RECENSIE: Killymuck, Underbelly Bristo Square, Edinburgh Fringe ✭✭✭

Mark Ludmon bespreekt Kat Woods' nieuwe toneelstuk Killymuck bij Underbelly Bristo Square tijdens het Edinburgh Fringe

Killymuck Underbelly Bristo Square, Edinburgh Fringe

Drie sterren

Boek Nu

Schrijver en regisseur Kat Woods heeft geput uit haar kindertijd op een sociale huurwoningwijk in Noord-Ierland om een voorstelling te maken die een dringende oproep doet om de kansen voor mensen die in armoede leven te verbeteren. Aan de hand van statistieken en deskundige analyses onthult ze de bijna onmogelijke uitdaging voor jongeren zoals zijzelf om te ontsnappen aan de cirkel van uitkeringen, van jongs af aan gestigmatiseerd en zonder toegang tot de educatieve en culturele middelen die beschikbaar zijn voor de hogere sociale klassen.

Het hart van de voorstelling – en gelukkig ook het grootste deel ervan – is echter het verhaal over het opgroeien in de wijk, genaamd Killymuck, levendig verteld via het personage Niamh. In een betoverende glansrol van Aoife Lennon ontmoeten we de moeder van Niamh en de meisjes die haar vriendinnen en vijanden worden. We maken kennis met andere bewoners van de wijk, waaronder haar gewelddadige vader. Er is sprake van geweld, alcoholisme, drugsmisbruik en tienerzwangerschappen, maar dit is geen sombere show – het gaat ook over de banden binnen de gemeenschap en het gezin. We krijgen de vreugden en het verdriet van Niamhs jeugd te zien, van een rampzalige oppasbeurt tot de trots van haar moeder op haar kleine tuintje, waar ze ondanks de stedelijke omgeving pronkerwten en violen kweekt.

Dit is overduidelijk een zeer persoonlijk stuk voor Woods, die het verhaal van Niamh met tussenpozen onderbreekt om data, deskundige meningen en commentaar te presenteren op de hindernissen waar de arbeidersklasse en de onderklasse mee te maken krijgen. Ze spoort ons aan om te lobbyen bij politici voor politieke verandering die de toegankelijkheid van cultuur en andere alternatieven voor mensen met verschillende achtergronden zal verbeteren. Ze stipt ook het actuele thema van abortus aan, nadat het Ierse referendum in mei Noord-Ierland geïsoleerd achterliet wat betreft de beperkte toegang tot zwangerschapsafbreking.

Statistieken zijn nuttig om te benadrukken hoe weinig er is veranderd, of hoe het zelfs verslechterd is sinds Niamhs jeugd in de jaren negentig, maar het voelt als een verstorende onderbreking van de vertelling. Er was ook zoveel meer dat ik wilde weten, zoals hoe het de andere meisjes uit Killymuck, zoals Siobhan en Ciara, is vergaan. Verteld vanuit het perspectief van een voorstelling gepresenteerd in 2018, blijf je je vooral afvragen wat er met Niamh is gebeurd en hoe Woods zelf aan de armoedecirkel is ontsnapt om deze krachtige boodschap naar Edinburgh te brengen.

Te zien in Underbelly, Bristo Square tot en met 27 augustus 2018.

BOEK NU VOOR KILLYMUCK