RECENSIE: Julius Caesar, Bridge Theatre ✭✭✭✭✭

David Calder (Caesar) in Julius Caesar. Foto: Manuel Harlan Julius Caesar

The Bridge Theatre.

31 januari 2018

5 sterren

Boek Tickets

In deze productie laat de nieuwste ster van Londen pas echt zien wat zij in huis heeft, en dan hebben we het over het Bridge Theatre zelf. Na het zien van Young Marx in deze zaal is de herconfiguratie van de ruimte werkelijk verbluffend. De vaste zitplaatsen in de zaal zijn verdwenen en het podium is verhoogd zodat het publiek eromheen kan lopen; de actie vindt plaats 'in the round'. De explosieve, weergaloze enscenering van Nicholas Hytner is een meeslepende ervaring. Zelfs als je zit, voel je de stoel soms onder je bewegen. Als je kiest voor een staanplaats, word je onderdeel van de actie terwijl het sublieme decorontwerp van Bunny Christie letterlijk met het publiek meebeweegt – het is dan ook volkomen terecht dat de technici aan het einde ook een buiging maken.

Michelle Fairley (Cassius) en Adjoa Andoh (Casca) in Julius Caesar. Foto: Manuel Harlan

Toch leunt deze productie niet enkel op visueel spektakel. De band die het publiek verwelkomt met stevige rocknummers tijdens een politieke bijeenkomst voor Caesar, speelt brutaalweg de White Stripes (Ohhhh Julius Caesar...), en de energie die zij creëren wordt door het hele gezelschap vastgehouden. Het drijft een uitstekend getrimde voorstelling van twee uur voort, waarin elke prachtig gesproken regel fonkelnieuw aanvoelt. David Calder’s Caesar vangt perfect de ijdelheid en machtshunger van een leider wiens regime richting een dictatuur neigt. Hoewel hij bij zijn opkomst een rode honkbalpet draagt, maar geen oranje huid heeft, gaat Hytner niet volledig over de grens naar 'Trump-land'. De parallellen spreken echter voor zich. Ben Whishaw is briljant als Brutus: geleerd, intellectueel en trefzeker in zijn morele dilemma’s, terwijl hij elke stap en mogelijke uitkomst afweegt te midden van de woedende 'fire and fury' om hem heen. David Morrissey maakt grote indruk als Marcus Antonius. Hij blijft bijna op de achtergrond tot na de moord op Caesar, waarna hij niet alleen de honden van de oorlog loslaat, maar ook een fenomenale acteerprestatie neerzet. Zijn Antonius begrijpt het volksgevoel feilloos en manipuleert de menigte moeiteloos naar zijn hand.

David Morrissey (Marcus Antonius) in Julius Caesar. Foto: Manuel Harlan

Michelle Fairley is een voortreffelijke Caius Cassius; het personage dat haarscherp de gevolgen van de acties van Marcus Antonius inziet. Die urgentie wordt overgenomen door de Casca van Adjoa Andoh, wanneer de samenzweerders beseffen dat ze zonder Caesar een veel slechtere situatie hebben gecreëerd. De cast is foutloos, waarbij ik met name genoot van Fred Fergus als de trouwe adjudant; hij zorgt vaak voor een komische noot, maar symboliseert ook de gewone man die verstrikt raakt in de oorlog.

Ik dacht dat de volledig vrouwelijke versie in het Donmar Warehouse een paar jaar geleden de standaard had gezet voor de heruitvinding van dit stuk van Shakespeare, maar Hytner evenaart en verlegt die grens. Hij creëert een Julius Caesar voor onze tijd, zeker wanneer we Marcus Antonius zien zwaaien met wat hij beweert dat Caesars testament is. Je kunt de term 'fake news' dan nauwelijks uit je hoofd bannen. Als er één woord is om deze productie samen te vatten, is het: opwindend. Het zal lastig zijn om na deze ervaring weer terug te keren naar de traditionele toga-stukken!

BOEK TICKETS VOOR JULIUS CAESAR