RECENSIE: Elf, Dominion Theatre ✭✭✭

Elf: De Musical

Dominion Theatre

4 november 2015

3 sterren

Boek tickets Ze zeggen wel eens dat kerst elk jaar vroeger begint, en wie onlangs het Dominion Theatre heeft bezocht, zal dat niet snel tegenspreken. Terwijl de vuurwerkpijlen in de hele hoofdstad al klaarliggen, hing er deze week een heel ander soort feeststemming in de lucht dankzij Elf the Musical.

Ik lijk te behoren tot dat kleine deel van de mensheid dat de originele film nog nooit heeft gezien, dus ik wist niet goed wat ik kon verwachten. Hoewel ik positieve geluiden had gehoord over de Broadway-productie, liet een kort voorproefje tijdens West End Heroes vorige maand me koud (en niet op een gezellige kerstmanier).

Het verhaal draait om Buddy, een mens die in een elfenwereld woont. Hij ontdekt dat hij niet op de Noordpool thuishoort en vertrekt naar New York om zijn echte familie te ontmoeten, die uiteraard allemaal denken dat hij de kluts kwijt is. De productie volgt de leercurve van de sympathieke Buddy terwijl hij een baan vindt, verliefd wordt en volledig in de war raakt door het menselijk leven.

Hoewel de productie niet alle lof kan opeisen voor het script, is Elf een hartverwarmende vertoning met ontroerende hoogte- en dieptepunten. Naast de overduidelijke moraal van het verhaal, neemt het stuk ook op gevatte wijze het leven in de grote stad op de hak, inclusief de bizarre absurditeiten van het stedelijk bestaan.

De score was functioneel en feestelijk, maar over het algemeen niet erg memorabel. Er zijn een paar uitschieters; World’s Greatest Dad is leuk en energiek en wordt later effectief herhaald. Een later nummer, genaamd Buddy the Elf, is ook aanstekelijk, hoewel de tekst niet bijzonder inspirerend is; in feite een samenvatting van de voorstelling tot dat moment.

Het sterkste element van de hele avond is Ben Forster als Buddy; het is een meesterlijke prestatie waarbij hij het publiek uit zijn hand laat eten. Hij heeft niet alleen een vijfsterrenstem, hij is ook hartveroverend sympathiek en grappig. Hij combineert Buddy’s naïviteit en onschuld met diepgang en innerlijke vastberadenheid; het zou wel eens de beste musicalprestatie kunnen zijn die ik dit jaar heb gezien.

Kimberley Walsh overtuigde minder als Buddy's vlam, Jovie. Hoewel haar zangstem onmiskenbaar uitstekend is, lijkt ze in haar acteerwerk de aantrekkingskracht te missen die nodig is om de rol echt te laten werken. Ze bleef wat vlak en eentonig; je kreeg bijna het gevoel dat Buddy beter verdiende.

In de rest van de cast levert Graham Lappin een fijne komische prestatie als de winkelmanager die worstelt met een wel heel ongebruikelijke nieuwe werknemer. Joe McGann was perfect chagrijnig als Buddy’s vader, Walter Hobbs, al was zijn zangstem een tikkeltje aan de rauwe kant.

De choreografie oogde vreemd genoeg ingetogen en wat gewoontjes; met uitzondering van het slimme gebruik van zakken door de dansende kerstmannen in Nobody Cares about Santa Claus. Er was niets mis mee, maar veel ervan oogde minder inventief dan wat je elders ziet, vooral bij de tap-onderdelen.

De enscenering was echter werkelijk episch, met een kolossaal decor en een levendig groot scherm dat goed wordt ingezet om sfeer te creëren. De arrenslee van de kerstman bevat ook meer dan je op het eerste gezicht zou denken, met een finale die een glimlach toverde op de gezichten van de vele kinderen in de zaal.

Elf belooft een kersthit te worden voor zowel volwassenen als kinderen. Hoewel het de magie mist van een familieklassieker als Matilda, krijgt Elf zelfs de grootste Scrooge in een vrolijke feeststemming.

Elf speelt tot en met 3 januari 2016 in het Dominion Theatre. Boek nu je tickets.