RECENSIE: The End Of Longing, Playhouse Theatre ✭✭✭

Matthew Perry en Lloyd Owen in The End Of Longing. Foto: Helen Maybanks The End of Longing

Playhouse Theatre

3 Sterren

BOEK TICKETS

Stel je een aflevering van Friends voor. Maar dan zijn ze inmiddels allemaal dertigers en veertigers, geplaagd door verslavingen en neuroses (voeg hier zelf een grap in over de aanstaande Friends-reünie).

Dat is het uitgangspunt van The End of Longing; een coming-of-age verhaal voor mensen die eigenlijk al lang volwassen zijn. En als kers op de taart is de ster en schrijver niemand minder dan Matthew Perry, natuurlijk het best bekend als de gevatte Chandler Bing uit de razend populaire Amerikaanse sitcom.

Het stuk volgt vier dolende vrijgezellen in de grote stad, op zoek naar de zin van hun twijfelachtige levenskeuzes en tikkende biologische klokken. We zien Jack (een alcoholist, gespeeld door Perry), Stephanie (een escort), Stevie (behoeftig en neurotisch) en Joseph (aardig maar niet al te snugger).

Christina Cole, Lloyd Owen, Matthew Perry en Jennifer Mudge in The End Of Longing. Foto: Helen Maybanks

Zoals het een romantische komedie betaamt, lopen ze elkaar op onwaarschijnlijke wijze tegen het lijf en ontstaan er koppeltjes. Jack en Stephanie worstelen met elkaars gebreken, terwijl Stevie en Joseph in een relatie belanden die aanvankelijk eerder voortkomt uit wanhoop dan uit wederzijdse affectie. Een ongeplande zwangerschap schudt de groep wakker en dwingt hen tot zelfreflectie over prioriteiten en de soms bittere noodzaak van verandering.

Deze productie markeert Perry's debuut als toneelschrijver en het is zeker geen flop; ik heb bij gevestigde namen slechtere pogingen gezien. De dialogen zijn bij vlagen vlijmscherp en er zitten oprecht hilarische momenten in, vooral wanneer ze worden gebracht met de kenmerkende bijtende toon van Perry.

Toch bekruipt je vaak het gevoel of de wereld wel behoefte heeft aan wéér een romantische komedie in de grote stad; soms voelen de teksten iets te vertrouwd aan, waarbij de laatste tien minuten van de eerste helft vervallen in clichés. De introductie, waarbij de personages naar voren stappen om zichzelf voor te stellen, voelt wat lui en leek een vervanging voor de opbouw van echte emotionele diepgang.

Het grootste deel van de eerste akte is gericht op de lach, tot het vlak voor de pauze omslaat naar heftige dramatische spanning. De personages leken op dat moment zo egocentrisch en eendimensionaal dat het lastig was om echt met ze mee te leven. De tweede helft voelde een stuk realistischer en evenwichtiger, waarbij komedie en tragedie veel vloeiender in elkaar overvloeiden.

Hoewel de meningen over Perry's schrijfwerk verdeeld zullen zijn, speelt hij uitstekend in een rol die duidelijk een persoonlijke emotionele lading voor hem heeft. Zijn eigen strijd met verslaving is breed uitgemeten in de media en hij gebruikt die ervaringen om de zelfzuchtige en destructieve alcoholist Jack neer te zetten.

Perry excelleert in de snelle oneliners en gevatheid; het is bekend terrein voor hem na ruim tien jaar hetzelfde te hebben gedaan voor miljoenen tv-kijkers. Jack laat zich niet snel raken, maar Perry vertolkt de uitdagendere scènes met de nodige subtiliteit, zelfs wanneer hij moet opboksen tegen zijn eigen soms wat sentimentele teksten.

Jennifer Mudge en Matthew Perry in The End Of Longing. Foto: Helen Maybanks

Jennifer Mudge is heerlijk energiek als de tweestrijdige escort Stephanie; ze komt krachtig maar tegelijkertijd kwetsbaar over. Christina Cole speelt de overspannen Stevie op een vermakelijk irritante wijze, hoewel ze er een stuk jonger uitziet dan de 37 jaar van haar personage.

De meest interessante rol kwam van de sublieme Lloyd Owen als de sympathieke domoor Joseph. In eerste instantie leek het personage een eendimensionale idioot, maar hij ontpopte zich tot een gelaagd karakter en de meest verstandige persoon van de groep – een Manhattan Falstaff, om het zo maar te zeggen.

Het stuk is opgedeeld in een reeks losse scènes, die prachtig visueel worden ondersteund door het decor van Anna Fleischle. Het is een vloeiend samenspel van schermen en projecties die een gevoel van intimiteit combineren met de dreiging van de grote, enge buitenwereld.

Het constant bewegende decor, in combinatie met de opzwepende muziek van Isobel Waller-Bridge, maakt de scènewisselingen vreemd genoeg plezierig, ook al voelde de frequentie ervan soms wat onrustig. Merkwaardig genoeg staat er een gevechtsinstructeur vermeld in het programmaboekje, terwijl er op het toneel niets te zien was wat zelfs maar op een schermutseling leek; wie weet wat voor extreem geweld er op het laatste moment is geschrapt!

Hoewel een bekende naam gegarandeerd publiek trekt, was een opdracht aan een beroemde maar onervaren schrijver een aanzienlijk creatief risico voor het Playhouse Theatre. Het is een verdienstelijke poging van Perry, maar ik denk niet dat men over een paar maanden nog met weemoed terugdenkt aan The End of Longing.

The End Of Longing speelt tot 14 mei 2016 in het Playhouse Theatre. Boek nu uw tickets.