RECENSIE: Adventures in Wonderland, The Vaults ✭✭✭

Chandni Misry als Alice in Adventures In Wonderland

The Vaults

20 mei 2017

3 Sterren

Boek Tickets

Wat is er met deze show gebeurd?  Slechts een maand geleden draaide de productie op volle toeren; er hing een fantastische sfeer in de sfeervol herontworpen locatie en drommen enthousiaste bezoekers kwamen erop af, velen prachtig verkleed en helemaal klaar om zich onder te dompelen in de mysterieuze wereld die door een leger aan ontwerpers en technici was gecreëerd in de gangenstelsels onder station Waterloo.  De cast was levendig en gedreven om dit buitengewone verhaal van fysieke en psychische ontdekkingsreizen te vertellen.  Het publiek stond open voor een openbarende herontdekking van Lewis Carrolls verhalen, 'Alice in Wonderland' en 'Alice in Spiegelland'.

Nadat ik de voorstelling de afgelopen dagen twee keer kort achter elkaar heb gezien, ben ik geschrokken. Hoewel de productie visueel nog even aantrekkelijk en verrukkelijk is, heeft ze als toneelstuk veel van haar glans en spanning verloren.  Vrijdagavond bezocht ik de versie voor volwassenen (Lees onze recensie) die nu een maand draait, en ik werd verrast door het plichtsgetrouwe, gehaaste en oppervlakkige gevoel dat het opriep; als deelnemers werden we van de ene scène naar de volgende geloodst, zonder dat er een tastbaar gevoel van betrokkenheid bij het verhaal was.  Het voelde als winkelen: je weet wel, als je klaar bent bij de fournituren, loop je door naar het bestek, enzovoort.  Het was puur een mechanisch proces.  Elke vorm van 'theater' was verdwenen.

Hoe komt dat?  Nou, nog voordat ik de kans kreeg die vraag goed te overdenken, woonde ik een doorloop bij van de kortere versie voor 5- tot 10-jarigen, genaamd 'Adventures In Wonderland' – ook al komen veel personages en situaties uit 'Spiegelland', maar laten we daar niet over vallen.  Het punt is helaas dat de werkelijk magistrale installatie, met haar opmerkelijke ontwerpen en illusies, tekort wordt gedaan door een cast die op de een of andere manier de grip op de voorstelling is kwijtgeraakt.  Dit is uiterst ongebruikelijk.  En juist daarom valt het zo op.

Chandni Mistry (Alice), Benedict Chambers (Hatter) en Noah Young (White Rabbit) Foto: Rah Petherbridge Photography

Je zoekt naar een verklaring.  De cast valt niets te verwijten wat betreft hun extreem lange werkdagen.  Er zijn voorstellingen van 'Underground' van dinsdag tot en met vrijdag van 17:45 tot 22:45 uur, op zaterdag van 13:45 tot 22:45 uur en op zondag tussen 13:45 en 18:30 uur.  Op maandag zijn er geen voorstellingen.  Ondertussen speelt een andere – veel kleinere – cast de kindervoorstellingen, met een paar shows op maandag- en dinsdagochtend, doordeweeks tussen 10:40 en 16:30 uur, en in het weekend van 10:10 tot 13:00 uur.  Omdat de casts constant wisselen en de acteurs vaak zwaar in de schmink en kostuums zitten, is het lastig te weten wie welke rol speelt, waardoor het vrijwel onmogelijk is om meer dan algemene opmerkingen te maken over de kwaliteit van het spel.

Toch bevestigde het zien van zowel 'Underground' als 'Wonderland' binnen een tijdsbestek van 24 uur mijn vermoeden over een overkoepelend probleem.  De acteurs leken fysiek uitgeput door het werk dat ze verzetten.  De spelers oogden merkbaar vermoeid en overbelast: in hun interactie met het publiek was er het overheersende gevoel dat ze, in plaats van echt contact te maken, vooral bezig waren het moordende schema bij te benen van soms wel 18 of 13 shows per dag.  Dit is een slopend rooster en de gevolgen eisen hun tol van deze hardwerkende acteurs van vlees en bloed.

Combineer dit probleem met een paar lastige feiten over het script.  Zonder de volledige alertheid van een oververmoeide en opgejaagde cast, begint de tekst zelf uit elkaar te vallen.  De charme van de acteurs kan bepaalde zwaktes in de tekst niet langer verbloemen.  De grootste hiervan is de neiging om elke afzonderlijke 'scène' op te bouwen als niets meer dan een monoloog die tegen het publiek wordt 'afgedraaid', terwijl de voortgang door de installatie effectief wordt opgehouden.  Iedereen in mijn groep, inclusief de jongere bezoekers, leek dit op te merken: we werden constant opgejaagd, deze gang door, die deur door, hier wachten, niet bewegen, doen wat je gezegd wordt... Zonder een duidelijk 'doel' voor ogen en zonder zichtbare obstakels om dat doel te bereiken (behalve de logistiek van de route), werd dit al snel vermoeiend.  En de tekst zelf degradeerde tot louter 'gepraat', een praatje dat zo snel mogelijk werd afgeraffeld door kronkelende acteurs die zich door hun bewegingen haastten en elke vraag of opmerking naar ons toe afkapten.

De speelplaats is nog steeds een fantastisch spektakel, en daar kun je om de pracht alleen al van genieten.  Maar de show stelt nu veel minder voor dan een paar weken geleden.  Hoe de productie er over een paar maanden voorstaat, is voor iedereen een raadsel.  De producenten moeten misschien beseffen dat ze ofwel meer acteurs nodig hebben, of ze minder als werkpaarden moeten inzetten.  Of ze moeten het script grondig laten herschrijven.  Als je deze show wilt zien, zou ik snel gaan om teleurstelling te voorkomen.  Het is nu nog de moeite waard, maar in dit tempo van achteruitgang weet ik niet hoe lang dat nog zal gelden.