Czekaliśmy całe życie, aż Beetlejuice the Musical trzykrotnie zapuka do drzwi West Endu, i kiedy już myśleliśmy, że wszelkie nadzieje na transfer są martwe i pogrzebane, produkcja wyłoniła się z zaświatów (Broadwayu) i wkroczyła do Prince Edward Theatre. Piaskowe robaki wijają się po ścianach teatru, gra pstrokawa muzyka karnawałowa, zielone i fioletowe światła oświetlają widownię, a ikoniczne 'Betelgeuse, Betelgeuse' miga przed kurtyną. Teraz, gdy produkcja jest już tutaj, nie traci ani chwili na zachwycanie (i obrzydzanie) swojej publiczności. Showtime zaczyna się na długo przed podniesieniem kurtyny.

Beetlejuice odniósł wielki sukces po drugiej stronie (oceanu) — nominowana do 8 nagród Tony produkcja rozpoczęła swoje (śmiertelne) życie w Waszyngtonie, skąd przeniosła się na Broadway, a następnie odbyła wiele tras po Stanach Zjednoczonych. Kultowy hit istnieje już od jakiegoś czasu, ale w odróżnieniu od oddechu pana Juice'a, produkcja nadal jest świeża — nawiązuje do bieżących wydarzeń i popularnych, współczesnych ikon. Adaptacja na West End w pełni zanurzyła się również w brytyjskiej kulturze. Pojawiają się nawiązania do Matilda i Paddington, a Andrew Lloyd Webber dostaje krótkie cameo — choć nie tak pochlebne jak to w Jamie Lloyd's Sunset Boulevard…

To nie jest wierne odtworzenie klatka po klatce filmu z 1988 roku ("Odbiegamy od materiału źródłowego!" wykrzykuje David Flynn's Beetlejuice na początku), ale tym jest lepszy. Po pierwsze, ten Beetlejuice pojawia się na scenie znacznie częściej niż egzorcysta grany przez Michaela Keatona (tytułowa postać ma zaledwie 17 minut czasu ekranowego). Niestety dla mamy Lydii, w tym spektaklu już nie żyje (co jest tak wymownie ujęte w piosence 'Dead Mom' Lydii (Hannah Nordberg)). 

Choć scenariusz nieco się zmienił — wadliwe okablowanie wciąga Maitlandów (współgwiazdy z Waitress — David Hunter i Chelsea Halfpenny ponownie spotkają się w życiu (i śmierci) jako przeklęta para) w królestwo Beetlejuice'a, a Delia jest teraz coachem życiowym, a nie rzeźbiarką — spektakl zachował wszystkie najlepsze momenty z filmu. Widzimy drużynę piłkarską złożoną z duchów, sekretarkę, która pali papierosa przez tchawicę, Bob pojawia się na chwilę, a my słuchamy dłuższej wersji Banana Boat Song (Day-O) i Jump in the Line (Shake, Senora). Na pewno nie poczujesz się oszukany.