RECENSIE: Lyrics and Lyricists, Theresa L Kaufmann Concert Hall ✭✭✭

V.l.n.r.: Kate Baldwin, Jason Danieley, Liz Callaway, Jeremy Jordan, James Clow, Heidi Blickenstaff. Fotocredit: Met dank aan 92Y Lyrics and Lyricists

Theresa L Kaufmann Concert Hall

92nd Street Y (Off Broadway)

12 januari 2015

3 Sterren

Wat een fantastisch concept voor een concert: zes solisten, een verteller en een klein orkest die de vruchtbare samenwerking tussen Hal Prince en Stephen Sondheim onder de loep nemen. Een samenwerking die serieus begon met Company en eindigde in de tragedie van de rampzalig ontvangen première van Merrily We Roll Along. Het was bovendien een meesterzet om David Loud als verteller te vragen, aangezien hij zelf deel uitmaakte van de oorspronkelijke cast van Merrily We Roll Along in 1981.

Loud treedt ook op als artistiek leider van dit concert, dat deel uitmaakt van de 45e 'Lyrics & Lyricists'-reeks – een van de meest vooraanstaande Amerikaanse concertreeksen gewijd aan het Great American Songbook. Daarnaast nam hij de rol van muzikaal leider en schrijver van de verbindende teksten op zich.

Loud is een natuurtalent voor dit soort evenementen. Hij brengt het materiaal met een droogkomische ondertoon, zonder te slijmen bij het publiek, en biedt een verfrissende openheid en intelligentie bij de verhalen achter de artistieke samenwerking.

Als het doel van de reeks is om teksten en tekstschrijvers in de schijnwerpers te zetten, dan biedt de combinatie Sondheim/Prince een goudmijn aan materiaal. De zes musicals die zij als regisseur en tekstschrijver/componist samen maakten, bestrijken een enorm spectrum aan stijlen en sferen, en elke show bevat talloze nummers die Sondheims tekstuele brille benadrukken.

Het is dan ook ietwat merkwaardig dat de selectie hier nogal voorspelbaar is en niet echt een diepgaand inzicht geeft in de fenomenale tekstuele gaven van Sondheim in deze zes musicals. Hij schrijft zelden een slechte tekst, maar er zijn zeker nummers waarbij de lyriek slimmer, spitsvondiger en vaardiger is dan de muziek. Als je tekstuele vaardigheid wilt vieren, dan zouden nummers als Being Alive uit Company, Beautiful Girls uit Follies, of Send in the Clowns uit A Little Night Music waarschijnlijk niet je eerste keuze zijn. Datzelfde geldt voor Poems of Pretty Lady uit Pacific Overtures, Johanna uit Sweeney Todd of The Hills of Tomorrow en Our Time uit Merrily We Roll Along.

Niet dat dit geen geweldige nummers zijn – dat zijn ze grotendeels wel – maar elke partituur bevat nummers met teksten die sprankelender, scherper of gevatter zijn.

Vermoedelijk is het de bedoeling dat het concert een breed publiek aanspreekt, waardoor bekende melodieën de voorkeur krijgen. Begrijpelijk, maar er zijn genoeg sterke melodieën met geniale teksten in deze zes shows die een betere keuze hadden kunnen zijn. Om één voorbeeld te noemen: zowel Someone In A Tree als Please Hello hebben veel sterkere teksten dan Poems of Pretty Lady uit Pacific Overtures.

Tegelijkertijd wordt de liedkeuze natuurlijk mede bepaald door de artiesten die het materiaal moeten brengen. Aan de andere kant bevinden we ons in New York, waar je een schier eindeloze vijver aan toptalent zou verwachten om uit te putten.

Wat betreft de dames was er over de kwaliteit geen enkele discussie: Liz Calloway, Kate Baldwin en Heidi Blickenstaff waren stuk voor stuk voortreffelijk.

