun; cana yakın Buddy'nin iş bulma, aşık olma ve insan hayatının karmaşasında yolunu bulma sürecindeki gelişimini takip ediyor.

Metnin büyük kısmı orijinal filme dayanıyor olsa da, Elf bazı dokunaklı iniş ve çıkışlarıyla insanın içini ısıtan bir eser. Klasik ahlaki derslerin yanı sıra oyun, büyük şehir hayatını ve kentsel yaşamın barındırdığı tuhaflıkları da ustaca iğneliyor.

Müzikler işlevsel ve bayram havasında olsa da genel olarak pek akılda kalıcı değil. Birkaç parlak nokta var; 'World’s Greatest Dad' eğlenceli ve enerjik bir parça, daha sonra yapılan tekrarı da oldukça etkili. 'Buddy the Elf' adlı şarkı da kulağa hoş geliyor, ancak sözleri pek ilham verici değil; aslında o ana kadar olan bitenin bir özeti gibi.

Gecenin en güçlü unsuru kuşkusuz Buddy rolündeki Ben Forster. Seyirciyi avucunun içine alan ustalıkla sergilenmiş bir performans bu. Sadece beş yıldızlık bir sese sahip olmakla kalmıyor, aynı zamanda inanılmaz derecede sempatik ve komik. Buddy'nin çocuksu saflığını ve masumiyetini içsel bir kararlılıkla birleştiriyor; bu, bu yıl izlediğim en iyi müzikal performansı olabilir.

Kimberley Walsh, Buddy'nin sevgilisi Jovie rolünde daha az ikna ediciydi. Sesinin mükemmel olduğu aşikar olsa da, oyunculuğunda bu rolü canlandırmak için gereken karizma ve çekicilikten yoksun görünüyor. Biraz sönük ve tekdüze kalmış; Buddy'nin çok daha iyisini hak ettiğini hissediyorsunuz.

Kadronun geri kalanında Graham Lappin, alışılmadık yeni bir çalışanla başa çıkmaya çalışan mağaza müdürü rolünde gayet iyi bir komedi performansı sergiliyor. Joe McGann, Buddy'nin babası Walter Hobbs karakterinde tam yerinde bir aksi mizaç sergiledi, ancak sesinin biraz fazla pürüzlü olduğunu söylemek gerek.

Koreografi tuhaf bir şekilde sönük ve sıradan görünüyordu; 'Nobody Cares about Santa Claus' şarkısındaki dans eden Noel Babaların çuval kullanımları hariç. Yanlış giden bir şey yoktu ama özellikle step bölümleri her yerde görebileceğinizden daha az yaratıcıydı.

Buna karşılık sahneleme, atmosferi pekiştirmek için kullanılan canlı ve devasa ekranı içeren ihtişamlı dekoruyla gerçekten etkileyiciydi. Noel Baba'nın kızağı da göründüğünden çok daha fazlasına sahip ve finaliyle salondaki pek çok çocuğun yüzünü güldürmeyi başardı.

Elf, hem yetişkinler hem de çocuklar için bir Noel klasiği olmaya aday. Matilda gibi bir aile efsanesinin büyüsünden biraz yoksun olsa da, Elf en asık suratlı 'Scrooge' tipi izleyiciyi bile neşeli bir festival havasına sokacaktır.

Elf, 3 Ocak 2016'ya kadar Dominion Tiyatrosu'nda sahnelenmeye devam ediyor. Biletlerinizi hemen ayırtın.