ELEŞTİRİ: King Cowboy Rufus Rules The Universe, London Theatre Workshop ✭✭✭

Kral Kovboy Rufus Evreni Yönetiyor

London Theatre Workshop,

15 Ağustos 2017

3 Yıldız

Bilet Al

Richard Foreman'ın 70 dakikalık sahne eseri için hazırlanan şık program kitapçığının arkasında, her zaman ilgi çekici bir figür olan yönetmen-yapımcı-tasarımcı-koreograf (aynı zamanda ışık ve sesle de ilgileniyor) Patrick Kennedy tarafındın kaleme alınmış oldukça faydalı bir makale var. Bu oyunu izleyecek ya da izlemeyi düşünen herkesin muhtemelen önce bu yazıyı okuması gerekiyor; çünkü metinle ilgili çok önemli noktaları açıklamakta epey yol kat ediyor. Şöyle ki; burada geleneksel karakter temsili, olay örgüsü veya gelişimine dair hiçbir şey yok; hatta mekân, zaman, ilişkiler, motivasyon ya da aslında bir oyundan beklediğimiz çoğu alışılmış unsurdan pek eser yok. Foreman, bu disiplinli, gergin, keskin ve titiz entelektüel eğlencede bunları kasten dışarıda bırakmış. Dolayısıyla, hazırlıklı olmanız adına, karşımızdakinin ne olduğunu bir değerlendirelim.

Oyun, izleyicinin öncelikle Leadenhall Market'teki The Sun Inn'in ikinci katındaki odada kurulu, siyah-beyaz ve kırmızı renkli küçük setin içindeki engelli parkuru aşmak zorunda kaldığı, sert ve zorlayıcı bir görsel atmosferle başlıyor. Bu yol, Rusça "Onları kadınlık organlarından yakalayın" (Donald Trump'ın meşhur sözüne atıfla) diye kabaca bağıran kadın oyuncularla dolu ve iplerle örülmüş bir örümcek ağıyla kesilmiş; kulaklarda ise (adı hiç geçmese de programda ve afişte resmi bulunan) Başkan Donald Trump'ın yedi farklı portresinin soğuk, dijital sesleri yankılanıyor. Herkes koltuklarına geçince kapılar kapanıyor ve aksiyon başlıyor. Oyun, dört kadın ve bir erkeğin şatafatlı ve resmi giysiler içinde sloganvari ifadeler savurduğu, çoğu statik, çok sayıda çok kısa tablodan oluşuyor. Temel amaçları, izleyiciyi kaba bir beyanat bombardımanına tutmak; ara sıra sorular sorulsa da çoğu zaman sadece basit arzuların bencilce dışavurumları var. Daha fazla ayrıntıdan mahrum bırakılıyoruz. Işıklar, her yaylım ateşinin ardından nahoş bir gürültü eşliğinde yanıp sönüyor. Sanki cehennemden atılmış tweetlerle yazılmış bir senaryo gibi.

Tüm bunları hayata geçirmek için ekip canla başla çalışıyor. Etkinliğin merkezinde, gösterişli ipekler içinde sahte bir pandomim kostümü ve bir dizi taçla başrol figürü 'Rufus'u canlandıran Stewart Briggs yer alıyor. Onun yardımcısı rolünde ise Buster Keaton vari mükemmel bir ifadesizliği korurken büyüleyici olmayı başaran olağanüstü Kate Baxter var; boynuna asılı etikette 'Baron Herman De Voto' yazıyor. Ve üç hanımdan oluşan bir koro mevcut. Önce Melania Trump tarzı bir gelinlik içinde 'Suzie Sitwell' rolünde Madelaine Nicole Jennings, 'Rhoda' rolünde Jessica Foden ve 'Sophia' rolünde Dev Joshi. Bir de Bay Kennedy tarafından seslendirilen, bazı açıklayıcı detaylar veren ama asla çok fazlasına girmeyen bedensiz bir 'Ses' var. Kim oldukları tam olarak belirsizliğini koruyor; belki izleyici, bir miktar yaratıcılık ve dünya bilgisiyle yazarın kasten yapmadığı şeyi yapmaya meyilli olursa, Foreman'ın bu estetik saldırısının sorduğu sonsuz sorunun cevabını bulmaya çalışabilir. Belki de çalışmaz.

Kuşkusuz seyirciler, tıpkı çocukların uyumadan önce anne babalarından bir hikaye dinlemek için yatağa yerleşmeleri gibi, bir eserden ne bulacaklarına dair haklı bir beklenti setiyle tiyatroya giderler. Foreman'ın seyircisiyle çocuklar gibi konuşmadığını söylemem yeterli. Hatta tam tersi. Onu, iki yaşındaki çocuğuna uyumadan önce Komünist Manifesto'dan birkaç satır okuyan ya da toplumsal eleştiri içeren rüyalar görmesi için Toplum Sözleşmesi'nden pasajlar sunan bir ebeveyn gibi hayal edin; oyunun 'havasını' kafanızda canlandırabilirsiniz. Niyeti, eğer gerçekten bir niyeti varsa, rahatlatmak değil şaşırtmaktır. Aynı ebeveyn, kreşten Disney karakterlerini uzak tutup yerlerine Rothko veya belki de Lichtenstein görselleri asabilir. Burada her an hissedilen iğneleyici bir şakacılık var, ancak hiçbir zaman gerçek bir 'mizah' yok.

Bu dikkat çekici performansa, müzik direktörü (piyanoda) Kieran Stallard tarafından bu yapım için bestelenen ve Nathan Harding'in nefesli çalgıları ve flütüyle eşlik ettiği müzikler tamamlıyor. Stallard, kendisinden bestelemesi istenen metin parçalarına insancıl bir dokunuş katıyor ve bu da soğuk ve zorlayıcı atmosferde sıcaklık kıvılcımları yaratıyor; oldukça popüler ve eski usul Amerikan tınılarını, bazen de ucuz pop yaklaşımlarını kullanarak, kısıtlı kapsamından büyük erdemler çıkaran ustaca bir partisyona imza atıyor. Ve oyuncu kadrosu, Stallard'ın müziklerini büyük bir güzellikle ve burada en nadir bulunan şey olan duygusal bir yoğunlukla seslendiriyor: Sondaki final korosu, bu kısa ve şematik varoluşlarında bağ kurmayı başaramadıkları tüm o insani değerleri bize hatırlatıyor.

Sonuç olarak, bu oyunu olduğu gibi kabul edin, çünkü asla başka bir şey olmayacak. Salondaki bunaltıcı sıcak nedeniyle yanınızda soğuk içecekler ve hafif kıyafetler getirin (klima basın gecesinden hemen önce bozuldu, ancak yenileneceği sözü verildi). Zorlu ama ilginç ve kusursuzca sunulmuş bir deneyim. Eserlerinin başkaları tarafından sahnelenmesinden genellikle nefret eden Foreman, Kennedy'nin metin yorumlarına (yönetmenin onun külliyatına üçüncü dokunuşu) görünüşe göre çok daha az mesafeli yaklaşıyor; bu da ülkenin en büyüleyici tiyatro insanlarından birinin bu yılki tek sunumunda takdir edilmesi gereken başka bir nokta.

26 Ağustos 2017'ye kadar

KRAL KOVBOY RUFUS BİLETLERİ