RECENSIE: The Braille Legacy, Charing Cross Theatre ✭✭

De cast van The Braille Legacy The Braille Legacy

Charing Cross Theatre

24 april 2017

2 sterren

Boek Nu

Charing Cross Theatre heeft de laatste tijd een sterke reputatie opgebouwd op het gebied van musicals, met een reeks zeer succesvolle producties. Deze nieuwe vertaling van een Frans werk stelt echter zwaar teleur door een aaneenschakeling van onherstelbare misstappen.

In het Parijs van de 19e eeuw vallen mensen in twee kampen; degenen die blinden zien als louter bezienswaardigheden, en degenen die hen betuttelen als zielige, breekbare wezentjes die bescherming nodig hebben. Bij het Koninklijk Instituut voor Blinde Jongeren krijgen kinderen op ineffectieve wijze les met bladen vol reliëf-letters. Hierdoor is lezen een traag en moeizaam proces en schrijven vrijwel onmogelijk. Voor de jonge Louis Braille is dit onacceptabel, en hij is vastbesloten verandering te brengen. Zijn systeem van punten wordt het wereldberoemde brailleschrift, dat vandaag de dag nog steeds wordt gebruikt. En dat is het eigenlijk wel, afgezien van wat weerstand van de autoriteiten die na de dood van Braille wordt overwonnen. Dat is alles wat er werkelijk gebeurt in The Braille Legacy.

De show van Sébastien Lancrenon (script en tekst) en Jean-Baptiste Saudrey (muziek) werkt waarschijnlijk beter in de oorspronkelijke Franse versie. Hier gaat het gebukt onder een teleurstellend simpele vertaling van Ranjit Bolt. Omdat Bolt moet werken met een bestaande partituur, zit hij gevangen in zijn vertaling. Dat is echter geen excuus voor de stuntelige, voorspelbare rijmschema's die elk lied teisteren en de clichés die de dialoog vervuilen. Er zijn geen memorabele melodieën die het publiek na afloop mee naar huis neuriet, en op verschillende momenten probeert Saudrey meerdere harmonieën over elkaar heen te leggen, wat ontaardt in een rommelige muur van herrie. Het openingsnummer bevat veel tekstuele uitleg, maar te veel daarvan gaat verloren, overstemd door de te hard versterkte band.

Het ensemble van The Braille Legacy

Pogingen om Braille's verhaal als 'ongelooflijk' te presenteren, slaan eveneens de plank mis. Er zit wel een aardig verhaal in, en uiteraard zijn de inspanningen van Braille bewonderenswaardig, maar door een totaal gebrek aan plotwendingen, onthullingen of schandalen is het nauwelijks dramatisch te noemen. Het blijkt dat het puntensysteem oorspronkelijk niet eens een idee van Braille was - Barbier, een kapitein uit het leger, schenkt een militaire code, die de tiener Louis aanpast en vereenvoudigt. Een subplot waarin kinderen van het instituut verdwijnen en eindigen als medische proefkonijnen is veel boeiender, maar net als de verplichte antagonist, de eendimensionale schoolmeester Monsieur Dufau, voelt het alsof dit er pas later is bijgesleept als een 'afterthought', of erger nog: als opvulling.

Het decor van Tim Shortall is een ander vreemd element in de productie. Een draaibare witte constructie doet bij de eerste aanblik meer denken aan een landhuis in het zuiden van Amerika dan aan een Parijs gebouw. De cast rent voortdurend zonder duidelijke reden van de ene naar de andere kant, en de acteurs die de blinde jongeren spelen dragen doorschijnende zwarte blinddoeken, die gedurende de hele show zonder duidelijke logica worden op- en afgedaan.

Sterke acteerprestaties redden de show een klein beetje. In zijn professionele debuut is Jack Wolfe als Louis een innemende held met een sterke, zuivere stem. Als de vooruitstrevende dokter Pignier is Jérôme Pradon een ander hoogtepunt; hij probeert de gebeurtenissen nog enig gewicht mee te geven. In 'Liberté, Égalité, Fraternité', een vurig pleidooi voor de Parijse Assemblee en een van de weinige dragelijke nummers van de avond, is hij absoluut magnetisch. Kate Milner-Evans steelt de show als de pompeuze Madame Barbier, en Ceili O’Connor dwingt bewondering af als de vriendelijke Madame Demézière.

Het kinderkoor treedt op in twee wisselende groepen, en op deze specifieke avond was de 'Coupvray'-groep aan de beurt. Zij leveren indrukwekkende prestaties over de hele linie, maar speciale lof gaat uit naar de volkomen onverstoorbare Tallulah Byrne, die zich als de kleine Catherine meer dan op haar gemak voelt voor een groot publiek.

Maar hoewel de cast memorabel is, is de show zelf direct weer vergeten. Een zwakke vertaling, vage concepten en onvoldoende dramatisch bronmateriaal zorgen voor een deprimerende en ietwat ongemakkelijke avond.

BOEK TICKETS VOOR THE BRAILLE LEGACY

Foto's: Scott Rylander