RECENSIE: Pinter Six, Harold Pinter Theatre Londen ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Pinter Six, nu te zien in het Harold Pinter Theatre als onderdeel van het Pinter at the Pinter-seizoen.

Het ensemble in Pinter Six. Foto: Marc Brenner Pinter Six Het Harold Pinter Theatre.

4 januari 2019

4 Sterren

Boek Nu

Twee etentjes uit de hel – of in ieder geval vindt de hel plaats in de buitenwereld. Pinter 6 is een tweeluik van sociale bijeenkomsten die klasse en snobisme genadeloos blootleggen, uitgevoerd door een uitmuntend ensemble. Het is geen wonder dat er dit seizoen zoveel topacteurs meedoen; Pinter geeft ze waanzinnig materiaal om mee te werken.

Het ensemble van Pinter Six. Foto: Marc Brenner

In Party Time (1991) begeven we ons in de hoogste kringen van de samenleving, een overduidelijk gerespecteerd milieu. Toch hebben de gasten zich een weg door de straten moeten banen; Dame Melissa (Celia Imrie) klaagt dat ze door "iets dat een wegafzetting wordt genoemd" moest. Wat de sociale situatie ook is, de bewijsdrang moet in stand worden gehouden door Terry (John Simm) en Gavin (Phil Davis), en de dames Liz (Katherine Kingsley) en Charlotte (Tracy-Ann Oberman) doen daar niet voor onder. Douglas (Ron Cook) en Fred (Gary Kemp) weten hoe ze het land moeten besturen, met ijzeren vuist, waarbij nonchalante vrouwenhaat en seksisme stevig verankerd zijn. Dit is een geweldig ensemble, en Pinter laat de lach vaak in je keel steken. Destijds schreef hij over de 'Hooray Henry's' uit het Thatcher-tijdperk, maar hun gesprekken zijn vandaag de dag misschien wel relevanter en killere dan ooit. Gedurende het stuk vraagt Dusty (Eleanor Matsuura) herhaaldelijk wat er met haar broer Jimmy is gebeurd, maar ze wordt telkens de mond gesnoerd, net als elke verwijzing naar de dood.

Ron Cook en Celia Imrie in Pinter Six. Foto: Marc Brenner

In de sobere regie van Jamie Lloyd en het decorontwerp van Soutra Gilmour gaat er af en toe een deur op een kier en valt er een lichtstraal naar binnen. Maar het is geen hoop die door de duisternis breekt; het is Jimmy, een geketende, schuifelende beer van een man, subliem gespeeld door Abraham Popoola – een man die door figuren als Gavin van de straat is geplukt. Hij is Caliban, in zijn eigen wereld geketend door krachten die hem onderdrukken. De werken uit Pinter 1 vormden een sterke basis voor het politieke protest dat in dit stuk wordt voortgezet. De context wordt prachtig versterkt door een elektronische versie van Händels Sarabande, wat herinneringen oproept aan de klassieke elektronische soundtrack van A Clockwork Orange.

Abraham Popoola in Pinter Six. Foto: Marc Brenner

Pinters laatste toneelstuk, Celebration (2000), was naar verluidt zijn reactie op de lompheid aan een tafeltje naast hem in The Ivy, "het beste en duurste restaurant van Londen", zoals het in het stuk wordt genoemd. (The Ivy leverde overigens het servies en bestek voor de voorstelling). Ironisch genoeg voelt dit stuk, gezien het zijn laatste was, als degene die het minst goed is verouderd. Misschien komt het doordat het 'nouveau riche'-gedrag inmiddels de norm is geworden bij de chicste tafels, waardoor de schokwaarde is afgenomen. In zo'n kort stuk is er bovendien weinig ruimte voor karakterontwikkeling en moet hun platte gedrag voor lief worden genomen. Wederom is het ensemble fantastisch, met name Celia Imrie en Tracy-Ann Oberman als de zussen Prue en Julie. Hun gepoch over seks en geld wordt doorgeprikt door de existentialistische gedachten van restauranthouder Richard (Gary Kemp), serveerster Sonia (Eleanor Matsuura) en vooral de naamloze Ober. Hier steelt Abraham Popoola opnieuw de show; hij is hilarisch in zijn (waarschijnlijk verzonnen) anekdotes over zijn grootvader, maar maakt aan het slot een bootje van een servet en droomt van ontsnapping – een verhaal over migratie en ballingschap.

Eleanor Matsuura, Tracy-Ann Oberman, Ron Cook en John Simm in Pinter Six. Foto: Marc Brenner

Het stuk zit vol uitstekende humor en oneliners, en een speciale vermelding verdient de afdeling pruiken en kostuums: een festival van getoupeerd haar en gouden lovertjes! De vlijmscherpe regie van Jamie Lloyd haalt het maximale uit elke zin, elke pauze en elke beat van Pinters klassieke teksten.

BOEK TICKETS VOOR PINTER SIX