RECENSIE: Le Grand Mort, Trafalgar Studios 2 ✭✭✭

Julian Clary (Michael) en James Nelson Joyce (Tim) Foto: Scott Rylander Le Grand Mort

Trafalgar Studios 2

25 september 2017

3 Sterren

Boek Nu

Is er iets dat meer het water in de mond doet lopen dan de geur van bakkende uien en knoflook? Ondanks dat de Wagamama al de nodige ruimte in m'n maag innam, begon de resterende 5% (die tegen een dessert had gestemd) te knorren bij het zien van de pasta puttanesca die Michael (Julian Clary) bereidt voor zijn gast Tim (James Nelson-Joyce), terwijl Stephen Clarks 'Le Grand Mort' begint.

James Nelson Joyce (Tim) en Julian Clary (Michael). Foto: Scott Rylander

Deze gitzwarte komedie, speciaal geschreven voor Julian Clary, verkent de getroebleerde geest van twee beschadigde personages die hunkeren naar intimiteit en controle, maar er tegelijkertijd doodsbang voor zijn. 'Le Grand Mort', wat zich laat vertalen als 'De Grote Dood', zit vol grafische details. De gesprekken gaan steevast over beroemde sterfgevallen, necrofilie en orgasmes, terwijl het duo flirt met de grens tussen seks en de dood. Tim en Michael blinken niet uit in etiquette; een hoge score in 'Come Dine with Me' zit er voor hen zeker niet in.

Trafalgar Studios is door Justin Nardella omgetoverd tot een strakke, roestvrijstalen keuken, die niet zou misstaan in een showroom van de lokale bouwmarkt. Stijlvol chic en volledig functioneel met kookplaat, koelkast en vaatwasser – ik kwam bijna in de verleiding om Michael te onderbreken voor het nummer van zijn keukeninstallateur. Het is echter Araba Ocrans indrukwekkende replica van Da Vinci's 'Vitriviusman' die echt de show steelt.

James Nelson Joyce (Tim) en Julian Clary (Michael). Foto: Scott Rylander

In de opening zien we hoe Michael choreografisch het diner voorbereidt, waarbij de tekst direct tot het publiek wordt gericht. Het voelt alsof we zelf zijn uitgenodigd voor het eten, of zijn afgestemd op een kookprogramma. Toch merkte ik dat ik meer gefascineerd was door Michaels recept en de vrees dat hij in zijn vingers zou snijden bij het tomaten hakken, dan dat ik echt in zijn monoloog werd getrokken. De focus verschuift zodra Tim ten tonele verschijnt; de scènes wisselen dan af tussen de maaltijd en hun eerdere ontmoeting in de pub die middag. Naarmate de psychologische spelletjes intenser worden, ontdekken we dat zowel Michael als Tim achtervolgd worden door hun verleden. Een climax wordt bereikt wanneer een naakte Nelson-Joyce Clary onder schot houdt met een mes boven de inductiekookplaat. Clarks script is vlot en poëtisch, maar bij vlagen uitputtend door de herhaling van vulgariteiten en het overmatige gebruik van synoniemen voor geslachtsdelen. Desondanks brengt Julian Clary zijn tekst eloquent, gedrenkt in zijn kenmerkende droge, gevatte sarcasme. Clary vormt een scherp contrast met de rauwe James Nelson-Joyce, die plaagt en kwelt in een dik Liverpools accent.

James Nelson Joyce (Tim) en Julian Clary (Michael). Foto: Scott Rylander

Zoals verwacht is de komische timing van Julian Clary feilloos, en James Nelson-Joyce wordt steeds dreigender naarmate de strijd om de overmacht toeneemt. Hoewel ik soms werd meegezogen in de psychologische manipulaties van Michael en Tim, liet het me ook vaak verward achter. Voor mij blijft 'Le Grand Mort' wat vaag; sommige dialogen voelen bewust grotesk en overdadig aan, wat de eigenlijke kern van het stuk soms ondersneeuwt.

'Le Grand Mort' is nog tot 28 oktober 2017 te zien in Trafalgar Studio 2.

LE GRAND MORT TICKETS