RECENSIE: Footloose, New Wimbledon Theatre ✭✭✭✭

Luke Baker (Ren) en de cast van Footloose. Foto: Matt Martin Footloose

New Wimbledon Theatre

3 mei 2016

4 Sterren

Boek Nu

Als wellicht de eerste grote film van de MTV-generatie maakte Footloose een internationale ster van Kevin Bacon, en groeide de soundtrack vol hits uit tot een klassieker. Het lijkt nu onbegrijpelijk dat destijds niemand de film als een toneelmusical zag. Niemand, behalve Carole Schwartz (vrouw van Wicked-componist Stephen Schwartz), die opperde dat het logisch was en dat het wel eens erg populair zou kunnen zijn op scholen.

De scenarioschrijver van de film, Dean Pitchford, sloeg de handen ineen met Tom Snow en Walter Bobbie om Footloose naar het theater te brengen. Het resultaat is een soort jukebox-musical doorspekt met traditionele musicalelementen, die werkt omdat de oorspronkelijke filmscore scenisch zo sterk in elkaar zit.

Pitchford baseerde het script op een waargebeurd verhaal over een stadje in het midden van Amerika waar dansen verboden was, dat hij tegenkwam in de New York Times. Ren en zijn moeder worden gedwongen naar Bomont te verhuizen om bij zijn oom in te trekken. Daar ontdekken ze dat dansen verboden is na een auto-ongeluk waarbij vier tieners omkwamen. Het is een klassiek drama van 'jeugd tegen de gevestigde orde' dat al vaak is verteld, en in het geval van Footloose sterk genoeg bleek voor een recente film-remake.

De cast van Footloose. Foto: Matt Martin

Wat deze productie van Footloose interessant maakt, is dat het de nieuwste tourvoorstelling is die kiest voor het 'actor-musician'-model. Hierbij spelen bijna alle acteurs op het podium elke noot van de partituur live terwijl ze de show spelen. Dat werkt niet altijd; waar mannen met gitaren nog wel overtuigen, heb je oprecht te doen met de dames die trompet, fluit en tenorsax spelen.

Dat gezegd hebbende, is dit een cast van enorm getalenteerde artiesten die het laten slagen. Het is soms net zo vermakelijk om te zien hoe castleden tussen meerdere instrumenten wisselen als het drama zelf.

De kern van deze productie van Footloose is Luke Baker als Ren McCormack. Baker zingt en danst de pannen van het dak en brengt echte emotionele kracht in de cruciale scène met dominee Shaw. Baker geeft Ren de frustratie, energie en passie die Footloose zijn hartslag geeft. Hij kan simpelweg niet stilstaan.

Maureen Nolan (Vi Moore) in Footloose. Foto: Matt Martin

Voormalig boyband-zanger Lee Brennan maakt zijn musicaldebuut als Willard. Door Willard iets onbeholpener neer te zetten dan in eerdere versies, geeft Brennan het personage een fysiek en een sympathie die het publiek vanaf het begin voor zich won.

Footloose is in de kern een drama tussen generaties dat werkt omdat het niet alleen barst van de jeugdige energie, maar ook oog heeft voor de volwassenen. In tegenstelling tot in Grease zijn zij geen karikaturen, maar volwaardige personages met een eigen standpunt en complexiteit die centraal staat in het conflict. Nigel Lister en Maureen Nolan spelen dominee Shaw Moore en zijn vrouw Vi Moore. Hun relatie is getekend door de dood van hun zoon en de gevolgen daarvan voor hun dochter Ariel (Hannah Moore). Nolan is voortreffelijk als Vi. Het is geen flamboyante rol, maar een die een enorme emotionele oprechtheid vereist, wat zij dubbel en dwars levert. Learning To Be Silent en Can You Find It In Your Heart zijn absolute hoogtepunten.

Shaw Moore laten zingen moet een van de lastigste uitdagingen zijn in elke productie van Footloose. Hij is een man die verscheurd wordt tussen de liefde voor God en de liefde voor zijn vrouw en dochter. Hij gelooft oprecht dat hij het juiste doet, maar raakt onderweg de weg kwijt. Lister komt volledig tot zijn recht in de tweede acte en zijn sleutelscène met Ren (Baker) was van een grote emotionele intensiteit.

Hoe sterk de popnummers uit de originele film de dramatiek ondersteunen, wordt duidelijk bij een nummer als Somebody’s Eyes, dat perfect wordt vertolkt door Natasha Brown, Miracle Chance en Joanna Sawyer.

Matthew Tomlinson (Chuck) en de cast van Footloose. Foto: Matt Martin

Het is onmogelijk om elke prestatie op het toneel te benoemen, maar een speciale vermelding gaat naar Scott Haining en Matthew Tomlinson. Haining lijkt elk instrument dat hij aanraakt te beheersen en danst de sterren van de hemel. Let vooral op de prachtige momenten met Haining op de cello in de tweede acte. Tomlinson neemt de rol van Chuck Cranston op zich – de 'bad boy' van Bomont. Het is een sterke vertolking, maar ik kon mijn ogen niet van hem afhouden terwijl hij naadloos door de productie manoeuvreerde en naar behoefte piano of gitaar speelde.

Deze productie van Footloose is vooral gedreven door de zakelijke realiteit van het touren met grote musicals. Regisseur Racky Plews is er grotendeels in geslaagd haar actor-musician versie van Footloose te laten werken. Het duurt even voordat de productie in de eerste acte zijn draai vindt, maar daarna staat het als een huis. Het decorontwerp van Sara Perks en de belichting van Humphrey McDermott bedienen de vele locaties perfect en bieden slimme plekken waar acteurs op het podium instrumenten kunnen spelen terwijl ze geen deel uitmaken van de actie op de voorgrond.

Hannah Price (Ariel) en Luke Baker (Ren) in Footloose. Foto: Matt Martin

Footloose is altijd een stuk geweest dat leunt op dans, en in de vertaling van film naar toneel blijft dat de drijvende kracht. In Bomont is dansen verboden, waardoor de dans die we in het begin van de jongeren zien, koortsachtig en rebels is. Choreograaf Matthew Cole heeft Footloose die energie gegeven en laat de cast met passie dansen. Gezien de beperkingen van sommige instrumenten is dat een hele prestatie.

Footloose heeft een aanstekelijk ritme dat onmogelijk te weerstaan is, en dat is te danken aan David Keech die hoog op het podium de avond muzikaal samenbrengt terwijl hij drumt. Het smeden van een actor-musician show is niet eenvoudig, maar samen met muzikaal leider Mark Crossland blijft de muzikale integriteit van Footloose gewaarborgd.

Bij Footloose stonden gisteravond alle 1600 mensen in het New Wimbledon Theatre aan het eind op hun voeten om van pure vreugde mee te dansen! Vlakbij mij zaten ouders die de film als tiener hadden gezien en nu hun kinderen lieten kennismaken met Footloose. Dat zegt eigenlijk alles.

BOEK NU VOOR DE TOURNEE VAN FOOTLOOSE