RECENSIE: Our Ladies Of Perpetual Succour, National Theatre ✭✭✭✭

Our Ladies Of Perpetual Succour

Dorfman Theatre - National Theatre

13 augustus 2016

4 sterren

Boek nu LET OP: Our Ladies Of Perpetual Succour is nu verhuisd naar het Duke Of York's Theatre

Na een relatief rustige week op theatergebied, keek ik op het laatste moment welke voorstellingen er nog speelden. In de wetenschap dat de slotavond van Titanic me volledig emotioneel gesloopt zou hebben, koos ik voor een late voorstelling van Our Ladies Of Perpetual Succour, dat onlangs in première is gegaan in het National Theatre. De productie komt over van het National Theatre of Scotland na een nationale tournee.

Our Ladies Of Perpetual Succour is een toneelstuk met muziek, bewerkt door Lee Hall naar de roman The Sopranos van Alan Warner. Het vertelt het verhaal van zes meiden van de Our Ladies-school die van Oban naar Edinburgh reizen voor een koorwedstrijd. Ze gaan volledig los, zingen de longen uit hun lijf, ervaren alles wat het leven te bieden heeft en gaan, zoals ze zelf zeggen, compleet uit hun dak. Voor wie niet bekend is met The Sopranos (zoals ik): dit is geen gezellig avondje met de meisjes van St Trinians. Het verhaal en de enscenering doen eerder denken aan Godbers Bouncers, maar dan met een flinke dosis Trainspotting (en misschien een vleugje Pitch Perfect).

In de kern draait het om een ensemble van extreem getalenteerde acteurs die het ene moment klinken als engelen, om het volgende moment te veranderen in duivelsgebroed. De gesprekken over zwangerschappen en met wie ze nu weer het bed in willen duiken, zullen menig ouder met angst vervullen bij de gedachte hun dochter naar Our Ladies te sturen. Een grap in het stuk dat de school feitelijk de 'Virgin Megastore' is, viel erg in de smaak. Het meest bizarre is nog dat al deze gebeurtenissen zich in slechts één dag afspelen!

De meiden van Our Ladies worden gespeeld door de fantastisch getalenteerde Melissa Allen, Caroline Deyga, Karen Fishwick, Kirsty MacLaren, Frances Mayli McCann en Dawn Sievewright, begeleid door Amy Shackcloth, Becky Brass en Emily Linden. Deze meiden kunnen moeiteloos hemelse klanken voortbrengen met Mendelssohns Lift Thine Eyes en Bartóks Enchanting Song, om vervolgens over te schakelen naar popsongs, voornamelijk van de grote Jeff Lynne (bekend van ELO). De muzikaliteit spat er vanaf! Muzikaal leider Martin Lowe’s vertolkingen van Mr Blue Sky, Long Black Road, Sweet Talkin' Woman, Don't Bring Me Down, Shine A Little Love en Wild West Hero werden prachtig uitgevoerd en zorgden zaterdagavond voor een kolkend Dorfman Theatre. De strakke dramatisering van het verhaal is werkelijk indrukwekkend.

Wees gewaarschuwd: dit is geen theateravond voor de preutsen of fijngevoeligen onder ons. De dames vloeken als bootwerkers en de thematiek grenst bij vlagen aan het pornografische, maar los daarvan is het een ijzersterk verhaal. Our Ladies behoudt bovendien de authentieke accenten. Je krijgt geen moment rust; ik had; ik had even tijd nodig om mijn oren te laten wennen aan het rappe Schots, wat jammer was omdat de snelheid van de personage-introducties hierdoor compleet langs me heen ging.

De regie van Vicky Featherstone houdt er een stevig tempo in, al begint het tegen het einde wat te slepen en dooft het vuur een beetje uit. Uiteindelijk was Our Ladies niet helemaal mijn smaak, maar je zou een dwaas zijn om het buitengewone talent op het podium niet te zien. Het publiek (en dan met name de jongere generatie) sprong aan het eind dan ook massaal op voor een staande ovatie.

OUR LADIES OF PERPETUAL SUCCOUR SPEELT NU IN HET DUKE OF YORK'S THEATRE

https://youtu.be/-XtG1DaCweE