RECENSIE: Fame, New Victoria Theatre Woking ✭✭✭✭

Douglas Mayo recenseert de musical Fame, die momenteel te zien is in het New Victoria Theatre in Woking als onderdeel van de Britse tournee.

De cast van de musical Fame. Foto: Tristram Kenton Fame

New Victoria Theatre (UK Tour)

1 oktober 2018

4 Sterren

Tourneeplanning

Er is momenteel een overvloed aan musicals gebaseerd op films. Het lijkt alsof elke grote filmstudio en theaterproducent heeft begrepen dat bekende filmtitels het risico verkleinen; het publiek krijgt een verhaal dat ze kennen met een naam die ze vertrouwen voor een goed avondje uit. Sommige producties worden vrijwel letterlijk gekopieerd, zoals Dirty Dancing, terwijl andere bekende nummers uit de film gebruiken en aanvullen met extra materiaal om de toneelversie meer diepgang te geven, zoals Footloose. Shows als Fame beginnen echter vanaf nul en gebruiken het basisconcept met een volledig nieuw script en nieuwe nummers.

Fame speelt zich af op de legendarische High School Of Performing Arts in New York (ook wel bekend als PA) en volgt de levens en ervaringen van zowel de studenten als de docenten van dit iconische instituut. Het vastleggen van de hoogte- en dieptepunten van die ervaring is op film al lastig genoeg, maar vormt een enorme uitdaging voor een theaterbewerking.

Jose Fernandez heeft een script geschreven dat filmisch aanvoelt. Het is ontzettend gejaagd en fragmentarisch, vooral in de eerste akte. Personages vliegen voorbij en van karakterontwikkeling is nauwelijks sprake. De tweede akte is minder hectisch, waardoor een paar centrale personages meer ruimte krijgen en het publiek de kans krijgt om met hen mee te leven, maar het is eigenlijk te weinig en te laat. Hierdoor ontstijgt het script nooit de bekende stereotypen: de analfabete danser, de verslaafde zangeres, de gefrustreerde lerares. Personages die diepgang hadden kunnen hebben, blijven nu eendimensionaal.

Ze worden niet geholpen door de liedjes van Steve Margoshes (muziek) en Jacques Levy (teksten), die overwegend flets en afgezaagd zijn. Er zijn een paar nummers die eruit springen, zoals 'Let's Play A Love Scene', 'Think of Meryl Streep', 'In L.A.', 'These are My Children' en 'Bring On Tomorrow'. Eigenlijk is het alleen de bekende titelsong uit de film, gebruikt tijdens de energieke toegift, die echt indruk maakt.

Ik heb inmiddels diverse producties van Fame gezien en die van Nick Winston is zonder twijfel de beste. In een eenvoudig decor van Morgan Large, voorzien van enorme portretfoto's, ligt de focus volledig op het talent zonder overbodige extra's, en dat werpt zijn vruchten af. Winstons regie en choreografie zijn strak en overzichtelijk; de scènes lopen moeiteloos over in zang en dans zonder dat de vaart uit de voorstelling raakt. De fantastische cast krijgt hierdoor alle ruimte om te schitteren.

Mica Paris speelt de rol van de zorgzame maar gefrustreerde schooldirectrice Miss Sherman met verve. Haar realistische kijk op de entertainmentindustrie is iets wat wellicht meer benadrukt moet worden bij jonge talenten die door tv-talentenjachten geloven dat succes voor het oprapen ligt. Achter haar harde buitenkant schuilt een warm mens, en Paris pakt het publiek volledig in met haar indrukwekkende vertolking van 'These Are My Children'. Rustig, beheerst en perfect uitgevoerd; zonder twijfel het hoogtepunt van deze productie.

Keith Jack (Nick) en Jorgie Porter (Iris) vertolken de twee meest ambitieuze studenten van deze klas op de PA. Hij wil een serieuze acteercarrière opbouwen na jarenlang kindsterretje te zijn geweest; zij wil het maken als danseres. Beiden zijn zich bewust van de uitdagingen. Porter toont haar aanzienlijke danstalent, terwijl Jack met veel bravoure bewijst een echte 'leading man' te zijn. Geen sprake van commerciële casting hier.

De getalenteerde cast van Fame levert topprestaties. Simon Anthony maakt van Schlomo een personage dat veel meer is dan alleen een nerd; hij maakt hem interessant en een echt hoogtepunt van de show. Stephanie Rojas is rauw als Carmen en haar 'showstopper' in de tweede akte maakt die naam meer dan waar. Haar acteerwerk versterkt de emotionele impact van dit waarschuwende verhaal. Jamal Kane Crawford geeft als Tyrone de volle 110% met verbluffende dansmomenten en scènes waarin hij precies de juiste nuances weet te raken, waardoor je echt om dit charismatische personage gaat geven.

In de sector spreken we vaak over 'triple threats' (kunnen zingen, dansen en acteren), maar sommigen in deze cast voegen daar ook nog instrumentbeheersing aan toe, wat erg indrukwekkend is. Met name Alexander Zane, Louisa Beadel en Tom Mussell vallen op; hun muzikaliteit op het podium geeft karakter aan de soms wat vlakke orkestratie. De dansmomenten krijgen extra glans door de strakke moves en acrobatiek van Morgan Jackson.

Het toeren met een show als Fame is een zware klus: van theater naar theater reizen en telkens het licht, het decor en de techniek aanpassen aan de nieuwe zaal is een eindeloos proces. Aangezien gisteravond de eerste avond in een nieuwe locatie was, hoop ik dat het geluid gedurende de week verbetert. Het geluidsontwerp van Ben Harrison klonk soms wat modderig; op andere momenten voelde het als een stadion met te veel galm en vielen de vocalen weg tegen de band.

Uiteindelijk biedt Fame een uitstekend avondje uit, maar dat is grotendeels te danken aan de fenomenale cast en het vakmanschap van regisseur/choreograaf Nick Winston. Het is het niveau van dit talent dat voorkomt dat de show inzakt. Waarschijnlijk zonder het te beseffen, hebben de schrijvers deze getalenteerde cast de kans gegeven om te laten zien dat echt vakmanschap zelfs een gemiddelde voorstelling naar een hoger niveau kan tillen.

FAME UK TOUR DATA

Foto's: Tristram Kenton