RECENSIE: On Blueberry Hill, Trafalgar Studios 1, Londen ✭✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert On Blueberry Hill, een toneelstuk van Sebastian Barry dat momenteel te zien is in de Trafalgar Studios in Londen.

Niall Buggy en David Ganly in On Blueberry Hill. Foto: Marc Brenner On Blueberry Hill

Trafalgar Studios

11 maart 2020

5 Sterren

Boek Tickets

Sebastian Barry is een van de meest gewaardeerde schrijvers van Ierland; de auteur van talloze bekroonde romans. Als reactie op de coming-out van zijn zoon, schonk Barry hem (en ons) het prachtige boek Dagen Zonder Eind, een verhaal over de triomf van homoseksuele liefde tegen alle verwachtingen in. Zijn personages zijn menselijk, onvolmaakt en vaak gebukt onder hun eigen onzekerheden en opvoeding. Hij schrijft met tussenpozen voor het toneel, en misschien niet vaak genoeg! On Blueberry Hill draait om twee mannen, Christy en PJ, die een gevangeniscel delen. Ze zijn verbonden door de dood onder de meest vreselijke omstandigheden, maar koesteren ook liefde voor elkaar. Hoewel dit geen uitgesproken LGBTQ-stuk is, is het wel een triomfantelijk verhaal over voortdurende verzoening en begrip.

David Ganly. Foto: Marc Brenner

De personages spreken in afwisselende monologen en maken pas in de allerlaatste seconden van het stuk oogcontact. Naarmate hun verhalen vorderen, realiseren we ons dat ze hun laatste biecht afleggen aan ons, hun publiek en hun priester. PJ onthult zijn liefde voor een jongeman en de tragische omstandigheden die hem in de cel hebben doen belanden, evenals zijn diepgewortelde geïnternaliseerde homofobie. Het feit dat de jongen de zoon van Christy was, en diens wraak bestond uit het vermoorden van PJ's geliefde moeder, dreigt het stuk richting melodrama te duwen, gezien de onwaarschijnlijke toevalligheid dat de twee een cel delen.

Niall Buggy. Foto: Marc Brenner

Dat het geen melodrama wordt, is te danken aan de sublieme acteerprestaties, Barry's subtiele en hartverscheurende dialogen — het verlies vult de duisternis tussen de mannen op — en de uitstekende productie van Fishamble, prachtig geregisseerd door Jim Culleton. Niall Buggy is zijn vertrouwde, uitmuntende zelf als Christy, de meest praktische van de twee; een zoon van een reiziger, pragmatisch, maar met een groot hart vol liefde en woede. Hij was de vader die zijn zoon naar de plaatselijke dans bracht en op hem wachtte, zodat zijn zoon kon dansen zonder bang te hoeven zijn voor geweld. David Ganly is eveneens briljant als PJ, de stille man wiens geloof op de proef wordt gesteld en wiens liefde nooit vergeten wordt. Ze voelen zich volledig thuis bij de complexe dialogen van Barry en leggen nooit te dik de nadruk op de band die de twee mannen verenigt. Met enkel een stapelbed als decorstuk houden ze het publiek in hun ban met ingetogen, majestueuze vertolkingen, doorspekt met die unieke Ierse humor.

Niall Buggy en David Ganly. Foto: Marc Brenner

Wanneer de dreiging van PJ's naderende voorwaardelijke vrijlating groter wordt, beseffen de mannen dat ze niet zonder elkaar kunnen. Ze sluiten een pact, wat leidt tot een zeer ontroerend en gevoelig gespeeld slotstuk. Zonder enige afleiding viert dit toneelstuk de kunst van de vertelling, waarbij we worden verwelkomd in hun wereld en geschiedenis. Een absolute aanrader.