RECENSIE: I And The Village, Theatre 503, ✭✭✭✭

I And The Village. Foto: Natalie Mitchell I and the Village

Theatre503

12 juni 2015

4 Sterren

Recensie door James Garden

Zodra je Theatre503 binnenstapt, word je direct geprikkeld door de intense klanken van John Adams' Shaker Songs voor strijkers—een modern stuk dat zowel aanvalt als sust. Het eist de aandacht op, terwijl het je tegelijkertijd verleidt.

Hetzelfde geldt voor het toneelstuk en de productie I and the Village, momenteel te zien in dit bruisende centrum voor nieuw schrijfwerk in Zuidwest-Londen. Dit zou wel eens het beste nieuwe stuk kunnen zijn dat je dit jaar in een pub-theater zult zien. De tekst is geschreven door Silva Semerciyan, een Amerikaanse die inmiddels in het Verenigd Koninkrijk woont. Ze belicht een typisch Amerikaans probleem—mentale gezondheid en de veel te makkelijke verkrijgbaarheid van vuurwapens—met een voor nieuwe werken ongekende precisie. De tekst is scherpzinnig te noemen, zonder daarbij te zweverig te worden.

I and the Village speelt zich af in twee gelijktijdige tijdlijnen. Ten eerste een soort retrospectief, waarin een theatergezelschap een fictief bloedbad in Michigan onderzoekt om uiteindelijk een stuk op te voeren dat daarop gebaseerd is: "een beetje zoals The Laramie Project, maar dan beter."

In de tweede verhaallijn volgen we Aimée, ons slachtoffer en tegelijkertijd dader, gedurende de gebeurtenissen die leiden tot het kritieke moment. Net als in The Laramie Project zien we een klein ensemble van acteurs, of 'Gemeenteleden' zoals het stuk ze noemt, die alle rollen vertolken. Alleen Aimée, meesterlijk gespeeld door Chloe Harris, is het enige personage dat de hele tijd op het toneel aanwezig blijft. Elk gemeentelid speelt hun centrale rol en wisselt met grote behendigheid tussen de overige rollen.

De accenten in de productie zijn geworteld in dat heerlijk bizarre quasi-Canadese dialect dat je vindt in het noorden van de VS. Dialectcoach Nic Redman verdient een groot compliment voor haar werk. Er zijn maar weinig producties van Amerikaans werk in Londen (of zelfs bij de BBC) die de accenten echt goed krijgen—vaak klinkt het als een vreemd Brooklyn-achtig toontje uit Newsies, zelfs als het stuk zich in Boston of LA afspeelt—maar deze productie heeft het grotendeels bij het rechte eind.

Het decorontwerp van Jess Curtis versterkt het werk aanzienlijk, zonder de tekst in de weg te zitten; sterker nog, het vult deze perfect aan.

Als er één punt van kritiek is op de productie zelf, zonder het spectaculaire einde te verklappen, dan is het dat de climax wel iets minder schreeuwerig had gemogen. Het is een intieme ruimte, en variatie in intensiteit is op zulke momenten juist essentieel voor een maximaal effect. Maar dat is slechts een kleinigheid.

I and the Village staat garant voor een spectaculaire avond in het theater.

Ga het zien, nu.

I And The Village is tot 4 juli 2015 te zien in Theatre 503