Bekentenissen van een actrice (die probeert te overleven), deel 1

Curtain Up / Wie ben ik?

Ik voel de bui al van een kilometer afstand hangen... ‘Wat doe je voor werk?’

‘Ik ben... actrice.’

Ik weet niet waarom, maar ik heb er altijd een hekel aan gehad om tegen vreemden te moeten toegeven dat ik actrice ben. Waarschijnlijk omdat ik meestal helemaal niet aan het acteren ben. Ik vermoed dat toegeven dat je actrice bent zonder die essentiële acteerklus, tegenover mensen die de pieken en dalen van het vak niet begrijpen, voor nogal wat verwarring zorgt bij de ander. Om nog maar te zwijgen van de enorme schaamte aan mijn kant. Etentjes bij m'n ouders, bruiloften, eigenlijk elk sociaal evenement buiten de sector, leent zich uitstekend voor een vermoeiende reeks vragen over mijn schijnbaar buitenaardse beroep. Ik merk dat ik steeds dezelfde vragen beantwoord, waarbij ik doe alsof ik nog steeds zo enthousiast ben over mijn gekozen pad en dezelfde verwondering veins over de glorie van het acteursbestaan. En toch zijn de vragen die ik mezelf stel heel anders dan de vragen die anderen stellen. Zij willen misschien weten of ik beroemde vrienden heb, of dat ik een rolletje in Casualty heb gehad, maar mijn vragen bestaan meestal uit een, of vaker een combinatie, van de volgende:

* Hoe ben ik in hemelsnaam in een situatie beland waarin ik geen controle meer heb over mijn eigen lot?

* Hoe komt het dat ik wel een dagloon verdien – maar meestal in een heel ander beroep dan waarvoor ik ben opgeleid?

* Hoe ben ik geëindigd met honderd verschillende bijbaantjes die me totaal geen voldoening geven?

* Wanneer heb ik besloten om mijn leven zo moeilijk mogelijk te maken?

* Wanneer heb ik gekozen voor de achtbaan in plaats van de draaimolen?

* Hoe ben ik hier aan mijn bureau beland, terwijl ik mijn dag probeer te archiveren in een kast die uitpuilt van de beroerde audities?

* Eén simpele vraag om alle andere samen te vatten: Hoe ben ik hier terechtgekomen?

Ik heb altijd geprobeerd een hoogvlieger te zijn. Ik heb altijd naar de top gestreefd, me daarvoor ingespannen en mezelf veel te veel druk opgelegd om daar te komen. Maar in het heetst van mijn studententijd had ik nooit voorzien dat ik in een carrière terecht zou komen die bol staat van strijd, teleurstelling en frustratie. Dat deed ik nooit, omdat je dat pas weet als je er bent en enthousiast op die deur klopt waarachter al je ambities liggen. Niemand vertelt je dat die deur niet alleen zwaar is om te openen, maar dat als je eenmaal binnen bent, de kamer aan de andere kant niet alleen overvol is, maar letterlijk uitpuilt van de concurrentie.

Vanuit dit eindeloos vermoeiende beroep, terwijl ik mezelf door de ene na de andere auditie sleep, zijn er vragen en evaluaties die nooit ophouden.

* Hoe deed ik het?

* Krijg ik een recall?

* Krijg ik de rol?

* Wat vonden ze ervan?

* Was ik goed genoeg?

* Had ik een ander nummer moeten kiezen?

Van al deze vragen springt er één uit:

* Waarom heb ik het gevoel dat de enige manier waarop ik ooit zal bereiken wat ik echt wil in dit vak, is door via de nooduitgang naar binnen te sluipen die iemand per ongeluk heeft laten openstaan? Met andere woorden, waarom voel ik me niet waardig genoeg om door de grote hoofdingang van het succes naar binnen te gaan?

Wie ben ik?

Je bent me misschien gepasseerd toen ik 22 was, net afgestudeerd aan de toneelschool, vol hoop en verwachting, enthousiast over de mogelijkheden van mijn toekomst. Op mijn 23e had je me naar adem happend kunnen zien terwijl ik de Pineapple Dance Studios verliet, me afvragend waarom mijn techniek na wekenlang lessen nog steeds niet was verbeterd. Op de rijpe leeftijd van 24 liep je me mogelijk voorbij op weg naar een auditie, gewapend met mijn portfolio, water en een tas vol zenuwen.

Je zou me best gesproken kunnen hebben op mijn 25e, als je toen theatertickets boekte. Ik bracht meer tijd door op mijn bijbaan dan met acteren, en vroeg me af of ik ooit nog eens de zoete geur van succes zou ruiken. En op mijn 26e, als je het me gevraagd had, had ik je kunnen vertellen over de nooit eindigende strijd tussen mijn verstand en mijn hart, terwijl ik me afvroeg wat mijn volgende stap in deze wereld zou moeten zijn.

Ik rolde pas vrij laat in het acteren. Ballet op m'n derde, jazz op m'n vijfde, zangles op m'n zevende, wedstrijden op m'n achtste, prijzen op m'n tiende... Dat was ik niet. Ik was veertien toen ik door het virus gegrepen werd, nadat ik een rol had bemachtigd in de schoolvoorstelling van Het Meisje met de Zwavelstokjes. Ik deed alleen auditie omdat mijn vriendin Lucie niet alleen wilde gaan. Ik stond op, zong mee met de andere hoopvolle kandidaten en dacht er verder niet veel van... totdat mijn naam op het mededelingenbord van school verscheen voor een recall. Toen leerde ik dat script alsof mijn leven ervan afhing en toen ik de rol kreeg, gaf ik werkelijk alles. De ochtend na de eerste voorstelling, nog steeds op een roze wolk, zweefde ik door de schoolgang toen juf Barker uit de lerarenkamer kwam. Ze hield me tegen en zei: ‘Gefeliciteerd met gisteravond, Jo. Je hebt echt présence op het toneel. Goed gedaan.’ Een groot compliment. Juf Barker was hoofd muziek en een van de meest gerespecteerde docenten van de school. Mijn leven was nooit meer hetzelfde. Plotseling wilde ik dat gevoel altijd bij me hebben. Het gevoel van erkenning, van prestatie en van voldoening.

Wist juf Barker maar wat een impact die ene zin op mijn leven heeft gehad.

Ik weet niet wat ik met mijn leven aan moet. Ik weet alleen dat ik dol ben op optreden. En ik ben er goed in. Ik weet dat ik geduld moet hebben, maar waarom gebeurt het maar niet voor mij? - Amy ‘Waar sta je momenteel in?’ Feitelijk antwoord:

Ik heb op dit moment geen vast contract, maar ik heb een paar ijzers in het vuur. Ik werk aan een concert en ik zit in de laatste ronde voor een grote klus, dus duimen maar. Volgende week hoor ik meer.

Eerlijk antwoord:

Niets. Ik heb in weken geen auditie gehad. Mijn leven staat op pauze. Mijn carrière staat stil.

BESTEL EEN EXEMPLAAR VAN 'CONFESSIONS OF A (STRUGGLING) ACTRESS' VIA AMAZON.CO.UK