RECENSIE: I Wish My Life Were Like A Musical, Crazy Coqs ✭✭✭

Julian Eaves recenseert I Wish My Life Were Like A Musical, een revue van Alexander S Bermange in Crazy Coqs.

De cast van I Wish My Life Were Like A Musical. I Wish My Life Were Like A Musical Crazy Coqs 11 april 2018 3 Sterren Men zegt vaak dat komedie moeilijker is om te spelen dan tragedie, en weinig takken van komedie zijn veeleisender dan het 'komische lied'. Alexander S Bermange is een meester in deze lastige kunst en heeft door de jaren heen een trouwe en enthousiaste schare volgers opgebouwd met zijn skits en parodieën in populaire praatprogramma's op Radio 4 en daarbuiten.  Hij heeft een fantastische dubbel-cd uitgebracht met een keur aan komische topartiesten (van Christopher Biggins tot Miriam Margolyes), stond meer dan eens in een uitverkocht Matcham Theatre in het Hippodrome, en nu speelt hij voor volle zalen in de prachtige, intieme zaal bij Piccadilly tijdens een residentie van twee weken die zijn talenten alle eer aandoet. Oliver Savile Dit zijn werkelijk prachtig geschreven en opwindend geconcipieerde nummers.  Weinig mensen in dit land beheersen de fijne kneepjes van het rijm zo goed als Bermange; het is een groot genoegen om te luisteren naar deze heerlijke 'escapades' vol woordspelingen en vernuftige tekstvondsten.  Niemand begrijpt de vorm beter dan hij, noch hoe hij de inhoud van een lied moet timen of de climaxen moet plaatsen voor maximale impact.  Dit is een masterclass in het schrijven voor komische artiesten. Diana Vickers Naast Alex zelf aan de piano — van waaruit hij niet alleen een uiterst gevoelige en bedachtzame begeleider is, maar ook een paar nummers zingt met zijn karakteristieke bijtende, ironische stem — krijgen we een voortreffelijk kwartet van West End-sterren die magnifieke vertolkingen geven van ruim een dozijn andere nummers.  Een betere bezetting hadden we ons nauwelijks kunnen wensen: Suzie Mathers, Oliver Savile, Liam Tamne en Diana Vickers geven allemaal het beste van zichzelf en er is een bruisende showbizz-chemie tussen hen.  Regisseur Paul Foster is aangetrokken om het materiaal vorm te geven, en hij leeft zich hoorbaar uit met met name de openings- en slotnummers, waarbij hij het volledige potentieel van de ruimte inventief benut.  De meeste nummers worden echter 'frontaal' gebracht als eenvoudige solo-optredens.  En over het algemeen zijn ze ook zo geschreven.  Bovendien is er besloten om de avond het thema 'teleurgestelde artistieke ambities' mee te geven.  Waar er in eerdere shows een brede variëteit aan onderwerpen was, is de focus hier veel nauwer.  Dit brengt de nodige uitdagingen met zich mee om de variatie erin te houden. Liam Tamne De meeste personages die worden opgevoerd zijn op de een of andere manier mislukkelingen.  Nu is het een feit dat het Britse publiek graag de kant van de underdog kiest; maar wanneer deze underdogs vooral het slachtoffer zijn van hun eigen zelfbedrog, begin je te verlangen naar iets anders.  Dat krijgen we dan ook nadrukkelijk in het enige voorbeeld van een winnaar in deze show: het verschrikkelijke ego in het virtuoze paradeplaatje 'The Diva's In The House'. Een verrukkelijke traktatie in de handen van een vakvrouw als Suzie Mathers, die de show terecht stillegt met haar adembenemende vertoon van stijlen, tonen, bereik en perfecte komische timing.  Maar er is geen reden waarom de heroïsche tenor van Liam Tamne, de warme, vriendelijke lichte bariton van Oliver Savile of de heldere mezzo van Diana Vickers niet net zo hard zouden kunnen stralen, mits ze materiaal zouden krijgen dat onderscheidend en boeiend genoeg is.  Want hoewel alle individuele liedjes stuk voor stuk zeer goed geschreven zijn, lijken ze qua onderwerp erg op elkaar.  Zij, en op andere momenten ook Mathers, worden gevraagd om op een steeds kleiner stukje land te ploegen.  Natuurlijk begrijpen we dat het de bedoeling van de schrijver is om precies dat milieu te verkennen: echter, de kracht van zijn schrijven is zo groot dat hij met weinig materiaal al heel veel zegt.  Hij is een uiterst intelligente tekstschrijver en we zouden graag ook andere dingen van hem horen, in plaats van hetzelfde onderwerp dat misschien vaker wordt herhaald dan strikt noodzakelijk. Suzie Mathers

Misschien kan een ander lid van het artistieke team worden ingezet voor een frisse blik op dit prachtige oeuvre, om het net zo briljant te presenteren als ‘Diva’, of om meer variatie in sfeer en perspectief aan te brengen.  Intussen is Jerome van den Berghe present als co-arrangeur (samen met de componist), en het lijkt erop dat hij hoofdzakelijk verantwoordelijk is voor de fraai geschreven ensembles.  Deze zijn erg ‘West End’, zeer gepolijst en maken het uiteindelijk steeds moeilijker om te geloven dat de zangers echt de arme sloeber-mislukkelingen zijn die ze (meestal) moeten voorstellen.  Daarbij komt dat ze er allemaal fantastisch uitzien.  Alle lof voor hun presentatie!  Maar zelfs wanneer Tamne bijvoorbeeld een paar fascinerende accenten opzet, kan niets de kloof dichten tussen de onbeduidende personages die hij moet spelen en de sprankelende ster die hij overduidelijk is.  Hij heeft, net als Savile, de rol van Raoul in ‘Phantom’ gespeeld of ge-understudeerd, en het is duidelijk waarom.  Ze zijn allebei geweldig.  Maar in dit format overtuigen ze niet echt als mensen die het net niet gemaakt hebben.  Van Vickers, met haar ruime acteerervaring, zou je verwachten dat ze een rol die op haar lijf geschreven is uitstekend tot zijn recht laat komen.  In plaats daarvan bestaat de praatjes tussen de nummers door die de cast af en toe moet voorlezen (soms zo nieuw dat ze nog op kaartjes staan) uit fletse, conventionele overgangen die het thema van de productie niet echt ondersteunen, laat staan dat ze verdieping geven aan de personages.

Ach ja, dat hoort bij de uitdaging om alles ‘precies goed’ te krijgen in het glibberige genre van de revue.  Dit programma spreekt vooral het verstand aan, al zijn er momenten waarop ook het hart geraakt wordt.  Ik weet zeker dat Bermange zijn techniek zal blijven perfectioneren en dat op een dag alles op zijn plek zal vallen.  Hij is een briljante schrijver die een steeds sterkere positie verwerft in de Britse entertainmentwereld.  De weg omhoog is ingezet.  Ga deze show zien om de volgende stap in zijn ontwikkeling mee te maken.  Er zitten veel magnifieke individuele momenten in deze voorstelling en wie weet wordt de toon van het geheel gaandeweg de speelperiode hier en daar nog wat bijgeschaafd.

I Wish My Life Were Like A Musical is te zien van 9-15 en op 17 april 2018

RESERVEER NU VOOR I WISH MY LIFE WERE LIKE A MUSICAL

Lees andere RECENSIES op BritishTheatre.com