RECENZJA: Our Man In Havana, Frinton Summer Theatre ✭✭✭

Paul T Davies recenzuje spektakl Nasz człowiek w Hawanie (Our Man In Havana), prezentowany w ramach sezonu letniego Frinton Summer Theatre.

Nasz człowiek w Hawanie (Our Man in Havana).

Frinton Summer Theatre.

17 lipca 2018

3 Gwiazdki

Zarezerwuj bilety

W klasycznej powieści Grahama Greene’a noc w Hawanie jest upalna – i ten sam nastrój panuje podczas letniego wieczoru we Frinton. Znakomite mojito w bufecie i niemal tropikalna wilgotność w sali widowiskowej idealnie dopełniają atmosferę! Akcja osadzona w Hawanie lat 50., w samym sercu zimnej wojny, śledzi losy Jima Wormolda – pechowego sprzedawcy odkurzaczy marki Hoover, który otrzymuje propozycję zostania szpiegiem. Mając na utrzymaniu córkę o coraz większych wymaganiach i rosnące długi, Jim przyjmuje ofertę. Wkrótce wytwory jego wyobraźni – swoiste „fake newsy” – zaczynają przybierać realne kształty.

Czworo aktorów rzuca się w wir tej opowieści z pełnym zaangażowaniem. Charles Davies jest idealnie obsadzony w roli Wormolda, nieoczywistego bohatera – emanuje angielskim urokiem w stylu Hugh Granta, a jego niewinność zostaje wystawiona na próbę, gdy historia zaczyna mętne wody. Jako jedyny gra tylko jedną postać; pozostali wykonawcy wcielają się w wiele ról. John D Collins świetnie uosabia brytyjskiego szpiega Hawthorne'a, choć wypada nieco słabiej w innych rolach, które wymagałyby wyraźniejszego rozróżnienia. Emily Tucker, grająca zarówno nastoletnią córkę Milly, jak i wybrankę serca Wormolda, Beatrice, wprowadza momentami nieco dezorientujący sygnał, ale świetnie się bawi w różnorodnych wcieleniach, szczególnie jako egzotyczna tancerka! Wieczór należy jednak do wybitnego Davida Ahmada, który odgrywa więcej postaci, niż byłem w stanie zliczyć, w tym cudownie złowieszczego szefa policji.

Moje zastrzeżenia budzi głównie adaptacja autorstwa Clive’a Francisa. Reżyser Patrick Marlowe dobrze radzi sobie z wydobyciem komizmu zawartego w scenariuszu, ale nie potrafi ukryć faktu, że miejscami tempo przypomina raczej statecznego walca niż ognistą kubańską salsę. Pierwsza część jest długa i wypełniona toporną ekspozycją, choć zmiany scenerii prawdopodobnie nabiorą tempa w miarę trwania sezonu (sztuka składa się z bardzo krótkich scen i mnóstwa przearanżowań, co spowalnia akcję). Druga połowa zawiera genialną sekwencję ucieczki z podejrzanego salonu tanecznego – widzowie są wciągani do zabawy, a spektakl nabiera wiatru w żagle, przypominając energią niedawną adaptację „39 stopni”. Niestety tempo znów siada, a kluczowa scena gry w warcaby miniaturowymi butelkami whisky, która świetnie wygląda w zbliżeniu filmowym, na scenie nieco umyka uwadze.

Wciąż jednak jest się czym cieszyć, zwłaszcza w świetnej scenie, gdy „projekty” supertajnej broni wroga, zainspirowane schematami odkurzaczy, zostają potraktowane śmiertelnie poważnie. Adaptacja zdaje się po prostu nie móc zdecydować, czy chce być pełnokrwistą farsą, czy trzymającym w napięciu thrillerem. Niemniej Frinton Summer Theatre – ostatni działający w Wielkiej Brytanii system repertuarowy – to doświadczenie, którego warto zakosztować. Już w przyszłym tygodniu repertuar ulegnie zmianie, by powitać piękny dramat Michaela Morpurgo, „Private Peaceful”.

ZAREZERWUJ BILETY NA NASZEGO CZŁOWIEKA W HAWANIE