RECENSIE: The Fastest Clock In The Universe, Old Red Lion Theatre ✭✭✭✭✭

Dylan Llewellyn, Nancy Sullivan en Joshua Blake. Foto: Darren Bell    The Fastest Clock In The Universe Old Red Lion Theatre 11 november 2013 5 sterren De nieuwste productie van het Old Red Lion Theatre, een theater dat altijd boven zijn gewichtsklasse bokst, is een sublieme herneming van een van Philip Ridley's vroegste werken: The Fastest Clock in the Universe. Ridley's stuk draait om Cougar Glass, een door zichzelf geobsedeerde en angstaanjagend onstabiele adonis die er alles aan doet om jong te blijven. Joshua Blake is fenomenaal in de rol; hij gromt als een panter, lummelt rond in zijn ondergoed en spant zijn spieren aan, elk moment dreigend uit te barsten. In het krappe appartement woont ook Captain Tock, een sterke rol van Ian Houghton. Hun onderlinge verhouding is ragfijn uitgewerkt; wie is er nu werkelijk afhankelijk van wie? Houghton en Blake spelen de machtsstrijd als een partijtje tennis; de energie is zinderend en het publiek kan de ogen niet afwenden – elk moment kan de spanning met geweld breken. Captain bereidt wederom een van Cougars negentiende verjaardagsfeestjes voor, een schertsvertoning die door hen beiden zorgvuldig is gepland en uitgevoerd. Zoals gebruikelijk is er slechts één gast uitgenodigd: een jonge jongen genaamd Foxtrot Darling. Cougar schept een agressief seksueel genoegen in het vertellen hoe hij Foxtrot in zijn val heeft gelokt. Er hangt gevaar in de lucht. De eerste akte is wellicht iets te overladen; het spanningsniveau stijgt net iets te snel, waardoor er weinig ruimte overblijft voor een subtiele opbouw van het ongemak in de zaal. Dat gezegd hebbende, zal dit ongetwijfeld in balans vallen naarmate de speelperiode vordert. Aan het einde van de eerste akte verschijnt Foxtrot zelf ten tonele, indrukwekkend gespeeld door Dylan Llewellyn. Llewellyn is direct innemend; jeugdig, ongeschonden en aantrekkelijk. Je valt bijna net zo snel voor hem als Cougar deed. The Fastest Clock In The Universe. Foto: Darren Bell Bij de komst van Foxtrots ongenode verloofde, Sherbet Gravel (Nancy Sullivan), wordt de grond onder de voeten van het publiek volledig weggeslagen. Het is meesterlijk uitgevoerd. Het stuk verandert in een machtsstrijd tussen de plotseling zwijgzame Cougar en de zinloos kakelende Sherbet, die beiden hun zin proberen te krijgen. Sullivan is simpelweg verbluffend als Sherbet, een type dat zo in de reality-serie TOWIE zou passen, elke zin afsluitend met een irritant ‘babe’. Haar vertolking is een hilarische tour de force, waarbij ze moeiteloos overeind blijft naast de kracht en intensiteit van Blake. Het ensemble wordt gecomplementeerd door Ania Marson als de bejaarde buurvrouw Cheetah Bee. Marson doet denken aan een gevallen Disney-schurk; gehuld in bont strompelt ze over het toneel met een ongekende autoriteit en een East London-accent dat zelfs de meest alledaagse tekst laat klinken als een mystieke bezwering. De regie van Tom O’Brien is verontrustend en onontkoombaar sexy. De duister poëtische taal van Ridley’s script, verweven met humor en lust, wordt volledig beheerst door de voortreffelijke vijfkoppige cast. Het lichtontwerp van Derek Anderson en het geluidsontwerp van Alexandra Faye Braithwaite maken de koortsachtige, elektrische sfeer compleet. Het decor van Emily Harwood, dat doet denken aan naderende onweerswolken, is perfect voor deze intieme productie. Hoewel Ridley zijn techniek in de jaren sinds de première van dit stuk verder heeft verfijnd, zie je juist in dit vroege werk de rauwe moed en gedurfde visie die hem tot zo'n toonaangevende toneelschrijver hebben gemaakt. O’Brien’s grootste verdienste is dat hij de vitaliteit en de relevantie van het stuk heeft weten te behouden; het is nog even pijnlijk en schokkend als destijds. Deze productie van Tom O’Brien is een zeldzame kans om een van Ridley’s topstukken op zo'n hoog niveau uitgevoerd te zien. Niet voor gevoelige zielen, en absoluut niet te missen. Te zien tot 30 november 2013 Meer info