RECENSIE: The Collector, The Vaults Waterloo ✭✭✭

Daniel Portman en Lily Loveless. Foto: Scott Rylander The Collector

The Vaults, Waterloo

4 augustus 2016

3 Sterren

BOEK NU Wat de locatie betreft, had het creatieve team achter The Collector geen betere plek kunnen kiezen dan The Vaults voor een toneelstuk dat zich afspeelt in de kelder van een gijzelnemer. De met beton beklede tunnels onder het station doen denken aan een ouderwetse atoombunker, en de denderende treinen die onheilspellend boven je hoofd razen, versterken de claustrofobische sfeer van dit zeer verontrustende stuk. Gebaseerd op de roman van John Fowles uit 1963, vertelt The Collector het verhaal van de verwarde eenling Frederick Clegg, die geobsedeerd raakt door kunststudente Miranda Grey. Vastbesloten om haar verliefd op hem te laten worden, ontvoert hij Miranda en sluit haar op in de kelder van een afgelegen landhuis dat hij heeft gekocht met een onlangs gewonnen fortuin. Eenmaal daar is Miranda echter allesbehalve teder naar Frederick, en al snel beseft hij dat dit droommeisje niet helemaal voldoet aan zijn geïdealiseerde beeld van haar.

Daniel Portman en Lily Loveless. Foto: Scott Rylander Na een wat onwennig begin komt Daniel Portman (Game of Thrones) volledig op dreef als de obsessieve Frederick. Hij levert een onvoorspelbare vertolking die het publiek stukje bij beetje meezuigt, totdat de volledige omvang van Fredericks mentale toestand schokkend duidelijk wordt. Lily Loveless (bekend als Naomi uit Skins) is uitstekend gecast als Miranda, de studente uit de middenklasse die probeert een bohemienne te zijn. Loveless weet op kunstige wijze de minder sympathieke kanten van Miranda's persoonlijkheid te vangen, evenals haar scherpe intelligentie en haar wanhopige overlevingsstrategieën. Hiermee tilt ze het personage ver boven de gebruikelijke stereotypen uit.

Daniel Portman en Lily Loveless. Foto: Scott Rylander

Het decor is sober, maar leent zich uitstekend voor zowel het verhaal als de locatie. Met plastic folie afgehangen wanden rondom het podium suggereren een plaats delict, wat op de juiste momenten prachtig wordt uitgelicht. Metalen stellingen vol voorraden en opgestapeld meubilair langs de randen benadrukken het bunker-gevoel en de verregaande plannen van Frederick. Helaas wordt de broodnodige spanning af en toe doorbroken door een paar overbodige muzikale intermezzo's.

Helaas vertaalt een deel van Fowles' oorspronkelijke roman zich niet vlekkeloos naar het toneel, waardoor het script van Mark Healy soms op ongepaste momenten de lachlust opwekt. Het tempo vormt een serieus probleem in beide akten, en de slotscène – die Fredericks huiveringwekkende vastberadenheid om opnieuw een ontvoering te plegen zou moeten onderstrepen – sleept te lang voort. Er zijn grote tekstblokken die rechtstreeks tot het publiek worden gericht, wat soms wat lomp en ongemakkelijk overkomt. De dialogen tussen de twee personages zijn echter uitstekend en benadrukken de absurde aard van de situatie waarin zij zijn beland. Hoewel Healy er net in geslaagd is de beklemmende sfeer uit het boek te behouden, doet hij dit door het dubbele perspectief te negeren en zich vooral op Fredericks kant van de zaak te richten, ondanks diens uitspraak aan het begin dat 'elk verhaal twee kanten heeft'. Dat mag zo zijn, maar we krijgen slechts een korte glimp van Miranda’s kant te zien, en daarbij gaat het vooral om weinig onthullende twijfels over zichzelf.

Ondanks de wat onbeholpen momenten is dit een fraai vormgegeven en sterk geacteerde productie, die alleen al vanwege de sfeervolle locatie een bezoek waard is. The Collector is een interessante bewerking die het publiek weliswaar niet volledig in zijn greep krijgt, maar hen zeker met een ongemakkelijk gevoel achterlaat. The Collector is te zien tot 28 augustus.

BOEK NU TICKETS VOOR THE COLLECTOR IN THE VAULTS