Bir Aktrisin İtirafları (Zorlu Yollar): 1. Bölüm

Perde Açılıyor / Ben Kimim?

Bunun kilometrelerce öteden yaklaştığını görebiliyorum… ‘Ne iş yapıyorsunuz?’

‘Ben... bir oyuncuyum.’

Neden bilmiyorum ama yabancılara oyuncu olduğumu itiraf etmekten her zaman nefret etmişimdir. Muhtemelen çünkü çoğu zaman aslında oyunculuk yapmıyorum. Sanırım o temel oyunculuk işi olmadan oyuncu olduğunuzu, bu mesleğin iniş çıkışlarını anlamayan insanlara itiraf etmek, karşı tarafta bir kafa karışıklığına neden oluyor. Kendi tarafımdaki ciddi mahcubiyetten bahsetmiyorum bile. Ebeveynlerin akşam yemeği partileri, aile düğünleri, aslında endüstri dışındaki her türlü sosyal etkinlik, bu görünüşte yabancı mesleğimle ilgili bir dizi yorucu soruya zemin hazırlıyor. Kendimi aynı soruları yanıtlarken, seçtiğim yol hakkında aynı heyecanı taklit ederken ve oyunculuğun şanına karşı aynı hayranlığı mış gibi yaparken buluyorum. Ve yine de, kendime sorduğum sorular diğer insanların aklındakilerden çok farklı. Benim ünlü arkadaşlarım olup olmadığını veya Casualty gibi bir dizide rol alıp almadığımı bilmek isteyebilirler, ama benimkiler genellikle aşağıdakilerden en az birinden veya daha büyük olasılıkla bir kombinasyonundan oluşur:

* Kendi kaderimin kontrolünün elimde olmamasından nasıl oldu da buraya geldim?

* Nasıl oldu da günlük yevmiyeyle çalışır hale geldim – üstelik çoğu zaman eğitimini aldığım meslekten farklı bir işte?

* Bana hiçbir tatmin duygusu vermeyen yüzlerce farklı yarı zamanlı işi yaparken nasıl buldum kendimi?

* Hayatımı olabildiğince zorlaştırma kararını ne zaman verdim?

* Atlıkarınca yerine ne zaman hız treninde karar kıldım?

* Nasıl oldu da masamda oturup günümü, berbat seçmelerle dolup taşan bir klasöre dosyalamaya çalışırken buldum kendimi?

* Diğer hepsini özetleyen tek bir basit soru: Buraya nasıl geldim?

Her zaman başarılı biri olmaya çalıştım. Her zaman zirveye ulaşmaya çalıştım, o zirve için çabaladım ve oraya varmak için üzerimde çok fazla baskı kurdum. Ancak, üniversite yıllarımın ortasındayken, mücadele, hayal kırıklığı veya hüsranla dolu bir kariyerin içinde olacağımı hiç hayal etmemiştim. Hiç etmedim, çünkü tüm hırslarınızın arkasında yatan o kapıyı coşkuyla çalana kadar bunu bilemiyorsunuz. Kimse size o kapıyı açmanın sadece zor olmadığını, bir kez içeri girdiğinizde karşı taraftaki odanın sadece aşırı kalabalık olmadığını söylemiyor. Orası tam anlamıyla rakip meslektaşlarla dolup taşıyor.

Bitmek bilmeyen seçmelerden geçtiğim bu sonsuz yorucu meslekte, hiç bitmeyen sorular ve değerlendirmeler var.

* Nasıl yaptım?

* Geri çağrılacak mıyım?

* Rolü alacak mıyım?

* Ne düşündüler?

* Yeterince iyi miydim?

* Farklı bir şarkı mı seçmeliydim?

Tüm bu sorular arasından biri öne çıkıyor:

* Neden bu sektörde gerçekten istediğim şeyi elde etmenin tek yolunun, birinin yanlışlıkla açık bıraktığı yangın çıkışından içeri gizlice sızmak olduğunu hissediyorum? Diğer bir deyişle, neden başarının o büyük ön kapılarından girmeye layık hissetmiyorum?

