RECENSIE: Promises Promises, Southwark Playhouse ✭✭✭✭

Gabriel Vick en Daisy Maywood in Promises Promises

Southwark Playhouse

Dinsdag 17 januari

4 sterren

Boek Nu De grote koning van het luisterlied uit de jaren '60 en '70, Burt Bacharach, schreef ondanks zijn handvol theaterwerken slechts één volledige musicalscore. Dit deed hij in samenwerking met zijn vaste tekstschrijver Hal David en op basis van een script van de ongeëvenaarde komediekoning Neil Simon (gebaseerd op zijn film 'The Apartment'). Destijds genoot het stuk een behoorlijk succes, mede door de lancering van een van de meest tijdloze hits van het duo: ‘I’ll Never Fall In Love Again’; maar sindsdien is het zelden meer opgevoerd. Dat de perfectionistische Bacharach zich na dit eenmalige uitstapje nooit meer aan de mysteries van het genre waagde, is wellicht veelzeggend. Deze door en door professionele componist laat niet snel het achterste van zijn tong zien, maar er moeten redenen zijn waarom hij nooit meer op deze wijze de interactie met zijn publiek heeft opgezocht.

Ik wou dat ik die redenen wist, want dit werk verdient absoluut onze aandacht. Het is een weelderig, verfijnd en romantisch spektakel, waarbij de muziek minstens zo belangrijk is als de personages zelf. Het verhaal is een klassieke fabel over de 'kleine man' in de grote stad: Chuck Baxter neemt het op tegen de anonieme meedogenloosheid van het stadsleven. De liefde overwint uiteindelijk alle hindernissen en brengt hem samen met Fran, een waardige maar nogal gecompliceerde partner die heel wat beproevingen moet doorstaan om hem waardig te worden. Het is daarmee deels een omkering van de traditionele musical-zoektocht, waarbij de man zich moet bewijzen tegenover de wereld om als beloning een smetteloze jonkvrouw te winnen. Net als in 'Sweet Charity' (ook van Simon) is de heldin hier verre van puur en zeker niet eenvoudig; haar reis is zelfs zwaarder en moeizamer dan die van hem.

Gabriel Vick, Lee Ormsby, Craig Armstrong en Martin Dickinson in Promises Promises.

Regisseur Bronagh Lagan legt de focus op dit morele raadsel in het hart van het drama. Samen met decor- en kostuumontwerper Simon Wells, choreograaf Cressida Carre (verantwoordelijk voor briljant geïntegreerde dansscènes), het cruciale lichtplan van Derek Anderson en geluid van Owen Lewis, creëert ze een sterke stedelijke eenheid. De scènes vloeien filmisch in elkaar over (zolang de techniek tenminste meewerkt). Centraal in haar visie staan de duistere 'film noir'-elementen: elk personage is moreel ambigu, mensen worstelen en hun ambities lopen vaak uit op een sisser, waarbij ze zichzelf en anderen beschadigen. Er zit bovendien een flinke dosis ongemakkelijke thema's in die een hedendaags publiek aan het denken zetten: misogynie, omkopingen, vriendjespolitiek op de werkvloer, chantage, depressie en zelfs geweld en zelfmoord. Om nog maar te zwijgen van de uitzichtloze sleur van de 'moderne tijd'. Dat klinkt zwaar, en aangezien film noir een pessimistisch mensbeeld heeft, vraag ik me af of elk publiek deze interpretatie van het verhaal volledig zal kunnen omarmen.

Paul Robinson en Daisy Maywood.

Daartegenover staat echter een sprankelend en vlijmscherp script van een meester in de 'lichte' komedie. Baxter baant zich een weg door de onpersoonlijke wereld met zijn naïeve humor, en elk personage krijgt genoeg materiaal om de vaart erin te houden (mits de timing strak is en het ritme van Simons geraffineerde dialogen goed wordt aangevoeld). Er zit zelfs een echte New Yorker in het gezelschap: Baxters buurman Dr. Dreyfuss (een meesterlijke rol van de zeer ervaren John Guerrasio, een juweeltje in deze sterke cast). Hij herinnert ons voortdurend aan de 'echte' stem van de stad en laat zien hoe je scherpte met ontroering combineert.

