RECENSIE 2013: The Book of Mormon, Prince of Wales Theatre. ✭✭✭

The Book Of Mormon Londen The Book Of Mormon Prince of Wales Theatre 20 oktober 2013 Boek nu | Meer info

Ik lijk een van de weinigen te zijn die de originele cast van The Book of Mormon op Broadway zag, zónder een soort wonderbaarlijke, hilarische musical-epifanie te beleven. Het voelde rommelig, puberaal en net iets te graag zijn best doend, met een pastiche-achtige, snel te vergeten score, al waren er ook een paar uitstekende vertolkingen (en enkele ronduit zwakke).

Binnenkort opent de show in het West End in het Prince of Wales Theatre, met miljoenen aan voorverkoop en een duivels enthousiaste mond-tot-mondreclame die het vooruit duwt als dé kaart waar iedereen achteraan zit.

Het previewpubliek waarmee ik gisteravond keek, was er dol op zodra het doorhad wat er gebeurde, maar miste het merendeel van de ‘inside’ musicalgrappen (zo was de parodie op I Have Confidence al bijna voorbij voordat de meesten ’m doorhadden, al waren ze wel sneller bij met Tomorrow…) en leek lange stukken eerder verbaasd dan vermaakt—maar vastbesloten om te genieten van wat zich voor hen afspeelde.

Wat mij betreft is het zonneklaar dat de performers die zich hier uitsloven in dit stuk van Parker, Lopez en Stone stuk voor stuk op het toppunt van hun kunnen zijn en voortdurend meer dan 100% geven.

Deze productie is véél, véél beter dan die oorspronkelijke Broadway-versie.

Gavin Creel is in sensationele topvorm als de zelfgenoegzame Elder Price, rotsvast overtuigd van zijn bestemming in Orlando. Hij zingt met stijl en warmte en zijn komische timing is uitstekend. Jared Gertner is in elk opzicht geweldig als de nerdy Elder Cunningham, die een Afrikaanse stam bekeert met zijn eigen samengeraapte mix van mormonenmythologie en sci-fi-klassiekers—met opmerkelijk resultaat. Net als James Corden weet hij zijn forse postuur op fantastische en hilarische wijze in te zetten, maar in tegenstelling tot James Corden zit hij vol gratie, subtiliteit en eindeloos bruisende vreugde en energie, en hij aarzelt nooit om iemand anders in de schijnwerpers te zetten.

Stephen Ashfield, een onberispelijke Bob Guadio in Jersey Boys, is hier bijna onherkenbaar als de gekwelde Elder McKinley, die worstelt om zijn innerlijke Ginger Rogers te onderdrukken; zijn zang en zijn geweldige dans zijn verbluffend goed—en grappig. Sterker nog: de show is op zijn best in de scènes waarin de Elders zingen en dansen—iedereen is charmant, precies, vederlicht en vocaal sterk, en ieder kan strak dansen met groot komisch effect. Het is een absoluut genoegen om naar te kijken—maar Mark Anderson (zijn stokstaartje blijft me voor altijd bij), Ashley Day en Michael Kent schitteren als spreekwoordelijke fonkelende sterren en brengen verrukkelijke behendigheid en panache in elke seconde die ze op het toneel staan.

Alexi Khadime is prachtig, zowel qua présence als stem, als de onschuldige Nabulungi, en Giles Terera is sensationeel als haar beschermende maar cynische vader; hij laat de zaal op zijn kop staan met het indrukwekkend grofgebekte Hasa Diga Eebowai.

Tyrone Huntley is een zinderende scène-steler als de Dokter met maden in zijn balzak.

Er lopen hier geen saaie, vermoeide of onbekwame spelers rond; iedereen is in superb vorm.

Casey Nicholaws choreografie is veeleisend, verrassend en onweerstaanbaar—en iedereen voert die uit met charme en een aanstekelijke energie die je onmogelijk níét kunt bewonderen. Sterker nog: er is weinig niet te bewonderen aan deze productie… maar de show zelf—het boek en de muziek—haalt niet de duizelingwekkende hoogte van de prestaties, en maakt de hype niet helemaal waar.

In essentie is het een reeks sketches: meestal houdt het geheel stand, soms echt erg grappig, andere momenten vergeetbaar en, veel te vaak, schrikbarend smakeloos. Veel vrouwen in de zaal (en ook behoorlijk wat mannen) vonden de grappen over vrouwelijke besnijdenis bepaald niet grappig—en waarom zouden ze?

Religie, gender of seksualiteit op de hak nemen is één ding; menselijk leed bespotten is iets heel anders.

Hoewel het boek scherpe, serieuze punten maakt over de problemen van blinde geloofsovertuiging—welke dan ook—over de gevaren van religieuze geestdrift onder de ongeschoolden, over hoe de moderne samenleving bijna alles als ‘religie’ zal accepteren, en over de onderdrukking die schuilt in religieus dogma (en dat allemaal bijzonder raak), voelt het materiaal op andere momenten plat, puberaal en wat zoekend. Het nummer Spooky Mormon Hell Dream is bijvoorbeeld eindeloos en brengt het verhaal eigenlijk niet verder.

Er zitten geweldige momenten in de score—I Believe, Hello en Turn It Off zijn stuk voor stuk juweeltjes—en Joseph Smith American Moses is een wonder, dat met spiesachtige precisie The King and I’s Small House of Uncle Thomas parodieert—maar meestal grijpen de melodieën je onderbewuste niet vast en nestelen ze zich er niet in.

Te vaak is de geluidsbalans niet goed en gaat de articulatie verloren—extra jammer wanneer de liedteksten nog onbekend zijn en het plezier juist zit in de botsing tussen krachttermen en ‘rare’ uitdrukkingen. Maar het lijkt een bewuste keuze, want op Broadway was dat net zo.

Maar goed: voor een ontspannen avond met veel goede lachen, memorabel gemaakt door een superieure cast die kan zingen én dansen, is deze ploeg in deze productie van The Book of Mormon moeilijk te overtreffen.

Boek nu voor The Book Of Mormon