Calloway was magisch in haar vertolking van Not Getting Married Today; haar dictie en zuiverheid waren vlekkeloos terwijl ze zich door Sondheims vocale hindernisbaan heen sloeg. Dit weleens de beste uitvoering kunnen zijn die ik ooit van dit nummer heb gehoord. Ze bracht oprechte emotie in Old Friends en lef en overtuiging in Now You Know. Haar Send In the Clowns was prachtig ingetogen. De beste zangprestatie van de middag kwam waarschijnlijk van Kate Baldwin, die na een uiterst precieze en komische Bless This Day een heerlijke, sensuele solo-jazzversie van You Could Drive A Person Crazy neerzette waar het publiek laaiend enthousiast op reageerde. Ze vervolgde dit met een sexy en gevat Could I Leave You?; adembenemend goed. Hoewel ze met Hills of Tomorrow een minder dankbaar nummer trof, wist ze dit vergeten lied met haar vakmanschap en sublieme charme nieuw leven in te blazen. Als laatste van dit trio vocale femme fatales opende Heidi Blickenstaff haar aandeel met een energieke en vocaal geweldige vertolking van de tongbreker Another Hundred People. Hoewel ze het goed zong, is Blickenstaff eigenlijk te jong om de pijn in de tekst van Losing My Mind echt tot recht te laten komen, maar ze bleek een fantastische en unieke Mrs Lovett in de finale van de eerste akte van Sweeney Todd, A Little Priest. Ze was ook uitstekend in Not A Day Goes By, vooral in de versie die deel uitmaakte van de finale. Deze geweldige vrouwen tilden ook de ensemblenummers naar een hoger plan, waaronder A Weekend In The Country, Remember, Our Time, The Advantages of Floating In The Sea en The Ballad of Sweeney Todd. Chapeau voor hen alle drie.

De heren waren helaas minder schitterend.

De beste onder hen was James Clow, een rijzige man met uitstraling en een goed bas-baritonbereik. Onbegrijpelijk genoeg kreeg hij geen eigen solo, maar hij was een uitstekende Todd in A Little Priest en had eigenlijk Sorry-Grateful solo moeten zingen. Hij was ook de beste vocalist in Pretty Lady. Jammer dat hij zijn zangtalent niet echt volledig heeft kunnen tonen.

Zowel Jeremy Jordan als Jason Danielly leken totaal niet op hun plek in het repertoire van Sondheim.

Danielly's stem is onvoldoende stabiel in het middenregister en neigt naar een wollige scherpte in de hoogte; hij lijkt bovendien geen enkele connectie te hebben met de tekst. Het openingsnummer, zijn vertolking van Good Thing Going, sloeg de plank zo mis dat het de middag bijna de das omdeed nog voor het goed en wel begonnen was... Niets van wat hij daarna deed was een echte verbetering. Een perfect kapsel maakt nog geen begenadigd zanger. Jordan, getooid met een baard waardoor het leek alsof hij net op tijd voor de sabbat was uitgestapt op Flatbush Avenue, straalde een misplaatste arrogantie uit. Hij lachte zich door het ene na het andere nummer heen zonder de betekenis in de woorden of de passie in de melodieën te vinden. Onbegrijpelijk. Jordan kan in de juiste rol indrukwekkend zijn, maar Sondheim ligt hem duidelijk niet. Zijn Being Alive was futloos, zijn God-Why-Don't-You-Love-Me-Blues gaf antwoord op de eigen vraag en zijn duet met Danielly, Poems, was ronduit vreselijk. En laten we het maar niet hebben over hun accenten in Pretty Lady. Mijn hemel... Gelukkig was er een stralende finale, waarin alle zes de artiesten hard werkten om tot een harmonieus geheel te komen. Een sextet gebaseerd op een mash-up van Not A Day Goes By, Send In The Clowns, Could I Leave You, Pretty Lady, Being Alive en Sorry Grateful: zes zangers en zes nummers uit zes shows. De 'Sondheim 666': het werkte prachtig. Al met al was het een genietbare middag met geweldig Sondheim-materiaal. Een betere casting van de mannen en een sterkere liedselectie hadden een nog beter resultaat opgeleverd. Maar voor $25, met een orkest en een paar fantastische vrouwen die hun hart uit hun lijf zongen, was het een absoluut koopje. En eerlijk gezegd was de prijs al gerechtvaardigd door alleen al te horen hoe Loud de brief voorlas die Richard Rodgers aan Prince en Sondheim schreef na het debuut van Company.

Dit was een concert met deskundig inzicht en enkele glansrollen. Jammer alleen dat de heren de rest van het team een beetje in de steek lieten.