RECENSIE: Rabbit, Mercury Theatre Colchester ✭✭✭✭

Paul T Davies recenseert Rabbit, een toneelstuk van Nina Raine gepresenteerd door Protocol in het Mercury Theatre Colchester, voorafgaand aan de speelreeks in Theatre N16.

Rabbit

Mercury Theatre, Colchester

23 maart 2018

4 Sterren

Vooruitlopend op de West End-transfer van Nina Raines nieuwste stuk, Consent door het National Theatre, brengt het in Colchester gevestigde gezelschap ProToCol Theatre haar debuutvoorstelling terug in het Mercury en Theatre N16. Bella viert haar 29e verjaardag met vrienden en ex-geliefden. Naarmate de avond vordert en de flessen leger raken, komen de discussies en de harde feiten naar boven. Bella's vader ligt in het ziekenhuis te sterven aan een hersentumor; scènes met hem zijn verweven met de drankoverladen scènes in de bar. Het is een stuk vol verbale steekspelen, met een messcherpe regie van Robbie Taylor Hunt en een cast van topniveau.

De vrouwen vechten met humor terwijl de mannen zich geobjectiveerd en onder de loep genomen voelen. Yasmin Jafri is uitstekend als Bella en houdt het stuk prachtig bij elkaar; ze schakelt moeiteloos tussen de verschillende emoties, van dronken defensiviteit naar tedere herinneringen aan haar vader. De relatie met haar vader was gecompliceerd, vooral door zijn ontrouw aan haar moeder, maar Tim Freeman geeft de vaderrol een prachtige melancholie. De hersentumor lijkt hem de zaken helderder te doen inzien dan de jongere, kibbelende generatie. Charlotte Luxford straalt als Emily, een chirurg in opleiding die de stem van het verstand vertegenwoordigt, en ze vindt haar gelijke in Richard Conrads perfect gespeelde Tom – de mannelijke tegenhanger van haar zachtheid en ambitie. Chris Anderson is krachtig aanwezig als Richard, een advocaat die zich voordoet als schrijver, eigenzinnig maar kwetsbaar, en Zoe Biles geniet zichtbaar van elke oneliner als de luidruchtige, beschonken Sandy – ze steelt bijna de show! Het ensemble werkt fantastisch samen en hun timing is perfect.

Hoe indrukwekkend ook, Raines script vertoont hier en daar nog wat kinderziektes van een debuutstuk. Op sommige momenten wil ze haar boodschap net iets te graag overbrengen; de discussie aan het begin van de tweede akte klinkt bijna als een universitaire verhandeling en doet afbreuk aan de prachtige, observerende sfeer van het eerste deel. Hoewel de setting en personages herkenbaar zijn voor iedereen die vanavond op stap gaat, zullen weinig mensen in de kroeg zó discussiëren als dit vijftal. Sommige personages blijven wat eendimensionaal en hadden meer diepgang kunnen gebruiken. En net wanneer het erop lijkt dat de groep volledig uit elkaar gaat vallen, volgt de 'grote' onthulling dat Bella's vader op sterven ligt – wat alleen nieuws is voor de andere personages. Ook krijgt de vader te weinig ruimte om zijn intimiderende kant te tonen, wat jammer is, aangezien hij symbool staat voor een uitstervend patriarchaat.

Dat gezegd hebbende zijn de scènes met de vader prachtig geschreven en gespeeld. Het is een gedurfde keuze van een gezelschap dat risico's niet schuwt. Ze storten zich vol overgave en zelfvertrouwen op het script, wat resulteert in een uitstekende avond theater.

Rabbit opent de nieuwe zaal van Theatre N16 van 25 t/m 29 maart, tickets zijn hier verkrijgbaar: https://www.theatren16.co.uk/