ELEŞTİRİ: Fame, New Victoria Theatre Woking ✭✭✭✭

Douglas Mayo, Birleşik Krallık turnesi kapsamında Woking'deki New Victoria Theatre'da sahnelenen Fame müzikalini değerlendiriyor.

Fame müzikal kadrosu. Fotoğraf: Tristram Kenton Fame

New Victoria Theatre (BK Turnesi)

1 Ekim 2018

4 Yıldız

Turne Programı

Son zamanlarda sahneye uyarlanan film bazlı müzikallerde büyük bir artış var. Görünüşe göre her büyük film stüdyosu ve tiyatro yapımcısı, popüler film başlıklarını kullanmanın riski azalttığını fark etmiş durumda; seyirciye tanıdıkları bir hikaye ve tiyatroda iyi vakit geçireceklerine güvendikleri bir isim sunuyorlar. Bazıları, Dirty Dancing gibi kelimesi kelimesine sahneye aktarılırken, Footloose gibi diğerleri filmdeki popüler şarkıları kullanıp sahne versiyonuna dramatik bir içerik kazandırmak için ek materyallerle destekleniyor. Öte yandan Fame gibi oyunlar, en başından başlayıp temel konsepti yeni bir senaryo ve şarkılarla harmanlıyor.

New York'un efsanevi Sahne Sanatları Lisesi'nde (veya sevgiyle anılan adıyla PA'da) geçen Fame, sadece bu ikonik kurumun öğrencilerinin değil, öğretmenlerinin de hayatlarını ve deneyimlerini anlatıyor. Bu deneyimin iniş çıkışlarını yakalamak filmde bile zorken, söz konusu bir sahne uyarlaması olduğunda inanılmaz zorluklar doğuruyor.

Jose Fernandez, anlatımıyla film tadında bir senaryo yazmış. Oldukça hareketli ve bölümlerden oluşan bu yapı, özellikle ilk perdede çok baskın. Karakterler sahneye hızla girip çıkıyor, karakter gelişimi ise bir kenara bırakılmış. İkinci perde o kadar hareketli değil; başrol karakterlerinin nefes almasına ve seyircinin onlarla bağ kurmasına olanak tanıyor, ancak bu biraz geç kalmış bir hamle. Sonuç olarak senaryo; okuma yazma bilmeyen dansçı, keş şarkıcı, mutsuz öğretmen gibi basmakalıp tiplemelerin ötesine geçemiyor. İyi geliştirilebilecek derinlikli karakterler ne yazık ki yüzeysel kalmış.

Steve Margoshes (Müzik) ve Jacques Levy (Söz) tarafından hazırlanan şarkılar da bu duruma pek yardımcı olmuyor; çoğu oldukça sıradan ve basitsel. Let's Play A Love Scene, Think of Meryl Streep, In L.A, These are My Children ve Bring On Tomorrow gibi birkaç parça beklentiyi karşılıyor sayılabilir. Asıl etkiyi yaratan ise şovun enerjik finalinde kullanılan, filmin meşhur orijinal şarkısı oluyor.

Fame'in birkaç farklı yapımını izledim ve Nick Winston'ınki şüphesiz gördüğüm en iyisi. Morgan Large imzalı, devasa portrelerin yer aldığı sade dekorda odak noktası tamamen yeteneklere verilmiş ve bu tercih kesinlikle karşılığını veriyor. Winston'ın rejisi ve koreografisi pürüzsüz ve sade; metin sahneleri, şarkı ve danslarla o kadar zahmetsizce birleşiyor ki oyunun temposu hiç düşmüyor ve bu harika kadroya hünerlerini sergilemek için geniş bir alan kalıyor.

Mica Paris, şefkatli ama bir o kadar da bıkkın okul müdürü Miss Sherman karakterine can veriyor. Eğlence endüstrisine dair gerçekçi yaklaşımı, televizyondaki yetenek yarışmaları sayesinde yıldızlığın kolay kazanıldığını sanan tüm genç yetenek adaylarına ders niteliğinde. Paris, sert dış görünüşünün altındaki merhametli karakteriyle ve 'These Are My Children' yorumuyla seyirciyi büyülüyor. Hiç aceleye getirilmemiş ve kusursuzca icra edilmiş bu performans, şüphesiz bu yapımın zirve noktası.

Keith Jack (Nick) ve Jorgie Porter (Iris), PA'daki bu sınıfın kariyer odaklı iki öğrencisini canlandırıyor. Jack, çocukluktan beri sektörde biri olarak oyunculuk kariyerini geliştirmek isterken, Porter dans dünyasında kendine yer açmaya çalışıyor; her ikisi de önlerindeki zorlukların farkında. Porter müthiş dans yeteneklerini sergilerken, Jack de başrol karizmasıyla ustalığını konuşturuyor. Burada hiçbir şekilde göstermelik rol dağıtımı yapılmamış.

Fame'in inanılmaz yetenekli oyuncu kadrosu gerçekten döktürüyor. Simon Anthony’nin canlandırdığı Schlomo, çok sıkıcı olabilecek bir karakteri ilgi çekici ve oyunun en iyilerinden biri haline getirmiş. Stephanie Rojas’ın Carmen’i çok cesur ve ikinci perdedeki büyük performansı tam anlamıyla alkış topluyor; oyun boyunca sergilediği başarılı oyunculuk, bu ibretlik hikayenin duygusal etkisini artırıyor. Jamal Kane Crawford’un Tyrone’u ise performansına %110’unu veriyor; muazzam dans sekanslarının yanı sıra bu karizmatik karaktere hayat veren sahnelerde çok başarılı bir iş çıkarıyor.

Sektörde şarkı söyleyen, dans eden ve rol yapanlara 'üçlü tehdit' derler ancak bu ekipten bazıları bu yeteneklere sahnede enstrüman çalmayı da eklemiş ki bu çok etkileyici. Özellikle Alexander Zane, Louisa Beadel ve Tom Mussel, sahnede çaldıkları enstrümanlarla yer yer sönük kalan orkestrasyona ihtiyaç duyulan karakteri kazandırıyorlar. Sahnedeki dans anları, Morgan Jackson'ın keskin hareketleri ve akrobatik şovlarıyla ekstra bir ihtişam kazanıyor.

Böyle bir oyunu turneye çıkarmak zor bir iş; mekandan mekana geçmek, ışıklandırmayı yeniden düzenlemek ve her tiyatro binası için teknik detayları oturtmak bitmek bilmeyen bir süreç. Dün gece yeni mekandaki ilk gece olduğu için haftanın ilerleyen günlerinde ses düzeninin gelişeceğini umuyorum. Ben Harrison’ın ses tasarımı yer yer boğuktu, bazen çok baskın yankıyla büyük bir stadyum hissi veriyordu, bazen de vokaller müzik grubunun sesinde kayboluyordu.

Sonuç olarak Fame, tiyatroda iyi bir akşam geçirmeyi sağlıyor ancak bu büyük ölçüde olağanüstü oyuncu kadrosu ve Yönetmen/Koreograf Nick Winston'ın yeteneği sayesinde. Bu yetenek seviyesi oyunun vasatlığa düşmesini engelliyor; belki de yazarlar farkında olmadan bu kadroya, gerçek bir yeteneğin ortalama bir işi nasıl yukarı taşıyabileceğini gösterme şansı vermişler.

FAME BİRLEŞİK KRALLIK TURNE PROGRAMI

Fotoğraflar: Tristram Kenton