RECENSIE: Cinderella And The Beanstalk, Theatre 503 ✭✭✭✭

Cinderella and the Beanstalk

Theatre 503

5 december 2014

Pantomime is een heel specifiek feestfestijn. Op zijn eigen manier is de Britse 'Panto' vergelijkbaar met Thanksgiving in Amerika: een over-the-top, meeslepende traditie vol familie en vrienden, maar met een kern van echte warmte, humor en het plezier van samen lachen. In beide gevallen staan dikwijls kalkoenen centraal.

Nu het aftellen naar Kerst is begonnen, presenteren theaters door het hele Verenigd Koninkrijk hun pantomimes. De meeste hebben wel een bekende ster (of twee), een herkenbaar verhaal met een eigenwijze twist, originele maar vaak vergetelijke liedjes en schreeuwerige decors. Reken maar op een komiek in een jurk, een knappe vent in een maillot of satijn, een schurk die je heerlijk kunt uitjouwen en een stel lieftallige dames. De allerbeste producties hebben een ijzersterk script dat zowel het verwonderde kind als de vermoeide ouder aanspreekt, vol dubbelzinnigheden, de vertrouwde interactie met de zaal ("He's behind you!") en rasechte komieken die het genre door en door begrijpen.

Niets slaat een pantomime namelijk sneller dood dan een ijdele aansteller of acteurs die zich te goed voelen voor het genre. Het is één ding om een tv-ster in levenden lijve gekke dingen te zien doen; het is iets heel anders om een écht goede pantomime te zien. Soms leveren grote sterren fantastisch werk: Ian McKellen als Widow Twankey of Joan Collins als Queen Rat schieten direct te binnen. Maar eerlijk is eerlijk, tegenwoordig is dat soort succes eerder uitzondering dan regel.

De twee ingrediënten die een pantomime echt nodig heeft, zijn hart en humor. Geen budget voor decors of glitter kan een gebrek daaraan compenseren. In Theatre 503 speelt nu Tom Attenborough's productie van Sleeping Trees' "drie-mans familiepantomime" Cinderella and the Beanstalk; een voorstelling die dit punt moeiteloos bewijst.

Het puilt uit van de passie en gevatheid, gedreven door de tomeloze energie van de drie inventieve acteurs die het stuk bedachten. Het verhaal is verrassend slim en weeft elementen van vrijwel elk bekend sprookje (van Grimm tot Disney) door elkaar. Het is oprecht lachen-gieren-brullen, meeslepend en hartverwarmend.

Cinderella and the Beanstalk doet precies wat de titel belooft: een mash-up van twee geliefde klassiekers. De beproevingen van Assepoester, haar lelijke stiefzussen en de knappe Prins Charming botsen met het verhaal van Sjaak, zijn koe, de magische bonen en de bonenstaak die hem naar het hol van de Reus leidt. Voeg daar een goede fee, een kwaadaardige Repelsteeltje, een verloren Roodkapje, een hongerige wolf en een sluwe geest uit Aladdins lamp aan toe, en deze bonte lappendeken komt bruisend tot leven.

Er zitten talloze verrassingen in, wat zorgt voor een enorme aantrekkingskracht op alle generaties. Grootouders en kleinkinderen komen evenzeer aan hun trekken door de gevatte humor en directe interactie. Er zijn kreten om mee te roepen, liedjes om mee te zingen en dansjes om mee te doen – stilzitten is geen optie. En wees voorbereid op het onverwachte: een kind dat de show probeert te stoppen of een zenuwachtige oma die de lachers op haar hand krijgt met een spontane kus-act.

Het mooiste aan Cinderella and the Beanstalk is de aanspraak op de fantasie van het publiek; dit is geen passieve ervaring. Wie oplet, wordt rijkelijk beloond. Als je meegaat in het concept en je verbeelding de vrije loop laat waar het kleine budget de grenzen opzoekt, is een heerlijke avond in het theater gegarandeerd.

Sleeping Trees is een opmerkelijke samenwerking tussen drie begenadigde komieken: James Dunnell-Smith, Joshua George Smith en John Woodburn. Ze zijn stuk voor stuk topklasse. Ieder heeft het talent om met een simpele stemverandering of een andere houding een compleet nieuw personage neer te zetten. Ze weten precies hoe ze een grap moeten timen of de vierde wand moeten doorbreken, terwijl ze altijd in hun rol blijven.

George Smith is werkelijk subliem. Zijn droogkomische, flamboyante Fairy Godmother is perfect; zijn vertolking van de kwaadaardige Repelsteeltje is puur genieten (wat een geweldig lied!). Als de koe is hij adembenemend grappig en zorgt hij voor een van de absolute hoogtepunten. Personage na personage, moment na moment: vakmanschap ten top. Misschien wel het best geïllustreerd door zijn doodsbange, bijna stille maar onvergetelijke Roodkapje.

Woodburn zet een heerlijk simpele Prins neer en speelt even behendig de twee zeer verschillende, afstotelijke stiefzussen van Assepoester. De scènes tussen zijn drie personages zijn dapper en briljant uitgevoerd. Hij brengt een eerlijkheid in zijn spel die de boel laat stralen. Zijn duet met Dunnell-Smiths Assepoester is hilarisch.

Van Dunnell-Smiths personages vond ik de sluwe geest het leukst, maar bijna net zo weergaloos was zijn vertolking van de drie handlangers van Repelsteeltje die het zwaard kruisen met de Prins. Zijn spel is vol manische fysieke energie, wat perfect werkt – vooral de opening van de tweede acte, een van de scherpste scènes van satirische parodie die je in een pantomime zult tegenkomen.

Mark Newnham zorgt voor uitstekende muzikale begeleiding en effecten, maar draagt ook veel bij aan de komische toon. Hij beheerst de kunst van de 'deadpan' humor tot in de puntjes. In de tweede acte heeft hij bovendien nog een eigen verrassing in petto die het wachten meer dan waard is.

Alles klopt hier en creëert een razendsnelle sfeer. De kostuums zijn precies zo mal als ze moeten zijn, en dat geldt ook voor het decor en de rekwisieten (complimenten voor Simon A Wells). Attenborough zorgt dat de vaart erin blijft en het publiek geboeid blijft. Zodra je doorhebt dat werkelijk alles kan gebeuren, hangt de zaal aan hun lippen.

De bewegingsregie van Polly Bennett en het licht van Ali Hunter dragen bij aan het plezier. De gevechtsscènes van Keith Wallis zorgen voor ouderwets goed vermaak.

Ik weet niet precies waarom het trio zichzelf Sleeping Trees noemt, want van slapen is hier geen sprake. Het is één en al actie. Kwaliteitsentertainment gebouwd op sterke ideeën en een fantastisch samenspel.

Als je dit seizoen maar één pantomime bezoekt, laat het dan deze zijn. Neem je oma en je jongste telgen mee. En kijk ter voorbereiding even naar Home Alone. Ik verklap niet waarom – dat ontdek je zelf wel bij Cinderella and the Beanstalk.

Het kind in jezelf zal je dankbaar zijn.

Reserveren via 020 7978 7040 of op de Theatre 503 website.