We hebben een leven lang gewacht tot Beetlejuice the Musical drie keer op de deur van de West End zou kloppen, en net toen we alle hoop op een transfer dood en begraven waanden, barstte het uit de onderwereld (Broadway) en het Prince Edward Theatre binnen. Zandwormen kronkelen langs de theatermuren, klaterend kermismuziek schalt door de zaal, groen en paars licht schijnt over het publiek, en de iconische 'Betelgeuse, Betelgeuse' flitst voor het gordijn. Nu de productie er eindelijk is, verspilt ze geen seconde om het publiek te verrukken (en te walgen). Het is showtime lang voordat het doek opgaat.

Beetlejuice heeft groot succes gehad aan de overkant (van de oceaan). De voor 8 Tony Awards genomineerde productie begon zijn (sterfelijk) leven in Washington, verhuisde daarna naar Broadway en vervolgens naar meerdere Amerikaanse tournees. De culthit bestaat al een tijdje, maar de productie is, anders dan de adem van meneer Juice, nog steeds fris, met knipoogjes naar actuele gebeurtenissen en populaire, moderne iconen. De West End-bewerking heeft zich ook volledig ondergedompeld in de Britse cultuur. Er zijn verwijzingen naar Matilda en Paddington, en Andrew Lloyd Webber krijgt een korte cameo — zij het minder vleiend dan die in Jamie Lloyd's Sunset Boulevard…

Dit is geen live-action shot-voor-shot van de film uit 1988 ("We wijken af van het bronmateriaal!" roept David Flynn's Beetlejuice vroeg in de voorstelling), maar dat is juist beter. Ten eerste is deze Beetlejuice veel meer aanwezig dan Michael Keaton's exorcist (het titelpersonage heeft slechts 17 minuten schermtijd). Helaas voor Lydia's moeder is ze in deze versie dood (zoals zo welsprekend verwoord in Lydia's (Hannah Nordberg) nummer 'Dead Mom').

Hoewel het script iets is veranderd — slechte bedrading stuurt de Maitlands (Waitress-collega's David Hunter en Chelsea Halfpenny zijn herenigd in leven (en dood) als het rampzalige stel) naar Beetlejuice's rijk, en Delia is nu een life coach in plaats van een beeldhouwer — heeft de show alle beste momenten uit de film bewaard. We zien het dode voetbalteam, een secretaresse die rookt via haar luchtpijp, Bob maakt een korte verschijning, en we krijgen een langere versie van de Banana Boat Song (Day-O) en Jump in the Line (Shake, Senora). Je zult je zeker niet tekortgedaan voelen.