RECENSIE: Lovett + Todd, King's Head ✭✭

Daniel Collard en Louise Torres-Ryan in Lovett + Todd. Foto: Another Soup Lovett + Todd

The King’s Head

16 juli 2015

2 Sterren

Sweeney Todd is een van mijn favoriete musicals; de productie van de Tooting Arts Club die ik eerder dit jaar zag, behoort nog steeds tot mijn absolute hoogtepunten in het theater. Dus met een mengeling van enthousiasme en enige huivering kwam ik aan bij The King’s Head voor de ‘alternatieve kijk’ van Another Soup op de klassieker van Sondheim.

Lovett + Todd vertelt het verhaal van de sluwe taartenbakster achter het kannibalistische plan en toont een minder bekende kant van deze leading lady. De show begint bij de dood van Lovetts moeder (Mrs Mrs Lovett?) en toont de ontwikkeling van haar duivelse plan nadat ze in contact is gekomen met een zekere 'demon barber'. Dus, zou Lovett + Todd voor Sweeney kunnen zijn wat Wicked is voor The Wizard of Oz?

Kort gezegd: nee. Er valt genoeg te waarderen aan dit stuk – het is bij vlagen creatief en doordacht, en het doet een oprechte poging om een eigen identiteit op te bouwen. Het mist echter de charme en subtiliteit van het origineel, dat juist zo effectief was omdat veel van de gruwelen onuitgesproken bleven. Lovett + Todd gaat er met gestrekt been in, wat helaas nogal repetitief wordt – de twee titelpersonages moeten de voordelen en de moraal van het moorden voor taartvulling wel een keer of twaalf hebben besproken. De grappen waren vaak lomp en veel te expliciet; minder een subtiele knipoog, meer een kopstoot – “Mijn handen trillen zo erg dat ik iemands keel door zou kunnen snijden”... “Nou, het is geen vlees van mijn botten” – je begrijpt het idee.

De score van Jo Turner is op sommige punten goed, maar mist – afgezien van een meeslepende finale – een gevoel van dreiging tijdens de donkere momenten in het stuk. Sweeney’s barbershop werd geïntroduceerd door een barbershopkwartet; een vondst en ongetwijfeld het muzikale hoogtepunt van de avond. Helaas was dit een zeldzame uitschieter, want veel teksten tijdens de ensemblenummers gingen verloren. Eén groot nummer was fantastisch om naar te kijken, maar door een combinatie van een slechte geluidsbalans en rumoer op het podium was het vrijwel onverstaanbaar.

Op acteergebied waren er sterke prestaties; Louise Torres-Ryan was een charismatische en krankzinnige Mrs Lovett en Daniel Collards Sweeney Todd was passend getroebleerd en subtiel neergezet. De twee hadden een geweldige chemie, al voelt het niet helemaal in lijn met het personage dat Todd in deze herinterpretatie zo makkelijk gemanipuleerd kan worden. De rest van de cast kreeg personages die zo slap waren als een zompige taartbodem, maar bracht het er over het algemeen verdienstelijk vanaf. Alleen de overdreven gearticuleerde dictie van Eddie Mann als verteller voelde wat geforceerd en 'over-the-top'.

Het voelde echt als een cast van acteurs in plaats van allround musicalperformers – er waren nogal wat valse noten te horen (vooral de hoge noten in de eerste paar nummers) en de meeste castleden misten de vocale kracht voor hun solopartijen. Twee liedjes werden bovendien ingeleid met de zin ‘Laten we een liedje zingen’, wat niet echt getuigt van een soepel doorlopende score. Het was daarentegen wel leuk om te zien dat sommige acteurs hun eigen instrumenten bespeelden; gitaar, drums en een accordeon kwamen allemaal voorbij.

Het sterkste onderdeel van de avond was de enscenering, waarin steeds vlagen van creativiteit zichtbaar waren. Het publiek werd bij binnenkomst begroet met gevatte gesprekken door de castleden die al helemaal in hun rol zaten, en verschillende ongelukkige toeschouwers werden het podium op gesleept om deel te nemen aan de actie. Dit bleef vermakelijk, al gaf het mij flashbacks naar een terugkerende nachtmerrie waarin ik ineens het podium op moet tijdens Les Mis en niemand mij het script heeft gegeven...

Hoewel het decor van Rhian Morris functioneel was, werd het enigszins overschaduwd door wat leek op een enorme hoop menselijke uitwerpselen, direct in mijn gezichtsveld achter op het podium. Ik vermoed dat het een noodzakelijk kwaad was vanwege de eerdere voorstelling van Noonday Demons op die avond (die blijkbaar een toren van faeces bevat), maar hoeveel andere stukken laten je kijken naar een emotionele climax voor een grote hoop stront? Niet The Mousetrap, dat is een ding dat zeker is...

Lovett + Todd is een dappere poging om het verhaal van Sweeney Todd nieuw leven in te blazen. Helaas voelt het als een gemiste kans – de vindingrijke enscenering kan de gapende gaten in het plot en de tekst niet verhullen.

Lovett + Todd is tot 1 augustus 2015 te zien in het King's Head Theatre.