RECENSIE: A Christmas Carol, Lyceum Theatre ✭✭✭✭✭

A Christmas Carol

London Musical Theatre Orchestra

Lyceum Theatre,

11 december 2017

5 Sterren

Boek Tickets

Wanneer je dit uitgestrekte, grootse en majestueuze muzikale spektakel opnieuw aanschouwt in de ooit zo schitterende omgeving van Bertie Crewe's weelderige rococo-interieur (achter de trotse neoclassicistische gevel van Beazley), met de volledige bezetting van de LMTO op het podium, een voltallig koor en een reeks fantastische solisten in galakleding, geflankeerd door een paar sprankelende kerstbomen onder de kenmerkende rode vlaggen van dit gespecialiseerde orkest, dan besef je bij dit melodramatische, sentimentele verhaal over zonde en verlossing dat het meer weg heeft van een negentiende-eeuwse Franse 'grande opéra' dan van de gebruikelijke glitter en glamour van Broadway.  Bij het horen van de prachtige partituur van Alan Menken, die weelderig tot leven wordt gebracht door de schitterende orkestraties van Michael Starobin, waan je je moeiteloos in de wereld van Meyerbeer, Gounod en Berlioz. Een wereld waar machtige morele strijd tussen Goed en Kwaad wordt uitgevochten met krachtige orkestrale kleuren, en waar meeslepende stemmen ons raken met kunstige doch eenvoudige melodieën. Het vertelt een verhaal waarin onze sympathie nooit versnipperd raakt: het is de glasheldere geschiedenis van de vrek die loutering vindt door de magie van Kerst te herontdekken.

Oorspronkelijk geschreven voor de gigantische arena van Madison Square Garden, waar de show tien jaar lang twintig keer per week werd opgevoerd tijdens de feestdagen, heeft auteur Mike Ockrent de meeste lange verhalende passages geschrapt. In plaats daarvan koos hij voor strakkere scènes met veelal verzonnen bijfiguren die de weg van Scrooge's misstappen en boetedoening dramatiseren in plaats van enkel te vertellen.  Lynn Ahrens leverde teksten die naadloos bij deze opzet aansluiten, waardoor de personages meer esthetische complexiteit krijgen, ook al ontbreekt het soms aan echte diepgang.  Hun doel is simpel: een helder verhaal vertellen met een sterke morele boodschap: het najagen van geld kan geen echt geluk kopen.  Het is een wijsheid die we in deze tijd van het jaar graag horen, ook al bewijst de rest van het jaar vaak het tegendeel.  En wie kan het centrale personage in deze hoopvolle parabel beter gestalte geven dan de publiekslieveling Robert Lindsay? Zijn herkenbare prikkelbaarheid en slimme, bijna Ron Moody-achtige interactie met de zaal zijn perfect voor Scrooge en vormen het hart van deze voorstelling.

De LMTO heeft er verstandig aan gedaan om hun concertante uitvoering van Dickens' beroemde fabel te situeren in een setting die de personages niet alleen groter dan het leven doet lijken, maar ze ook menselijker en intenser maakt tegenover de vergane glorie van een theater dat er inmiddels uitziet alsof het elk moment als decor voor 'Follies' zou kunnen dienen vlak voor de sloop.  Glenn Carter zet een sympathieke Jacob Marley neer en Sophie-Louise Dann — imposant en brutaal in glanzende koningsblauwe pailletten — steelt de show als Mrs Fezziwig en Scrooge's verzonnen huishoudster, Mrs Mops.  Lucie Jones vormt een prachtig contrast in haar drie rollen: Emily, de Geest van de Toekomst en een blinde oude heks.  Michael Xavier speelt een aandoenlijke maar nooit sentimentele Bob Cratchit, met Rebecca Lock als zijn wilskrachtige echtgenote.  Tobias Ungleson is een Tiny Tim met een krachtige stem — allesbehalve een hulpeloze zieke!  En Hugh Maynard brengt de nodige warmte en levendigheid als de Geest van het Heden.  Gemma Sutton mag de antiheld mee naar het verleden nemen, waar Aaron Gelkoff de verloren onschuld van de jonge Scrooge vangt en Ivy Pratt de tederheid van zijn zusje Fan belichaamt.  Cameron Potts is een droom van een jonge Scrooge en Sylvie Erskine een lieflijke Grace Smythe.  Nicolas Colicos vult het podium verder aan met zijn sterke driedubbele rol als Fezziwig, de Beadle en Old Joe.  Het zestienkoppige koor krijgt volop de ruimte en zet werkelijk alles op alles.

Toch is deze avond vooral die van dirigent Freddie Tapner.  Zijn aanstekelijke enthousiasme waarmee hij ons welkom heet — in een van de kortste toespraken die ik hem ooit heb horen geven — wordt warm ontvangen, maar het bereidt je nauwelijks voor op de manier waarop hij versmelt met zijn eigen creatie, dit ongelooflijke orkest, om samen tot grootse muzikale hoogten te stijgen.  Wat een genot om dit weer te horen.  Hoe lang zal het nog duren voordat dit gezelschap op de BBC Proms in de Albert Hall staat?  Niet lang, schat ik zo in.  Zeker niet wanneer Shaun Kerrison iedereen zo behendig en onopvallend regisseert, Mike Robertson het theater vult met zulk dramatisch licht, en Nick Lidster (voor Autograph) het geluid tot in de perfectie mixt.  Wederom een voltreffer van uitvoerend producenten Clive Chenery en Joanne Benjamin.

Mis ze niet en bekijk deze productie nog één keer op maandag 18 december: de perfecte opwarmer voor de echte kerstdagen de week erna.

BOEK TICKETS VOOR A CHRISTMAS CAROL