Ben kimim?

22 yaşımda, umut ve beklentiyle dolu, geleceğim için olasılıklar karşısında heyecanlı bir şekilde drama okulundan mezun olurken yanımdan geçmiş olabilirsiniz. 24 yaşımda, haftalarca süren derslerden sonra tekniğimin neden daha iyi olmadığını merak ederek, Pineapple Dans Stüdyoları'ndan taze hava almak için dışarı çıkarken beni görmüş olabilirsiniz. 24 yaşımın olgunluğunda, portfolyom, suyum ve bir çanta dolusu heyecanımla muhtemelen bir seçmeye giderken yanımdan geçtiniz.

25 yaşımda, tiyatro bileti ayırtıyorsanız benimle konuşmuş olabilirsiniz. Zamanımın çoğunu oyunculuktan ziyade yarı zamanlı işimde harcıyordum ve başarının o tatlı kokusunu bir daha duyup duyamayacağımı merak ediyordum. Ve 26 yaşımda, bana sorsaydınız, bu dünyadaki bir sonraki adımımın ne olması gerektiğini merak ederken aklım ve kalbim arasındaki bitmek bilmeyen savaşı size anlatabilirdim.

Oyunculuğa epey geç başladım. Üç yaşında bale, beşte caz, yedide şan dersleri, sekizde yarışmalar, onda ödüller... Bunlar ben değildim. Okul yapımı Kibritçi Kız'da bir rol kazandıktan sonra bu tutkuya kapıldığımda on dört yaşındaydım. Sadece arkadaşım Lucie yalnız gitmek istemediği için seçmelere katılmıştım. Ayağa kalktım ve diğer heveslilerle birlikte şarkı söyledim ve pek de bir şey düşünmedim... ta ki adım okulun duyuru panosunda geri çağırma listesinde görünene kadar. Sonra o senaryoyu sanki hayatım buna bağlıymış gibi öğrendim ve rolü aldığımda gerçekten her şeyimi verdim. İlk performansın ertesi sabahı, hâlâ bir önceki gecenin sarhoşluğu içindeyken, Bayan Barker öğretmenler odasından çıktığında okul koridorunda süzülüyordum. Beni durdurdu ve 'Dün gece için tebrikler Jo. Biliyor musun, sende gerçek bir sahne ışığı var. Aferin,' dedi. Gerçekten büyük övgüydü. Bayan Barker Müzik Bölümü Başkanı ve okulun en kıdemli, en saygın öğretmenlerinden biriydi. Hayatım bir daha asla eskisi gibi olmadı. Birdenbire bu duygunun her zaman yanımda olmasını istedim. Takdir edilme, başarma ve tatmin olma duygusu.

Keşke Bayan Barker o tek bir cümlenin hayatım üzerinde nasıl bir etkisi olduğunu bilseydi.

Hayatımla ne yaptığımı bilmiyorum. Sadece performans sergilemeyi sevdiğimi biliyorum. Ve bu işte iyiyim. Sabırlı olmam gerektiğini biliyorum ama neden benim için bir şeyler gerçekleşmiyor? - Amy ‘Şu sıralar neler yapıyorsun?’ Asıl cevap:

Şu an aslında bir sözleşmem yok ama görüşmekte olduğum birkaç iş var. Bir konser üzerinde çalışıyorum ve büyük bir iş için finallere kaldım, yani şans dileyin. Gelecek hafta belli olur.

Dürüst cevap:

Hiçbir şey. Haftalardır bir seçmeye girmedim. Hayatım beklemede. Kariyerim durma noktasında.

CONFESSIONS OF A (STRUGGLING) ACTRESS KİTABININ BİR KOPYASINI AMAZON.CO.UK ÜZERİNDEN SATIN ALIN