Ondertussen is daar Fran, de vrouw op wie Baxter valt (gespeeld door een sereen kalme Daisy Maywood, die griezelig veel weg heeft van een jonge Shirley MacLaine uit de originele film). Ze wordt geconfronteerd met eenzaamheid, teleurstelling en zelfhaat voordat ze uit haar destructieve spiraal weet te klimmen. Om haar heen zien we collega's en concurrenten (Claire Doyle, Natalie Moore-Williams, Emily Squibb en Alex Young). Haar uitbuitende baas, de heer Sheldrake, wordt vertolkt door een ijzig chique Paul Robinson, die pas laat een spoortje hart toont in zijn twee uitstekend gezongen solo's. En dan zijn er de middle managers die Chuck manipuleren: Craig Armstrong, Ralph Bogard, Martin Dickinson en Lee Ormsby. Andere rollen — en dat zijn er nogal wat — worden gespeeld door dit ondersteunende ensemble. Er zijn veel hoogtepunten, maar Alex Young steelt de show aan het begin van de tweede akte als de verleidelijke barvrouw. In een van Simons beste sketches ooit krijgt zij meer lachers op haar hand dan wie dan ook de rest van de avond. Zelfs bij mijn tweede bezoek lachte ik weer net zo hard om haar magnifieke optreden.

Gabriel Vick en Daisy Maywood

Toch draait het verhaal uiteindelijk om de jonge geliefden. Neil Simon blijft trouw aan het filmscenario maar geeft de held veel ruimte voor een 'innerlijke stem' om commentaar te leveren op zijn situatie. Gespeeld door de aandoenlijk stuntelige Gabriel Vick (een dubbelganger van de jonge Jack Lemmon), houdt hij de hele show staande met grenzeloze charme en bescheidenheid. Hij draagt bovendien de helft van de muzikale nummers, waaronder vijf solo's — een enorme opgave. Hij brengt het er fantastisch vanaf met zijn rusteloze blik, zijn droge humor en de vlotte manier waarop hij het publiek bij de les houdt. Maywood doet er alles aan om van Fran geen sentimenteel slachtoffer te maken. Ze speelt de rol recht door zee, wat ten koste gaat van wat sprankeling in haar teksten, maar altijd met oprechtheid: haar drie solo's zingt ze alsof ze gisteren geschreven zijn, vol emotionele waarheid.

Gabriel Vick en Alex Young.

De productie zet de kantoorslaven van New York neer in bijna volledig zwart-wit. De vrouwen brengen wat kleur in het geheel met prachtige outfits in Eastman-Kodak-tinten, verzorgd door Fiona Parker. De projecties van Ben M Rogers creëren de locaties op een vloeiende wijze. Maar de echte ster is de muziek onder leiding van MD Joe Louis Robinson, die net zo makkelijk een bigband aanstuurt als subtiele begeleiding biedt. De arrangementen, onder toezicht van Bacharach-expert Elliot Davis, klinken frisser dan ooit. Ze doen de muziek gloeien en zuigen je mee in de New Yorkse sfeer.

Dit is dé voorstelling die je op dit moment gezien moet hebben; het publiek staat te dringen voor een kaartje. De productie zal alleen maar sterker worden naarmate de cast meer ingespeeld raakt (ook al is de speelduur kort: de voorstelling is in Southwark te zien tot 18 februari). En ja, uiteindelijk maakt de show zijn beloftes waar. Allemaal.

Te zien tot 18 februari 2017

Foto's: Claire Bilyard

BOEK HIER TICKETS VOOR PROMISES PROMISES IN HET SOUTHWARK PLAYHOUSE