ELEŞTİRİ: The Old Man and the Pool, Wyndham's Theatre ✭✭✭

Tim Hochstrasser, Londra Wyndham's Theatre'da sahnelenen The Old Man and the Pool'u değerlendiriyor.

The Old Man and the Pool

Wyndhams Theatre

3 Yıldız

Bilet Alın

Bostonlı aktör ve stand-up komedyeni Mike Birbiglia, önümüzdeki birkaç hafta boyunca West End’in o mücevher kutusunu andıran zarif tiyatrosu Wyndhams’da sahne alıyor. Tek kişilik bir gösteri için bir kabare salonu yerine bir tiyatro sahnesi seçecekseniz, burası kesinlikle harika bir tercih. Samimi ve sıcak atmosferi sayesinde ne sesinizi yükseltmenize ne de aşırı amfi kullanmanıza gerek kalıyor. Ayrıca sanatçı, gösterinin ilerleyen bölümlerinde Birbiglia'nın yaptığı gibi seyirciyle anlamlı bir bağ kurabiliyor; hatta localardan birindeki bir hanımefendiyle birebir sohbet bile edebiliyor. Bu samimi ve itiraf niteliğindeki mizah tarzı, orta yaş krizi, sağlık kaygıları ve ölüm gibi karanlık ve huzursuz temalara odaklandığında bile izleyiciyi rahatlatmayı başarıyor.

Birbiglia, samimi ve sıcak anlatımını kelimelerdeki ustalıkla birleştiriyor. Neyse ki işin içinde siyaset yok; mizahın büyük bir kısmı kendine yönelik ya da içinde bulunduğu sosyal ve profesyonel dünyaya dair keskin ve ironik gözlemlerden oluşuyor. Gösteriye, bir tüpü yeterince üfleyemediği ve doktorun kalp krizi riskinden şüphelendiği bir sağlık kontrolü sahnesiyle başlıyoruz. Bir dizi tıbbi muayeneden sonra, form tutmak için bir YMCA havuzunda yüzmeye karar veriyor; bu da onu, bugüne kadar yüzmeden tamamen soğumasına neden olan çocukluk anılarına götürüyor.

Bu noktadan sonra gösteri; aile anıları, vasiyet hazırlamanın zorlukları, değişen beslenme alışkanlıkları ve eşiyle kızıyla geçirdiği anların kıymetini bilmek gibi daha geniş bir alana yayılıyor. Aslında bunlar, birkaç sokak ötedeki Soho'da sahnelenen yeni müzikal ‘The Little Big Things’in de verdiği hayat derslerinin benzerleri.

Sahne tasarımı, bir yüzme havuzunun parıltısını andıran ve bir noktada grafik kağıdına dönüşen kıvrımlı bir yapıdan ibaret. Bunun dışında görsellik, bir tabure ve oyuncunun kendi beden diliyle sınırlı; bunlara ruh halindeki değişimlere eşlik eden zarif ışık geçişleri eşlik ediyor. Hikaye anlatımı ustalıkla kurgulanmış bir doğallık ve kendiliğindenlik taşısa da, aslında son derece titiz ve gerekli bir metne dayalı.

Gösteri, büyük bir kısmı Amerikalılardan oluşan ve komedyenin tarzına aşina olup ona hayranlık duyan seyirciler tarafından çok iyi karşılandı. Sosyal gözlemler oldukça isabetli; kibir ve kusurların (ister kendisinin ister başkalarının olsun) eleştirilmesi acımasızca değil, nazikçe yapılıyor. İnsanların birbirini aşağıladığı ve dışlayıcı mizahın bu kadar yaygın olduğu bir dönemde bu yaklaşım her zaman takdire şayan. Ancak Britanyalı bir eleştirmen olarak bana göre, her bölümün nereye varacağı çok erkenden belli oluyordu; bu da şaşırtıcı unsurları zayıflatıyordu. Ayrıca birçok tema ve hikaye birbiriyle fazla örtüştüğü için seyirci üzerindeki etkisi zamanla azaldı.

Belki de bu, ortak bir dile sahip olup da bazen aradaki kültürel farklar yüzünden bir şeylerin kaybolması meselesidir. Birçok komik durum benim için anlaşılır ve net olsa da, hedefe varılmadan çok önce sonunu görebiliyordum. İronik öz-eleştiri tonu, tüm akşamı dolu dolu geçirmek için yeterince çeşitlilik sunmadı. Son bölümde, ölümü odağına alan absürt bir durumda seyirciyi suçlu hissettirip gülmelerini durdurmaya çalışan o eski ve tanıdık yönteme başvurulması belki de bunun bir göstergesiydi. Konu seyrelse de bu anlarda enerjinin birden yükseldiği hissediliyordu.

Bu kadar huzursuz ve stresli zamanlarda, Birbiglia’nın bu hayati temalara yaklaşımı ferahlatıcı derecede sıra dışı ve oyalayıcı. Yine de, çevremdeki izleyiciler kadar kahkahalara boğulduğumu söyleyemem; onlar, benim için sadece güzel ifade edilmiş gözlemler olan ancak net bir sonuca veya yöne evrilmeyen anıları bile fazlasıyla komik buldular.

GELİŞMELERDEN HABERDAR OLMAK İÇİN LİSTEMİZE KAYDOLUN. Wyndham's Theatre'da 7 Ekim'e kadar sahnelenmeye devam ediyor.