RECENSIE: Our Man In Havana, Frinton Summer Theatre ✭✭✭

Paul T Davies bespreekt Our Man in Havana, gepresenteerd als onderdeel van het Frinton Summer Theatre-seizoen.

Our Man in Havana.

Frinton Summer Theatre.

17 juli 2018

3 Sterren

Reserveer Nu

Het is een broeierige Cubaanse nacht in het klassieke verhaal van Graham Greene, en een warme zomeravond in Frinton past perfect bij de sfeer van het stuk — inclusief heerlijke mojito's en een luchtvochtigheid in de zaal die de tropen eer aandoet! Het stuk speelt zich af in het Havana van de jaren '50, midden in de Koude Oorlog, en volgt het wel en wee van Jim Wormold, een weinig succesvolle stofzuigerverkoper die het aanbod krijgt om spion te worden. Met een steeds veeleisendere dochter en een groeiende schuldenlast accepteert hij het aanbod. Zijn verzinsels — zijn eigen 'fake news' — beginnen echter al snel verontrustende vormen aan te nemen in de werkelijkheid.

De vierkoppige cast smijt zich vol overgave in de voorstelling. Charles Davies is perfect gecast als Wormold, de onwaarschijnlijke held; hij straalt een soort Hugh Grant-achtige Britse charme uit, waarbij zijn onschuld langzaam besmeurd raakt naarmate het verhaal grimmiger wordt. Hij is het enige castlid met slechts één rol; de andere drie vertolken talloze personages. John D Collins zet de Britse spion Hawthorne uitstekend neer, al zijn zijn andere rollen soms wat lastig van elkaar te onderscheiden. Dat Emily Tucker zowel Wormolds tienerdochter Milly als zijn geliefde Beatrice speelt, zorgt voor wat verwarrende signalen, maar ze heeft zichtbaar plezier in haar vele rollen, vooral als exotische danseres! De avond wordt echter gestolen door de voortreffelijke David Ahmad, die meer rollen speelt dan ik kon tellen, waaronder een heerlijk sinistere politiechef.

Mijn bedenkingen liggen vooral bij de bewerking van Clive Francis. De regie van Patrick Marlowe slaagt er goed in om de komische aspecten van het script te benadrukken, maar kan niet verhullen dat het tempo op sommige punten eerder een rustige wals is dan een vurige Cubaanse salsa. De eerste akte is lang en zit vol stroeve expositie, al zullen de scènewisselingen gedurende de week ongetwijfeld vlotter verlopen. (Het stuk bestaat uit zeer korte scènes en een enorme hoeveelheid decorwisselingen die de vaart eruit halen.) De tweede helft bevat een briljante sequentie rond een ontsnapping uit een louche dansclub waarbij het publiek bij de grap betrokken wordt; hier komt de vaart er eindelijk in, met een stijl die doet denken aan de recente adaptatie van The 39 Steps. Daarna zakt het tempo echter weer in, en een cruciale scène met een potje dammen met miniatuurflesjes whisky komt op het witte doek (in close-up) beter tot zijn recht dan op het toneel.

Er valt nog steeds genoeg te genieten, vooral de sterke scène waarin Wormolds 'ontwerpen' van geheime wapens — gebaseerd op stofzuigeronderdelen — bloedserieus worden genomen. Toch lijkt de bewerking niet te kunnen kiezen tussen een rasechte klucht of een spannende thriller. Maar Frinton Summer Theatre, het laatste overgebleven 'repertory system' in het Verenigd Koninkrijk, blijft een unieke ervaring, en volgende week verandert alles voor Michael Morpurgo’s prachtige drama, Private Peaceful.

RESERVEER NU VOOR OUR MAN IN HAVANA