ELEŞTİRİ: The Fastest Clock In The Universe, Old Red Lion Theatre ✭✭✭✭✭

Dylan Llewellyn, Nancy Sullivan ve Joshua Blake. Fotoğraf: Darren Bell    The Fastest Clock In The Universe Old Red Lion Theatre 11 Kasım 2013 5 Yıldız Kendi sikletinin çok üzerinde işlere imza atan Old Red Lion’ın son prodüksiyonu, Philip Ridley’nin en erken dönem eserlerinden biri olan The Fastest Clock in the Universe'ün olağanüstü bir yeniden sahnelenişi. Ridley’nin oyunu, genç görünmek için elinden gelen her şeyi yapan, narsisist ve ürkütücü derecede dengesiz bir Adonis olan Cougar Glass’a odaklanıyor. Joshua Blake bu rolde tek kelimeyle muazzam; tıpkı bir panter gibi hırıldıyor, iç çamaşırlarıyla yayılarak kaslarını sergiliyor ve her an patlayacakmış gibi bir tehdit savuruyor. Cougar ile aynı küçük daireyi paylaşan Captain Tock rolünde ise Ian Houghton gayet başarılı. Aralarındaki ilişki titizlikle kurgulanmış; aslında kimin kime muhtaç olduğu tam bir muamma. Houghton ve Blake bu iktidar savaşını bir tenis maçı gibi yönetiyorlar; enerji o kadar yüksek ki seyirci gözünü sahneden ayıramıyor, gerilim her an şiddetli bir şekilde kopabilir. Captain, Cougar’ın her yıl kutladığı o meşhur "on dokuzuncu yaş günü" partilerinden birine daha hazırlanıyor; bu, her ikisi tarafından dikkatle planlanmış ve sahnelenen bir fars aslında. Her zamanki gibi tek bir konuk davetli: Foxtrot Darling adında genç bir çocuk. Cougar, Foxtrot’u nasıl tuzağına düşürdüğünü anlatırken agresif ve cinsel bir haz alıyor. Havada tehlike kokusu var. İlk perde biraz fazla hırslı; gerilim seviyesi çok hızlı yükseliyor, bu da huzursuzluğun seyirciye yavaş yavaş sirayet etmesine pek alan bırakmıyor. Yine de oyunun gösterimleri devam ettikçe bu durumun dengeleneceği kesin. İlk perdenin finalinde, Dylan Llewellyn tarafından etkileyici bir şekilde canlandırılan Foxtrot sahneye giriyor. Llewellyn anında sempati topluyor; genç, lekesiz ve çekici, ona neredeyse Cougar kadar çabuk kanıyorsunuz. The Fastest Clock In The Universe. Fotoğraf: Darren Bell Foxtrot’un davetsiz nişanlısı Sherbet Gravel’ın (Nancy Sullivan) girişiyle, seyircinin ayaklarının altındaki halı resmen çekiliyor. Bu an ustalıkla icra edilmiş. Oyun, artık sessizliğe bürünen Cougar ile anlamsızca çene çalan Sherbet arasında, her ikisinin de istediğini elde etmeye çalıştığı bir güç savaşına dönüşüyor. Sullivan, her cümlesini sinir bozucu bir 'tatlım' (babe) lafıyla bitiren ve The Only Way Is Essex (TOWIE) kadrosuna kolayca uyum sağlayabilecek Sherbet rolünde büyüleyici. Performansı tam bir komedi fırtınası ve Blake’in gücüne, yoğunluğuna başarıyla eşlik ediyor. Kadroyu, yaşlı komşu Cheetah Bee rolüyle Ania Marson tamamlıyor. Marson, kürkler içinde sahnede topallayarak gezen, sarsılmaz bir otoriteye sahip ve en sıradan konuşmaları bile mistik bir büyüye dönüştüren Doğu Londra aksanıyla adeta gözden düşmüş bir Disney kötüsü gibi. Yönetmen Tom O’Brien’ın prodüksiyonu rahatsız edici derecede ve kaçınılmaz bir şekilde seksi. Ridley’nin mizah ve şehvetle örülü karanlık şiirsel dili, O’Brien’ın beş kişilik muhteşem oyuncu kadrosu tarafından ustalıkla hayata geçirilmiş. Derek Anderson’ın ışık ve Alexandra Faye Braithwaite’in ses tasarımı, o hummalı ve elektrikli atmosferi tamamlarken, Emily Harwood’un yaklaşan fırtına bulutlarını andıran dekoru bu samimi prodüksiyon için mükemmel bir seçim olmuş. Ridley, bu oyunun galasından bu yana geçen yıllarda tekniğini daha da geliştirmiş olsa da, onun bugün ciddiye alınması gereken bir oyun yazarı olmasını sağlayan o ham cesaret ve vizyonerliği bu erken dönem eserinde görebilirsiniz. O’Brien’ın en büyük başarısı, Ridley’nin oyununun canlılığını ve güncelliğini korumuş olması; oyun her zamanki kadar can yakıcı ve sarsıcı. Tom O’Brien’ın rejisi, Ridley’nin en iyi eserlerinden birini bu denli yüksek bir standartta izlemek için nadir bir fırsat. Yüreği zayıf olanlara göre değil ama kesinlikle kaçırılmamalı. 30 Kasım 2013 tarihine kadar devam ediyor. Daha fazla bilgi